Ο βοηθός της Αντίστασης

Ο Βοηθός της Αντίστασης έκλεισε το κύκλο του.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 2:04 μμ |

ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.

ΜΕ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ (Αρχείο του Αντίσταση στις γειτονιές)

ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΔΩ:

http://antigeitonies1.blogspot.com/

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ

"ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!"

Tags: γειτονιές, ιμπεριαλισμος, ασφαλιστικό, εργασιακά, περιβαλον, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, εργαζόμενοι, αριστερά, μετανάστες, λογοτεχνία, νεολαία, αγρότες, ειδησεις, αντίσταση, επικαιρότητα, παγκοσμιοποίηση, μαθητές, ενημερωση, ελλάδα, μουσικη

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ αιτίες και μύθοι

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009 6:05 μμ |

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στις 20:00 θα γίνει στο νέο χώρο του βιβλιοπωλείου Εκτός των Τειχών (Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια) παρουσίαση του βιβλίου Παλαιστίνη, αιτίες και μύθοι (εκδόσεις ΚΨΜ, 2009) με τη συμμετοχή του συγγραφέα Νασίμ Αλάτρας. Με αφορμή το θέμα του βιβλίου θα γίνει συζήτηση, εκτός από την ιστορική διαδρομή του Παλαιστινιακού, και για τη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην περιοχή.

Ο Νασίμ Αλάτρας είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος που ζει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, αρθρογραφώντας για θέματα που άπτονται των πολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και τον ευρύτερο αραβικό κόσμο, για ελληνικά και αραβικά ΜΜΕ. Έχει επίσης μεταφράσει στα ελληνικά κείμενα της παλαιστινιακής λογοτεχνίας. Η ενεργή του συμμετοχή στις δραστηριότητες της παλαιστινιακής κοινότητας στην Ελλάδα και η παρακολούθηση των ελληνικών πολιτικών δρώμενων, του επιτρέπει να παρουσιάσει τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία μέσα από τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Στο βιβλίο του προσπαθεί να αντικρούσει τους μύθους της κυρίαρχης προπαγάνδας για το λεγόμενο κράτος του Ισραήλ και την παραμορφωτική εικόνα για το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού.

Tags: ιμπεριαλισμος, καπιταλισμός, διεθνή, αριστερά, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, πολιτική

Οι Αμερικάνοι εγκαθιστούν στρατιωτικές βάσεις στην Κολομβία

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009 11:57 πμ |

 Η πορεία προσέγγισης αυτής της χώρας με τις ΗΠΑ εμφανίζει περίπλοκα διαπλεκόμενες πλευρές, τόσο οικονομικού όσο και στρατιωτικού χαρακτήρα, καθώς είναι κοινό μυστικό  ότι η πρεμούρα της κρατικής κολομβιανής διοίκησης του Uribe να συνάψει ένα Σύμφωνο Ελευθέρων Συναλλαγών (ΣΕΣ) με τις ΗΠΑ είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη συγκεκριμένη στρατιωτική επέλαση των Αμερικάνων στην περιοχή.

 Η  εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων αποτελεί απάντηση σε σειρά πολιτικών κινημάτων σε περιφερειακή κλίμακα, που εξανάγκασαν τους Αμερικάνους να κλείσουν τη στρατιωτική βάση της Manta, όπως επίσης και στην έκδηλη αδυναμία τους να μεταφέρουν, επί του παρόντος τουλάχιστον, τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στη Βάση του Pichari, στο Κούσκο του Περού, λόγω της κοινωνικής αναταραχής που επικρατεί σε αυτή τη χώρα ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα στο περουβιάνικο κράτος και τους αγρότες και τους ιθαγενείς πληθυσμούς της βορειοανατολικής περιοχής του Περού.

Η στάση της Κολομβίας, που παραχωρεί την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων επί του εδάφους της στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, εκδηλώνεται εν μέσω μιας σειράς διπλωματικών τριβών με τις κυβερνήσεις της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ. Στο πλαίσιο αυτό, η Κολομβία κατήγγειλε τους προέδρους Τσάβες και Κορέα επειδή διαθέτουν εξοπλισμούς στις αντάρτικες δυνάμεις των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC), και επιπλέον διέκοψε τις σχέσεις της με την κυβέρνηση του Εκουαδόρ, ήδη από το 2008, λόγω της παραβίασης του εδάφους αυτής της χώρας προκειμένου να εξοντώσει το ηγετικό στέλεχος  των FARC Raϊl Reyes. Πράγματι, η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την κυβέρνηση του Εκουαδόρ υποχρέωσε την κολομβιανή κυβέρνηση στο να μην παραστεί στη συνάντηση της λεγόμενης Ένωσης των Νοτιοαμερικανικών Εθνών (UNASUL), που πραγματοποιήθηκε στο Κίτο στις 10 Αυγούστου.

 Δεδομένου ότι κατά τη συνάντηση της UNASUL θίχθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα της εγκατάστασης αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων, ο τοποτηρητής των ημιαποικιακών συμφερόντων στην Κολομβία, Αlvaro Uribe, αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει εσπευσμένα μια άτυπη περιοδεία σε επτά χώρες του Νότιας Αμερικής, προκειμένου να συναντηθεί με τους ομολόγους του,  του Περού, της Βολιβίας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης και της Βραζιλίας, μέσα σε κλίμα έντονης αντιπαράθεσης από πλευράς διαδηλωτών και αγωνιστών, ιδίως στην Αργεντινή και στη Χιλή, οι οποίοι δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον Uribe ως υπαίτιο γενοκτονίας και πράκτορα των Αμερικάνων στην περιοχή της Νότιας Αμερικής.

Φέτος τον Ιούνιο, μια επιτροπή που εκπροσωπούσε τις διοικητικές αρχές της Κολομβίας και των ΗΠΑ, απαρτιζόμενη από πράκτορες του Πενταγώνου και του αμερικάνικου Υπουργείου Εξωτερικών καθώς και από κολομβιανούς πολιτικούς και στρατιωτικούς υπαλλήλους, προχώρησε στην αναθεώρηση μιας νέας συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Κολομβίας που θα προσφέρει τη δυνατότητα μετεγκατάστασης σε κολομβιανό έδαφος των αμερικάνικων δυνάμεων που επιχειρούσαν στη στρατιωτική βάση της Manta, στο Εκουαδόρ.

Προς το σκοπό αυτό, η κολομβιανή διοίκηση υπέγραψε συμφωνία με τις ΗΠΑ, που επιτρέπει στην ιμπεριαλιστική δύναμη να χρησιμοποιεί αεροπορικές και ναυτικές βάσεις στο έδαφος της Κολομβίας. Πρόκειται για μια απολύτως κομπραδόρικη ενέργεια, που επιβεβαιώνει άλλα σχέδια εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και καταστολής τα οποία είχαν συμφωνηθεί με την αμερικανική διοίκηση, όπως το «Σχέδιο Κολομβία» και το «Σχέδιο Δημοκρατικής Ασφάλειας», το τελευταίο επίσης εφαρμοζόμενο από τον Αlvaro Uribe.

Στα τέλη του 2008, ο πρόεδρος Rafael Correa διεμήνυσε στις ΗΠΑ την απόφασή του να μην ανανεώσει τη συμφωνία που παρείχε τη δυνατότητα εγκατάστασης μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης στο έδαφος του Εκουαδόρ, και συγκεκριμένα στη Manta. Η απόφαση αυτή ελήφθη όταν διαπιστώθηκε ότι η κολομβιανή επιδρομή κατά του καταυλισμού του Raϊl Reyes στο έδαφος του Εκουαδόρ υποστηρίχθηκε από αμερικάνικο αεροσκάφος το οποίο απογειώθηκε από την εν λόγω βάση της Manta.

Κατόπιν τούτου, η Ουάσιγκτον επεξεργάστηκε το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί στην Κολομβία, επιβάλλοντας κάποιους όρους, όπως τη δικαστική ασυλία στους αμερικάνους στρατιωτικούς και εργολάβους που θα εγκαθίσταντο στην Κολομβία. Οι σχετικές διαπραγματεύσεις εξελίχθηκαν με απόλυτη μυστικότητα.

Οι όροι της συγκεκριμένης συμφωνία περιλαμβάνουν τη διεξαγωγή αμερικάνικων στρατιωτικών επιχειρήσεων στη βάση Germαn Olano στο Palanquero αλλά και αλλού, όπως στην Αεροπορική Βάση Alberto Pawells Rodrνguez, στο Malambo, όπως επίσης την παραχώρηση του Στρατιωτικού Οχυρού της Tolemaida, του Στρατιωτικού Οχυρού Larandia στο Florenci, της Αεροπορικής Βάσης Capitαn Luνs Fernando Gσmez στο Apiay, της Ναυτικής Βάσης ARC Bolνvar στην Cartagena και της Ναυτικής Βάσης Mαlaga, στη θέση Baνa Mαlaga.

Η βάση του Palanquero βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Magdalena, στο Puerto Salgar. Πρόκειται για την κυριότερη επιχειρησιακή μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας της Κολομβίας, μια στρατηγική βάση για τις επιχειρήσεις αεροσκαφών εφοδιασμένων με εξοπλισμό συλλογής πληροφοριών και με ικανότητα αερομεταφοράς στρατευμάτων και βαρέος υλικού. Περιλαμβάνει δύο υπόστεγα με χωρητικότητα 60 αεροσκαφών και δομές υποστήριξης εδάφους και συντήρησης που θα επιτρέπουν την ταυτόχρονη προσαπογείωση μέχρι τριών αεροσκαφών.

 Η Βάση Alberto Pawells, έδρα της Τρίτης Σμηναρχίας Μάχης, είναι εγκατεστημένη στη ζώνη του αεροδρομίου Ernesto Cortizos της πόλης Barranquilla. Αποτελεί τη συνήθη βάση επιχειρήσεων των αεροσκαφών τύπου A-37B, των ονομαζόμενων «δράκων της Καραϊβικής», που χρησιμοποιούνται σε αποστολές καταστολής εξεγέρσεων, καθώς και μιας τακτικής μοίρας άνω των 300 ελικοπτέρων. Σύμφωνα με την κολομβιανή εφημερίδα Cambio, από τη συγκεκριμένη βάση επιχειρεί τμήμα της μοίρας αεροσκαφών P-3 Oriσn, περισσότερο γνωστών ως «κατασκοπευτικά αεροσκάφη».

Άλλη μία βάση είναι αυτή του Apiay, όπου επικεντρώνονται σήμερα οι επιχειρήσεις ενός σμήνους αεροσκαφών AT-27 Tucanos και Supertucanos, και η οποία, σύμφωνα με την ίδια πηγή, θα αποτελέσει το κέντρο των επιχειρήσεων αναγνωριστικών αεροσκαφών και των Awacs (ιπτάμενων ραντάρ μεγάλης εμβέλειας), όταν τεθεί σε ισχύ η στρατιωτική αμερικανοκολομβιανή συμφωνία.

Επιπλέον, οι Αμερικάνοι θα χρησιμοποιήσουν τον όρμο της Mαlaga και τη ναυτική βάση ARC Bolνvar της Cartagena, που θα αποτελέσουν κέντρα επιχειρήσεων θαλασσίων σκαφών ανάσχεσης, σε συνδυασμό με αεροσκάφη P-3 Oriσn.

Η επίσημη εξαγγελία αυτής της συμφωνίας έγινε από τον Υπουργό Άμυνας της Κολομβίας, Freddy Padilla, κατά την έναρξη των εργασιών της Διάσκεψης για την Ασφάλεια στη Νότια Αμερική (SouthSec), που οργανώθηκε από κοινού από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας και το Νότιο Στρατηγείο των ΗΠΑ, με την υποστήριξη Αρχηγών Γενικών Επιτελείων δέκα χωρών της περιοχής.

Προστριβές της Κολομβίας με τη Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ

Στις 30 Ιουλίου αυτού του έτους, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, εξέφρασε με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της «Λαϊκής Εξουσίας» την αντίθεσή της στην εγκατάσταση των νέων αυτών βάσεων στη Κολομβία, καθώς και στις κατηγορίες που εξαπέλυσε ο Uribe κατά του Hugo Chαvez, ότι τρεις εκτοξευτές πυραύλων ιδιοκτησίας του στρατού της Βενεζουέλας έφθασαν στα χέρια των FARC.

Από τη μεριά του, ο Rafael Correa δήλωσε ότι το Εκουαδόρ προετοιμάζεται να αντικρούσει επιδρομές όπως αυτή που πραγματοποίησαν κολομβιανοί στρατιωτικοί την 1η του Μάρτη 2008 ενάντια σε μια βάση στήριξης των FARC, και ότι προς το σκοπό αυτό εφοδιάζεται με στρατιωτικό εξοπλισμό ρωσικής κατασκευής, μια κούρσα εξοπλισμών στην οποία επίσης μπήκαν η Βενεζουέλα και η Βολιβία ως απάντηση στην αμερικανοκολομβιανή συμφωνία.

Και από την πλευρά της, η κολομβιανή διοίκηση διαβλέπει το ενδεχόμενο να καταγγείλει τους Hugo Chαvez και Rafael Correa ενώπιον των διεθνών δικαστηρίων για την υποτιθέμενη υποστήριξή τους στο αντάρτικο των FARC.

Η ένταση μεταξύ της Κολομβίας αφενός και της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ αφετέρου κλιμακώθηκε παραπέρα όταν ο Πρόεδρος του Εκουαδόρ, Correa, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Κολομβία το 2008, ενώ οι σχέσεις Κολομβίας-Βενεζουέλας έχουν παγώσει. Πέραν τούτου, η κυβέρνηση του Chαvez ανέστειλε τις αποστολές επιχορηγούμενων καυσίμων στην κολομβιανή επικράτεια.

Από την άλλη, η εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία προκάλεσε την αντίδραση του Luiz Inαcio da Silva της Βραζιλίας και της Michelle Bachelet της Χιλής, που επεδίωξαν να ζητήσουν εξηγήσεις σχετικά με το θέμα από τον κολομβιανό τους ομόλογο.

Περιοδεία του Αlvaro Uribe σε επτά χώρες της Νότιας Αμερικής

Ο Αlvaro Uribe, καθώς δεν παρέστη στη συνεδρίαση της UNASUL στο Κίτο του Εκουαδόρ, και λόγω της έντασης που επικρατούσε στις διπλωματικές σχέσεις με αυτή τη χώρα, έλαβε την εσπευσμένη απόφαση να δώσει αυτοπροσώπως εξηγήσεις στους τοποτηρητές ημιαποικιακών συμφερόντων σε επτά νοτιοαμερικανικές χώρες: Περού, Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και Βραζιλία. Προς το σκοπό αυτό, πραγματοποίησε μια περιοδεία-αστραπή διάρκειας τριών ημερών.

Κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Περού, δέχθηκε την υποστήριξη του Alan Garcνa, ο οποίος υπογράμμισε τη δράση του Uribe και εγκωμίασε την προσφορά του ομολόγου του. Πρέπει μάλιστα να επισημάνουμε ότι ο Garcνa επιθυμούσε την εγκατάσταση αμερικάνων στρατιωτικών στη Βάση του Pichari, στο Κούσκο, ένα σχέδιο που επί του παρόντος είναι δύσκολο να υλοποιηθεί λόγω του στραπάτσου που έπαθε ο Garcνa όταν υπέστη πολιτική ήττα από το κίνημα των Ινδιάνων της Αμαζονίας στη βορειοανατολική περιοχή του Περού, η οποία οδήγησε τον Ιούλιο στην παραίτηση πολλών υπουργών του.

Οι υπόλοιποι τοποτηρητές που ο Uribe επισκέφθηκε κατά την περιοδεία του εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για την εγκατάσταση των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία, θεωρώντας αυτή την εξέλιξη ως σοβαρή ανάμιξη των Αμερικάνων στην περιοχή της Νότιας Αμερικής. Και αυτό παρά τις διαφορετικές «αποχρώσεις» των προέδρων των κρατών, από τον «οπορτουνιστή» Lugo της Παραγουάης, του οποίου οι δηλώσεις ήταν απολύτως ασαφείς - η κυβέρνηση της Παραγουάης, άλλωστε, συναινεί με την ύπαρξη μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης στο Marechal Estigarribia, κοντά στο τριεθνές σημείο με τη Βραζιλία και την Αργεντινή - μέχρι τις δηλώσεις του Evo Morales, προέδρου της Βολιβίας, που εξαπέλυσε μύδρους κατά της Κολομβίας, εκφράζοντας σαφέστατα τη συγγένειά του με τις απόψεις των κυβερνήσεων του Hugo Chαvez της Βενεζουέλας και του Rafael Correa του Εκουαδόρ.

Οι εκδηλώσεις λαϊκής δυσαρέσκειας ήταν αυτές που αναμένονταν. Ειδικότερα στην Αργεντινή και στη Χιλή, οι διαδηλωτές καταλόγισαν στον Uribe υπαιτιότητα για γενοκτονία και τον χαρακτήρισαν πράκτορα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Νότια Αμερική.

* Εκτεταμένα αποσπάσματα άρθρου που δημοσιεύτηκε στην βραζιλιάνικη μηνιαία εφημερίδα «A NOVA DEMOCRACIA» στην έκδοση του  Αυγούστου 2009. Ολόκληρο το άρθρο στην ηλεκτρονική διεύθυνση  http://www.anovademocracia.com.br/index.php?option=com_content&task=view&id=2359&Itemid=105. Την μετάφραση από τα πορτογαλικά για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας»  έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος.

Tags: ιμπεριαλισμος, διεθνή, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

ΤΟ ινδικό κράτος εναντίον των αγροτών του Lalgarh

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009 11:21 πμ |

Το ινδικό κράτος κινητοποιεί τις δυνάμεις του για να συντρίψει το δίκαιο αγώνα των αγροτών του Lalgarh της Δυτ. Βεγγάλης ενάντια στο ξεριζωμό τους προς όφελος πολυεθνικών εταιριών. Στόχος της κυβέρνησης του ΚΚΙ(Μαρξιστικού) είναι να «αποδώσει» τα εδάφη των αγροτών στις πολυεθνικές που έχουν βάλει στο μάτι την περιοχή. Τις τελευταίες 24 ώρες, η κρατική αστυνομία της δυτικής Βεγγάλης και 11 μονάδες των κεντρικών παραστρατιωτικών δυνάμεων της Ινδίας έχουν αρχίσει να κινούνται προς το Lalgarh.

Από το Νοέμβριο του 2008, οι αγρότες adivasis του Lalgarh εξεγέρθηκαν ενάντια στην επί δεκαετίες καταπίεση από την αστυνομία και των εγκληματικών συμμοριών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας (Μαρξιστικού), το κυβερνών κόμμα στη δυτική Βεγγάλη. Είναι το ίδιο ψεύδο «κομμουνιστικό» κόμμα που είχε προσπαθήσει να δώσει τα εδάφη των αγροτών στις πολυεθνικές στο Nandigram και Singur, πνίγοντας και εκεί στο αίμα την εξέγερση των αγροτών.

Τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες adivasis στην περιοχή Lalgarh έχουν φυλακιστεί με κατηγορίες για δεσμούς με τους μαοϊκούς.

Οι εξεγερμένοι αγρότες δημιούργησαν την Επιτροπή του Λαού ενάντια στις αγριότητες της αστυνομίας, η οποία έχει επεκτείνει την επιρροή της σε 1.100 χωριά στην περιοχή. Οδηγημένοι από την Επιτροπή του Λαού, οι adivasis έχουν διώξει τους αξιωματούχους της αστυνομίας και του ΚΚΙ(Μαρξιστικού) από την περιοχή, καταστρέφουν τα στρατόπεδα της αστυνομίας και τα γραφεία του εν λόγω κόμματος, αξιωματούχων και γραφείων του καθεστώτος, καταστρέφουν τους δρόμους για να αποτρέψουν τις κρατικές αρχές από το να εισβάλουν στις περιοχές τους εκ νέου. Τα μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας (Μαοϊκού) έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην Επιτροπή του Λαού και στην επέκταση της αντίστασης σε νέες περιοχές.

Αυτή είναι μια κρίσιμη μάχη για τον ινδικό λαό και για τους λαούς όλου του κόσμου. Οι φωνές μας πρέπει να υψωθούν ενάντια στις προετοιμασίες του κράτους της δυτικής Βεγγάλης και της κεντρικής κυβέρνησης για να πνίξουν στο αίμα τον αγώνα των ινδών αγροτών στο αίμα.

Διαδηλώσεις συμπαράστασης γίνονται και σε άλλες περιοχές της Ινδίας, η φωτογραφία από την Καλκούτα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ):

Να σταματήσουν οι σφαγές στην Δυτική Βεγγάλη!

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την μαζική δολοφονική επίθεση που διεξάγουν αυτές τις ημέρες οι δυνάμεις ασφαλείας και οι παραστρατιωτικές συμμορίες με εντολή της κυβέρνησης της Δυτικής Βεγγάλης ενάντια στους αγωνιζόμενους αγρότες και ιθαγενείς στην περιοχή Lalgarh του δυτικού Midnapore. Οι κυβερνητικές αρχές στην Καλκούτα σε συνεργασία με την ομοσπονδιακές κρατικές και αστυνομικές αρχές έχουν περικυκλώσει χωριά και αγροτικές περιοχές , ασκούν σκληρή βία και έχουν εξαπολύσει ένα τεράστιο κύμα τρομοκρατίας, συλλήψεων και δολοφονιών με σκοπό να κάμψουν την αντίσταση των φτωχών αγροτών και να υλοποιήσουν την πολιτική αρπαγής της γης τους από τις πολυεθνικές. Έχουν το θράσος μάλιστα να χαρακτηρίζουν σαν τρομοκράτες τους επαναστάτες, που με επικεφαλής το ΚΚ Ινδίας(Μαοϊκό), βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτού του δίκαιου αγώνα ενάντια στις νέο-φιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνητών στην Καλκούτα και στο Νέο Δελχί.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους προοδευτικούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους αγώνες των αγροτών στην Δυτική Βεγγάλη και να απαιτήσουν να σταματήσει η στρατιωτική επίθεση που εκτυλίσσεται με βάρβαρο τρόπο.

ΚΚΕ(μ-λ)

Τμήμα Διεθνών Σχέσεων

Αθήνα 19/6/2009

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ LALGARH

και το δημοσίευμα της ντροπής του Ριζοσπάστη:

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19/6/2009

ΙΝΔΙΑ

Κλιμάκωση της έντασης στη Δυτική Βεγγάλη

ΚΑΛΚΟΥΤΑ.--

Συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και μαοϊκών «ανταρτών» σημειώθηκαν χθες στο ινδικό κρατίδιο της Δυτικής Βεγγάλης, στην περιοχή Λαλγκάρχ, που θεωρείται προπύργιο των μαοϊκών. Οι δυνάμεις ασφαλείας ανακάλυψαν και τις σορούς ακόμα τεσσάρων δολοφονημένων μελών του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), μετά και τη δημοσιοποίηση για τρεις δολοφονίες κομμουνιστών την Τετάρτη. Οι τέσσερις νεκροί εικάζεται ότι είναι μεταξύ των έξι απαχθέντων από τους αντάρτες που αγνοούνταν.

Το ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), που διατηρεί την πλειοψηφία στο κρατίδιο της Δ. Βεγγάλης, καταδικάζει τις δολοφονίες, καθώς και τις επιθέσεις στα γραφεία του, καταγγέλλοντας ότι τα επεισόδια έχουν και την ανοχή - αν όχι τη στήριξη - της αντιπολίτευσης, ενώ οι μαοϊκοί χρησιμοποιούν σαν ανθρώπινες ασπίδες τους κατοίκους της περιοχής. Καταγγελίες οι οποίες επιβεβαιώνονται και από άλλες πηγές [σ.τ.Α.:προφανώς εννοεί τους συντρόφους του, του ΚΚΙ(Μαρξιστικού)], που προειδοποιούν για αυξανόμενη ένταση που μπορεί να οδηγήσει σε λουτρό αίματος...

Λόγω της έκρυθμης κατάστασης, οι ινδικές αρχές μετά την αποτυχία της αστυνομίας να αντιμετωπίσει τα επεισόδια απέστειλαν δυνάμεις 1.000 παραστρατιωτικών για να διαχειριστούν την κρίση (σ.τ.Α: στα πλαίσια της ταξικής αλληλεγγύης προφανώς!).

Στο μεταξύ συγκρούσεις μεταξύ μαοϊκών ανταρτών και αστυνομίας σημειώθηκαν και στην περιοχή Πιρακάτα, με αποτέλεσμα εννέα αστυνομικοί να χάσουν τη ζωή τους (τι κρίμα!).

Για όσους γνωρίζουν αγγλικά:

http://mrzine.monthlyreview.org/lalgarh180609.html

http://mikeely.wordpress.com/2009/06/18/urgent-from-ka-frank-indian-state-vs-the-people-of-lalgarh/

Tags: ιμπεριαλισμος, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, αριστερά, ινδια, ειδησεις, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

ΜΠΟΥΤΑΝ - Μια νέα εστία επαναστατικού αγώνα στα Ιμαλάια

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009 8:14 πμ |

Η «χώρα του δράκου» με αριθμούς

Το Μπουτάν είναι μια περίκλειστη χώρα στα ανατολικά Ιμαλάια με έκταση 47 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Συνορεύει στο βορρά με την Κίνα, ενώ από τις άλλες κατευθύνσεις περιτριγυρίζεται από την Ινδία. Πληθυσμός περίπου 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι και κατά κεφαλήν ΑΕΠ 1.400 δολάρια ΗΠΑ. Η οικονομία βασίζεται κυρίως στη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Συνέντευξη του σ. Sushil* 

Πες μου για την ιστορία του κόμματος και ποια τα προβλήματα του Μπουτάν; Τι είδους καταπίεση υφίσταται ο λαός;

Το κόμμα ιδρύθηκε στις 7 Νοέμβρη 2001 και η ανακοίνωση έγινε στις 22 Απρίλη 2003. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η φεουδαρχική μοναρχία. Εξαιτίας της μοναρχίας δημιουργούνται τα προβλήματα. Το επίπεδο ζωής των ανθρώπων κρατιέται χαμηλά εξαιτίας της μοναρχίας. Σε μια χώρα του Τρίτου Κόσμου όπως το Μπουτάν, η φεουδαρχία είναι το πρόβλημα. Γι' αυτό το ένδοξο κόμμα μας αγωνίζεται να ανατρέψει τη μοναρχία και τη φεουδαρχία.Ο κύριος στόχος του κόμματος είναι η ανατροπή της φεουδαρχίας και η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας.

Ωστε θέλετε να εγκαθιδρύσετε ένα λαϊκό κράτος στο Μπουτάν; Μ' αυτό θα αντικατασταθεί ο βασιλιάς;

Δεν θα πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε έτσι. Σκοπεύουμε να αντικαταστήσουμε το βασιλιά με μια προλεταριακή δικτατορία. Ο στόχος μας, οι ελπίδες μας, τα όνειρά μας είναι η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής νέας δημοκρατίας. Μόνο μετά από την επίτευξη αυτού του στόχου θα μπορέσουμε να φτάσουμε στον κομμουνισμό. Ο στόχος μας δεν είναι απλά να διώξουμε το βασιλιά και να ανατρέψουμε τη φεουδαρχία, αλλά να φτιάξουμε μια ειρηνική κοινωνία που θα μπορέσει να εγκαθιδρύσει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Πέρυσι το κόμμα σας ξεκίνησε ένοπλο αγώνα στο Μπουτάν;

Οχι. Δεν ξεκινήσαμε παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο στο Μπουτάν. Πάντως από την ίδρυση του κόμματος έχουν γίνει πολλές συγκρούσεις στην ύπαιθρο που έχουν πάρει διάφορες μορφές. Εχουμε διεξαγάγει διάφορες μορφές αγώνα, ανάλογα με την περίπτωση, και σχεδιάζουμε να φτάσουμε σε ένα επίπεδο όπου θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο. Πέρυσι προκαλέσαμε κάποιες ένοπλες συγκρούσεις, που είναι ένας μόνο παράγοντας της ταξικής πάλης στην ύπαιθρο. Πολλά ΜΜΕ ανακοίνωσαν ότι αυτό ήταν το ξεκίνημα λαϊκού πολέμου, όμως δεν είμαστε σ' αυτή τη φάση. Ετοιμαζόμαστε γι' αυτόν, όμως δεν φτάσαμε ακόμη εκεί. Δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει αυτό. Θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες.

 Ωστε θα δούμε περισσότερες επιθέσεις, περισσότερες βόμβες και ένοπλες ενέργειες στο μέλλον;

Σίγουρα. Ετοιμαζόμαστε γι' αυτό. Θα υπάρξει περισσότερη ένοπλη πάλη. Χωρίς ένοπλο αγώνα δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση στη χώρα μας. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την κρατική εξουσία. Κάποια μέρα θα καταλάβουμε την κρατική εξουσία, όμως τώρα είμαστε σε στάδιο προετοιμασίας, στήνοντας δίκτυα στους αγρότες και στις πόλεις, εκπαιδευόμαστε προετοιμαζόμενοι για τον αγώνα.

Πιστεύετε ότι ο λαϊκός πόλεμος θα πετύχει; Το Μπουτάν είναι ήδη ένα πολύ βάρβαρο κράτος. Σχεδόν το ένα έκτο του πληθυσμού του ζει στην εξορία, ενώ το κράτος έχει δείρει, επιτεθεί και συλλάβει, ακόμη και βιάσει και δολοφονήσει αυτούς που θεωρεί πολιτικούς ακτιβιστές.

Το κόμμα μας θεωρεί ότι μόνο με τον ένοπλο αγώνα και το λαϊκό πόλεμο μπορούμε να κερδίσουμε την ελευθερία του εκμεταλλευόμενου λαού. Το πιστεύω. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν διωχτεί από το Μπουτάν, το γνωρίζουμε. Γιατί διώχτηκαν; Διώχτηκαν για τον πολιτικό τους ακτιβισμό και τη δράση τους. Διώχτηκαν γιατί οι κάτοικοι στη ζώνη του νότου έχουν πιο αναπτυγμένη πολιτική συνείδηση. Αυτό σίγουρα δεν είναι προσφυγικό πρόβλημα, είναι πολιτικό πρόβλημα. Είναι πρόβλημα μιας βάρβαρης μοναρχίας και ενός περιοριστικού φεουδαρχικού συστήματος. Αν δεν καταστραφούν αυτοί οι θεσμοί, δεν θα μπορέσουμε να λύσουμε τα προβλήματα. Το κόμμα μας ξεκινά αυτόν τον ένοπλο αγώνα για να απελευθερώσει τον εκμεταλλευόμενο λαό και κάποια μέρα θα το πετύχουμε. Αυτό είναι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, θα χρειαστεί πολλή προετοιμασία, αλλά χωρίς αυτόν και χωρίς σωστή πολιτική δεν θα πετύχουμε.

Εχετε διδαχτεί πολλά από την εμπειρία του ΚΚΝ (Μ) στο Νεπάλ; Υπάρχουν στενές ή ιδιαίτερες σχέσεις ανάμεσα στα δυο κόμματα;

Δεν έχουμε ιδιαίτερες ή άμεσες σχέσεις με το κόμμα αυτό. Ομως, όπως όλοι οι κομμουνιστές σ' όλον τον κόσμο, στο Περού, την Ινδία ή τις Φιλιππίνες, έχουμε ιδεολογικούς δεσμούς. Σ' αυτές τις χώρες υπάρχουν ΚΚ που ηγούνται της επανάστασης μέσω ένοπλου αγώνα και με όλους αυτούς έχουμε ιδεολογικούς δεσμούς και ιδεολογική σχέση. Αυτό σημαίνει ότι υποστηριζόμαστε μεταξύ μας ιδεολογικά. Εχουμε σχέση με το ΚΚ Νεπάλ (Μαοϊκό) αλλά και με το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) που κι αυτοί διεξάγουν ένοπλο αγώνα. Δεν έχουμε κάποια φυσική υποστήριξη, αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε κομμουνιστές, όλοι είμαστε διεθνιστές και δεχόμαστε ή παρέχουμε ηθική στήριξη.

Οι μαοϊκοί στο Νεπάλ έχουν εγκαταλείψει τον ένοπλο αγώνα και ακολουθούν μια νέα τακτική με τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση. Κατά τη γνώμη σας είναι αυτή μια σωστή τακτική;

Οσον αφορά το ΕΚΚ Νεπάλ (Μ), δεν νομίζουμε ότι έχει εγκαταλείψει τον ένοπλο αγώνα. Πιστεύουμε ότι ακολουθούν έναν άλλο δρόμο, μια άλλη τακτική, για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας. Δεν νομίζουμε ότι έχουν εγκαθιδρύσει την προλεταριακή δικτατορία. Γι' αυτό κι εμείς, το κόμμα μας, πιστεύουμε ότι δεν έχουν κατακτήσει την κρατική εξουσία. Κι εμείς θα επιδιώξουμε κατ'  αρχάς μια Συντακτική Συνέλευση και μόνο ύστερα απ΄ αυτό θα βαδίσουμε ή θα κάνουμε το άλμα προς μια νεοδημοκρατική επανάσταση. Δεν νομίζουμε ότι οι μαοϊκοί κατέχουν την κρατική εξουσία, ακόμη αγωνίζονται γι' αυτήν. Είναι ένα γεγονός που σου δείχνει ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσεις. Ακολουθούμε ένα δρόμο ανάλογα με τις συγκεκριμένες συνθήκες που αντιμετωπίζουμε. Κινούμαστε για εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης και ένα νέο κράτος, όμως χωρίς την προλεταριακή δημοκρατία δεν θα μπορέσουμε να πάμε ψηλότερα και να βελτιώσουμε τη ζωή του λαού. Πιστεύουμε ότι οι μαοϊκοί του Νεπάλ αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις με μας, γι' αυτό και παρακολουθούμε από κοντά την κατάσταση εκεί.

Η Συντακτική Συνέλευση, λοιπόν, είναι μια τακτική που θα σας ενδιέφερε για το Μπουτάν;

Αυτή είναι μια τακτική και στρατηγική των κομμουνιστικών κομμάτων του Τρίτου Κόσμου. Οι χώρες του Τρίτου Κόσμου είναι χώρες μισο-αποικιακές και μισο-φεουδαρχικές. Ετσι, χωρίς ένα στάδιο νέου δημοκρατικού σοσιαλισμού δεν μπορούμε να φτάσουμε στο σοσιαλισμό. Μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για μια αγροτική επανάσταση. Για φτάσουμε τους στόχους μας θα πρέπει να στοχεύσουμε προς μια Συντακτική Συνέλευση. Αυτό είναι το κεντρικό μας σύνθημα και ο κύριος στόχος μας στην παρούσα κατάσταση της επανάστασής μας. Αυτό δεν είναι το μοναδικό μας σύνθημα και ο μόνος μας στόχος ούτε είναι το μοναδικό πράγμα γύρω από το οποίο συσπειρώνουμε τους αγρότες και το λαό του Μπουτάν. Δεν στοχεύουμε ούτε ελπίζουμε σε ένα αστικό σύνταγμα, αλλά σε ένα σύνταγμα υπέρ των καταπιεζόμενων και φτωχών του Μπουτάν.

Πέρυσι η κυβέρνηση του Μπουτάν έκανε εκλογές με έναν πολύ περιορισμένο και ελεγχόμενο τρόπο, όμως τα δυτικά Μέσα το παρουσίασαν αυτό σαν ένα άνοιγμα και σαν «δημοκρατία». Αν γίνουν εκλογές πιο ελεύθερες, θα ακολουθήσει το ΚΚΜ (ΜΛΜ) ειρηνική πολιτική μέσω εκλογών;

Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνον ένας δρόμος προς την πραγματική δημοκρατία στο Μπουτάν. Δεν πιστεύουμε στην παρούσα «δημοκρατία», αυτό είναι γνωστό. Και δεν πιστεύουμε ότι αυτό το σύστημα μπορεί να οδηγήσει στην αληθινή δημοκρατία. Η διεθνής κοινότητα έχει ένα πρότυπο, βλέπει τις ψήφους και το ονομάζει δημοκρατία. Ομως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στο Μπουτάν και δεν είναι δυνατόν να επιβληθεί από τα έξω στο Μπουτάν αληθινή δημοκρατία. Κάθε «δημοκρατία» που το καθεστώς εφαρμόζει γίνεται κατά τέτοιον τρόπο που η πραγματική εξουσία να παραμένει στα χέρια της παλιάς τάξης πραγμάτων και όχι στα χέρια της μάζας των εκμεταλλευόμενων. Ετσι, αυτή η «δημοκρατία» δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια στο καθεστώς. Ακόμη κι αν το καθεστώς διώξει το βασιλιά, δεν θα αλλάξει ριζικά. Το κόμμα μας δεν θα κάνει συμβιβασμούς μ' αυτήν την τάξη πραγμάτων. Δεν θα συνεργαστούμε μαζί τους, έχουμε τη δική μας ατζέντα που είναι αντίθετη με τη δική τους. Σκοπεύουμε να εγκαθιδρύσουμε τη λαϊκή εξουσία ενώ αυτοί θέλουν την εκμετάλλευση του λαού. Υπάρχει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο λαό και το καθεστώς. Γι' αυτό παλεύει το κόμμα μας. Αν προσπαθήσουν να στήσουν μια τέτοια «δημοκρατία», εμείς δεν θα αποτελέσουμε τμήμα της. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε πολεμοχαρείς. Ο λαός θέλει ειρήνη κι όχι να ζει στον τρόμο, όμως το καθεστώς αυτό τους καταπιέζει και τους εκμεταλλεύεται, επομένως ζουν ήδη σε καθεστώς τρόμου. Δεν είναι το χόμπι μας ο ένοπλος αγώνας, αλλά η μοναδική επιλογή για την απελευθέρωση του λαού.

Το Μπουτάν είναι μια πολύ μικρή χώρα και έχει στενές σχέσεις κυρίως με την Ινδία. Αν φτάσετε στο λαϊκό πόλεμο, πιστεύετε ότι η Ινδία θα παρέμβει για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της;

Αυτό το αντιλαμβάνεται πλήρως το κόμμα. Ομως στην παρούσα κατάσταση η Ινδία δεν αποτελεί τόσο μεγάλο κίνδυνο για το Μπουτάν. Η Κίνα είναι αρκετά επικίνδυνη. 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα του Μπουτάν έχουν καταχτηθεί και οικειοποιηθεί από την Κίνα. Είμαστε λοιπόν περικυκλωμένοι από δυο πολύ μεγάλες και ισχυρές χώρες που πάντοτε ανακατεύονταν στα εσωτερικά του Μπουτάν. Εχουν δυο τρόπους παρέμβασης. Πολιτική παρέμβαση και άμεση παρέμβαση. Υπάρχουν ινδικά στρατόπεδα στο Μπουτάν αρκετά μεγάλα. Αυτό το γνωρίζουμε, όμως δεν πιστεύουμε ότι θα παρέμβουν άμεσα. Ισως κάποια στιγμή στο μέλλον. Θα υπάρξει πολιτική παρέμβαση και προσπαθούμε να το αντικρούσουμε με τη δημιουργία λαϊκής υποστήριξης του αγώνα μας μέσα στην Ινδία. Το κάνουμε ήδη αυτό. Αν προσπαθήσουν να επέμβουν στρατιωτικά, θα τους κοστίσει ακριβά με έναν αιματηρό και μακρύ εμφύλιο πόλεμο. Το καθεστώς και οι φεουδάρχες δεν το θέλουν ούτε αυτοί. Θέλουν να υποστηρίξουν τα σύνορά τους και να προστατέψουν το βασίλειο. Εμείς θέλουμε να υπερασπίσουμε την ακεραιότητα του Μπουτάν, επομένως θα αντιπαλεύουμε κάθε ξένη επιρροή είτε από την Ινδία είτε από την Κίνα.

Για τους πρόσφυγες στο Νεπάλ αληθεύει ότι το κόμμα σας είναι υπέρ του επαναπατρισμού τους στο Μπουτάν αντί για την εγκατάστασή τους σε τρίτες χώρες;

Δεν πρόκειται απλά για μια πολιτική επαναπατρισμού. Αυτή δεν είναι λύση. Η απελευθέρωση του λαού του Μπουτάν είναι η μόνη αληθινή και μόνιμη λύση σ' αυτό το πρόβλημα. Δεν είμαστε ούτε υπέρ της μετεγκατάστασης ούτε υπέρ του επαναπατρισμού χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε άλλο. Η μετακίνηση ανθρώπων από δω κι από κει σαν ζώα δεν είναι λύση. Αυτή είναι η θέση μας. Πρέπει να υπάρξει πολιτική λύση και μόνο τότε θα αποκτήσουν δικαιώματα οι πρόσφυγες. Μερικοί λένε ότι το κόμμα μας δημιουργήθηκε για να προπαγανδίσει τον επαναπατρισμό, αλλά αυτό δεν ισχύει. Το κόμμα μας ιδρύθηκε μέσα στο Μπουτάν και ανάμεσα στο λαό. Είμαστε υπέρ όλων των καταπιεζόμενων. Μόνο αφού κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα των προσφύγων είναι πρόβλημα της πολιτικής δομής του Μπουτάν θα μπορέσουμε να βρούμε μια λύση. Το κόμμα μας δεν δημιουργήθηκε μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά για όλο το λαό της χώρας.

 * Πίσω από το επαναστατικό ψευδώνυμο κρύβεται στέλεχος του ΚΚ Μπουτάν (Μαρξιστικού - Λενινιστικού - Μαοϊκού). Η συνέντευξη δόθηκε στα μέσα του περασμένου Μάη σε περιοχή των συνόρων Ινδίας-Μπουτάν και δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 23/5/2009 στην ηλεκτρονική διεύθυνση, http://maobadiwatch.blogspot.com/. Τη μετάφραση για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας» έκανε ο Αρης Λάμπρου.

Tags: ιμπεριαλισμος, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, διεθνή, αριστερά, ειδησεις, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

Συνέντευξη με ηγετικό στέλεχος των φοιτητών του Νεπάλ

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009 1:38 μμ |

Του Ben Peterson

http://maobadiwatch.blogspot.com/2009/06/below-is-interview-with-manushi.html

Πρόκειται για μια συνέντευξη της Μανούσι Μπαταράι. Είναι μέλος της φοιτητικής παράταξης που σάρωσε στις φοιτητικές εκλογές στο Πανεπιστήμιο Τριμπουβάν - το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στο Νεπάλ. Μιλάει για τη επανάσταση, τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, τη διεθνή κατάσταση και το ρόλο της νεολαίας.

Ε: Ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνάντηση. Η Πανεπαλέζικη Εθνική Ανεξάρτητη Φοιτητική Παράταξη (Επαναστατική) κέρδισε τις φοιτητικές εκλογές στο Πανεπιστήμιο Τριμπουβάν. Τι περιλάμβανε η καμπάνια και αν μπορείτε να αναφέρετε κάποιες από τις πολιτικές στην επαναστατική φοιτητική παράταξη;

Α: Οι εκλογές των φοιτητικών συλλόγων ήταν μια πολύ σημαντική, ιστορική διαδικασία για την οργάνωση μας και το Μαοϊκό κόμμα. Φοιτητικές εκλογές διεξάγονταν για πολλά χρόνια αλλά για κάποιο διάστημα το επαναστατικό φοιτητικό κίνημα δεν μπορούσε ή δεν του επιτρεπόταν να συμμετέχει. Ήμασταν αποκλεισμένοι. Επίσης δεν αντιμετωπίσαμε αυτές τις εκλογές απλά από τη σκοπιά της εκλογής των εκπροσώπων των φοιτητών στα όργανα του φοιτητικού κινήματος αλλά σαν μέρος της συνεχιζόμενης πολιτικής διαδικασίας στο Νεπάλ. Συνεπώς, μ' αυτούς τους όρους είχαμε ένα πραγματικό επαναστατικό προχώρημα. Το ζήτημα δεν ήταν οι θέσεις (έδρες) σαν τέτοιες αλλά η σύνδεση των φοιτητικών αγώνων με την πολιτική διαδικασία. Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας το είχαμε συνέχεια στο μυαλό μας. Η καμπάνια μας δεν αφορούσε μόνο φοιτητικά ζητήματα αλλά και όλο το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλη τη χώρα. Με αυτούς τους όρους όλα κατέληγαν στα πολιτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το κόμμα μας πολλά χρόνια τώρα. έτσι παρεμβήκαμε στις εκλογές και νομίζω ότι καταφέραμε να διαδώσουμε το μήνυμα μας στους άλλους φοιτητές. Φτάσαμε στην ανοιχτή πολιτική παρέμβαση μετά από μεγάλο διάστημα. Ήμασταν νέα πρόσωπα με νέα ατζέντα. Ο κόσμος γνώριζε για τις δεσμεύσεις μας και τις κατακτήσεις του κόμματος μας στη διάρκεια του Λαϊκού Πολέμου. Ο κόσμος μπορεί να δει πραγματικά τις κατακτήσεις, είμαστε πια η Δημοκρατία του Νεπάλ.

Ε: Άρα οι επαναστάτες φοιτητές ήταν πολύ ξεκάθαροι, θέτοντας τις εκλογές στα πλαίσια του ευρύτερου πολιτικού πλαισίου, της επανάστασης. Μπορείτε να μας μιλήσετε περισσότερο για αυτή την πολιτική διαδικασία και τον ρόλο των φοιτητών μέσα σε αυτήν;

Α: Όπως γνωρίζετε, ο Λαϊκός Πόλεμος ξεκίνησε το 1996 και από την αρχή του οι φοιτητές βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της επαναστατικής διαδικασίας. Χιλιάδες φοιτητές θυσίασαν τη μόρφωση τους ακόμη και τη ζωή τους. Άφησαν τα σπίτια τους, τις οικογένειες τους για να συμμετέχουν στην επανάσταση. Με αυτούς τους όρους, είτε ήταν στον Λαϊκό Στρατό είτε στις κομματικές οργανώσεις οι φοιτητές έπαιζαν καθοριστικό ρόλο σε όλους τους τομείς. Σε σχέση με τις φοιτητικές οργανώσεις έπαιζαν έναν ιδιαίτερο ρόλο. Στις σχολές μπορέσαμε να διατηρήσουμε τις επιτροπές μας και συνεχίσαμε την οργανωτική δουλειά μας. Αναδείξαμε ζητήματα και αγωνιστήκαμε για αυτά και σε αρκετές σχολές τα πήγαμε πολύ καλά. Προσπαθούμε να κάνουμε δουλειά ειδικά στα δημόσια ιδρύματα. Στο Νεπάλ υπάρχουν ανισότητες στην εκπαίδευση. Τα δημόσια ιδρύματα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση αλλά είναι και εκεί που πηγαίνουν για σπουδές φοιτητές από φτωχά στρώματα, από αγροτικές περιοχές ή από περιθωριοποιημένες ομάδες. Εκεί δίνει βάρος η φοιτητική μας οργάνωση. Σε εθνικό επίπεδο αντιμετωπίζουμε το ζήτημα του πώς να προχωρήσουμε παραπέρα, βάζοντας τέλος στις ιδιωτικοποιήσεις στην εκπαίδευση και στην ενίσχυση των δημόσιων ιδρυμάτων. Όλα αυτά συνδέονται με κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα στο Νεπάλ και στο να τραβήξουμε το Νεπάλ από την φεουδαρχία. Να ξεριζώσουμε το παλιό σύστημα.

Ε: Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση που ήταν κάτω από την ηγεσία των Μαοϊκών έχει βασικά ανατραπεί από τις αντισυνταγματικές ενέργειες του Προέδρου και έχει σχηματιστεί  νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Μαντάβ Κουμάρ Νεπάλ του Κομουνιστικού Κόμματος Νεπάλ (Ενωμένοι Μαρξιστές Λενινιστές) (UML). Αυτό το γεγονός έχει επηρεάσει αρνητικά τη διαδικασία και τα σχέδια σας για την εκπαίδευση;

Α: Και βέβαια! Αυτή η εξέλιξη επηρεάζει αρνητικά τα πάντα. Είναι επίσης αναγκαίο να αναλυθεί στα πλαίσια της πολιτικής διαδικασίας. Με τον ερχομό του Μαντάβ Κουμάρ Νεπάλ, ο λαός καταλαβαίνει πια ότι αυτή η κυβέρνηση είναι μόνο ένα ανδρείκελο που στηρίζεται από συγκεκριμένες δυνάμεις που δεν θέλουν οι Μαοϊκοί να καταφέρουν να εφαρμόσουν τα επαναστατικά τους προγράμματα και πολιτικές. Καθώς αυτή είναι μια κυβέρνηση ανδρείκελο, έχει στόχο την υποβάθμιση των Μαοϊκών, αυτά που έχουν πετύχει και να τους γυρίσουν πίσω στην κατάσταση του Λαϊκού Πολέμου στο Νεπάλ. Υπάρχουν κι εκείνοι που θέλουν να γίνει το Νεπάλ μια άλλη Σρι Λάνκα. Όλα είναι ενάντια στην ατζέντα μας, ενάντια στο να βελτιώσουμε τα δημόσια ιδρύματα (εκπαιδευτικά), ενάντια στην ίση εκπαίδευση για όλους και με έναν τρόπο ώστε όλος ο λαός από όλες τις περιοχές του Νεπάλ να έχει πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη δική τους γλώσσα, όπως οι ίδιοι θέλουν και σύμφωνα με τις δικές τους προτεραιότητες και αναγκαιότητες του Νεπάλ, και όχι με τρόπο που καθορίζεται και εξαρτάται από ιδιωτικά ιδρύματα. Έτσι εν τέλει, ένα άτομο όπως ο Μαντάβ Κουμάρ Νεπάλ - ή οποιοδήποτε άλλο άτομο, το ζήτημα δεν είναι να γίνει ένα νέο πρόσωπο πρωθυπουργός - αλλά και οποιοσδήποτε άλλος που ανεβαίνει στην εξουσία με αυτόν τον τρόπο είναι επόμενο να αντιστρέψει τις επαναστατικές πολιτικές μας. Στον τομέα της εκπαίδευσης θα σημάνει την ενίσχυση και πάλι του ιδιωτικού τομέα. Η Μαοϊκή κυβέρνηση άρχισε να αποκτάει κάποιον έλεγχο στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης, μέσα από μια νέα φορολογική πολιτική. Η νέα κυβέρνηση θα τα ανατρέψει όλα αυτά.

Ε: Η νέα κυβέρνηση αποτελείται από 22 κόμματα, αλλά δεν έχει τη στήριξη του κόμματος που κέρδισε τις εκλογές - πόσο μπορεί να κρατήσει;

Α: Δεν υπάρχει η βάση για αυτή την κυβέρνηση να συνεχίσει για μεγάλο διάστημα. Ο τρόπος με τον οποίο σχηματίστηκε χωρίς μια συγκεκριμένη ατζέντα  ή πρόγραμμα πάνω σε κοινή βάση. Για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση θα πρέπει να υπάρχει κάποιο κοινό ιδανικό. Για αυτά τα κόμματα είναι σαν κάποιο αόρατο χέρι να τα κρατάει ενωμένα. Το πόσο θα κρατήσει δεν το ξέρω. Στη Συντακτική Συνέλευση όταν ο Κοϊράλα (του Νεπαλέζικου Κογκρέσου) πρότεινε τον Μαντάβ Κουμάρ Νεπάλ για πρωθυπουργό μπορούσες να δεις καθαρά τα προβλήματα. Όλα τα κόμματα προσήλθαν να στηρίξουν την κυβέρνηση αλλά όλα διατηρούν τις επιφυλάξεις τους. Όλα τα κόμματα διατηρούν την λογική και την ατζέντα τους που μπορεί να διαφέρει πολύ από αυτά που υποστηρίζει το UML. Για αυτό και μοιάζει σαν ένα αόρατο χέρι να τους συγκρατεί μαζί και αυτό δεν μπορεί διαρκέσει πολύ. Δεν υπάρχει καμιά κοινή ατζέντα, ή πολιτική ή ιδεολογία - εκτός από ένα λόγο, που μοιάζει να είναι «δώστε ένα μάθημα στους Μαοϊκούς». Ο χρόνος θα δείξει το κατά πόσο θα πετύχουν όλα αυτά. 

Ε: Άρα τώρα υπάρχει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην κατεύθυνση της κυβέρνησης και τις ελπίδες του λαού, όπως είδαμε στον Λαϊκό Πόλεμο, την Λαϊκή Εξέγερση και στα αποτελέσματα των εκλογών. Πώς θα τελειώσει αυτή η πάλη ανάμεσα στην επανάσταση και το κατεστημένο;

Α: Όλο το ζήτημα αφορά τις αντιθέσεις, κι αυτό μας δικαιώνει, το κόμμα μας. Γι αυτό και εξαπολύσαμε τον Λαϊκό Πόλεμο και γι αυτό δεν τον έχουμε εγκαταλείψει. Υπάρχει μια συνέχεια της ίδιας διαδικασίας και αγώνα που ξεκινήσαμε πριν από 12 χρόνια με τον Λαϊκό Πόλεμο. Καταφέραμε κάποια πράγματα και πρέπει να τα διατηρήσουμε. Πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη μας την διεθνή κατάσταση, την εσωτερική, χρειαζόμαστε τον Μαρξισμό-Λενινισμό-Μαοϊσμό και να σκεφτόμαστε τι σημαίνει για τον κόσμο του 21^ου αιώνα. Πρέπει να τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας και είμαστε αντιμέτωποι κάτι που είναι σίγουρα μεγάλη πρόκληση. Έχουμε στη διάθεση μας όλη αυτή την ριζοσπαστική ατζέντα για αυτό και καταφέραμε να κινητοποιήσουμε τόσο πολύ κόσμο, όλη τη χώρα και τώρα πρέπει να το κάνουμε άλλη μια φορά. έχουμε δουλέψει με δυνάμεις που ανήκουν στο κατεστημένο, που έχουν ακόμη δεσμούς με τη φεουδαρχία, που έχουν ακόμη την τάση να προσβλέπουν στους επεκτατιστές και τους ιμπεριαλιστές. Αυτό σχετιζόταν με την ανάγκη να μπει τέλος στη μοναρχία στο Νεπάλ και να αποκτήσει το Νεπάλ δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτό αφορούσε αυτή η διαδικασία. Τώρα το Νεπάλ είναι μια δημοκρατία κι αυτό είναι  μεγάλο πράγμα. Μερικές φορές ο κόσμος ξεχνάει ότι το Νεπάλ είναι πια Δημοκρατία και υποβαθμίζει την σημασία αυτού του γεγονότος, αποτελεί όμως μια μεγάλη κατάκτηση αν λάβουμε υπόψη μας την ιστορία του Νεπάλ. Έχουμε πει ότι τώρα πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Μόνο επειδή η Μοναρχία έχει φύγει, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν ξεριζωθεί όλα τα φεουδαρχικά στοιχεία. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα. Έχουμε διώξει τη μοναρχία και για να το κάνουμε αυτό έπρεπε να κάνουμε κάποιο είδος συμμαχίας με δυνάμεις του κατεστημένου, έτσι τώρα υποθέτω ότι το κόμμα μας βρίσκεται αντιμέτωπο με μια τεράστια πρόκληση. Και τώρα τι; Που πηγαίνουμε από εδώ; Για μας είναι ακόμη ένας αγώνας για την καθιέρωση της Δημοκρατίας, για την εγκαθίδρυση ενός σοσιαλιστικού συστήματος στο Νεπάλ. Πρέπει να προσανατολιστούμε προς τον σοσιαλισμό, το κόμμα μας το έχει πει πολύ καθαρά ότι προσανατολιζόμαστε προς το σοσιαλισμό. Γι αυτό πρέπει να εξαπολύσουμε έναν ολόκληρο αγώνα για την λαϊκή κυριαρχία στο Νεπάλ. Το ζήτημα του στρατού δεν αφορούσε κάποιον στρατηγό Καταβάλ, αφορούσε την κυριαρχία στο Νεπάλ. Η σημερινή πρόκληση στο Νεπάλ είναι ο αγώνας με το κατεστημένο στο εσωτερικό και κατά των επεκτατιστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο εξωτερικό. Όπως προανέφερα υπάρχουν πολλά μέτωπα, υπάρχουν πολλές προκλήσεις, αλλά οι προκλήσεις έρχονται πάντα μαζί με πιθανότητες. Για αυτό και είμαστε σίγουροι. Είχαμε πολλά μέτωπα, ο Λαϊκός Πόλεμος ήταν ένα μέτωπο στο οποίο αγωνιστήκαμε, αυτό είναι απλά ένα άλλο μέτωπο.

Ε: Αναφερθήκατε στη διεθνή κατάσταση. Είναι πολύ δύσκολη για την επανάσταση, δεν υπάρχει πλέον η Σοβιετική Ένωση και η Κίνα έχει εγκαταλείψει πραγματικά και για τα καλά την επανάσταση. Τι πιστεύετε λοιπόν για την διεθνή κατάσταση και ειδικότερα, προσβλέπετε στη Λατινική Αμερική όπου κι εκεί υπάρχουν επαναστάσεις;

Α: Το κόμμα μας, από όσο γνωρίζω έχει κάποιους δεσμούς με τα κόμματα και τον κόσμο εκεί. Προσωπικά έχω παρακολουθήσει τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και την Κούβα. Θα ήθελα το κόμμα μου να έχει πιο σοβαρούς δεσμούς με τη Λατινική Αμερική. Νομίζω ότι το κόμμα μας δεν είχε τόσο στενούς δεσμούς, όσο θα έπρεπε αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί υπάρχουν τόσες πολλές διαφορές στην κατάσταση μας. Σίγουρα υπάρχουν ομοιότητες, σε σχέση με τους στόχους και την ιδεολογία μας και όλοι μας διεξάγουμε έναν αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, αλλά εμείς είμαστε σε μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση. Η γεωπολιτική θέση του Νεπάλ είναι πολύ ιδιαίτερη και διαφορετική από την Λατινική Αμερική. Η δημιουργία στενών δεσμών με τους επαναστάτες στη Λατινική Αμερική είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος. Πρέπει να έχουμε τέτοιους δεσμούς, ιδεολογικά. Θα πρέπει να υπάρξει μια ανταλλαγή απόψεων και να διδαχτούμε από αυτά που έχουν πετύχει, την πολιτική τους και τα προγράμματα τους, αλλά σε διπλωματικό επίπεδο οι σοβαροί δεσμοί με την Λατινική Αμερική δεν έχουν και μεγάλη σημασία λόγω της γεωπολιτικής μας θέσης. Είμαστε περικυκλωμένοι, ανάμεσα στην Ινδία και την Κίνα. Οι διπλωματικές σχέσεις είναι σημαντικές, αλλά ίσως μακροπρόθεσμα. Από τις πολιτικές όμως, τα προγράμματα και την ηγεσία των επαναστάσεων της Λατινικής Αμερικής έχουμε πολλά που μπορούμε να μάθουμε.

Ε: Στο Νεπάλ η νεολαία παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην επανάσταση, αλλά τουλάχιστον μέσα στο Κατμαντού υπάρχουν και πολλοί νεολαίοι που έχουν επηρεαστεί από τη Δύση  και οι οποίοι αναζητούν προς την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ινδία για την κουλτούρα τους και συνεπώς και την πολιτική τους. Υπάρχει κάποια σύγκρουση πολιτιστική ανάμεσα στην νεολαία που έχει επηρεαστεί από τη Δύση στις αστικές περιοχές και στην επαναστατική νεολαία;

Α: Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει πολιτιστική κρίση αλλά όπως είπατε υπάρχει ένα τμήμα των παιδιών της ανώτερης τάξης που είναι φιλοδυτικά. Νομίζω ότι δεν είναι δικό τους σφάλμα, δεν είναι κανενός σφάλμα στην πραγματικότητα, είναι μόνο το γεγονός της προέλευσης τους. Είναι πιθανότερο για αυτούς να αναζητήσουν λύσεις για την εκπαίδευση τους στη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ινδία. Όλα ξεκινούν με την εκπαίδευση και μετά γίνεται θέμα πολιτιστικό, έτσι νομίζω ότι είναι περισσότερο θέμα ταξικού συμφέροντος. Και αυτό συμβαίνει καθώς τείνουν να προσβλέπουν προς τη Δύση κι εμείς οι Μαοϊκοί προσβλέπουμε στους εαυτούς μας και τις κατώτερες τάξεις. Σε κάποιο επίπεδο ίσως υπάρχει η τάση να υπάρξει κάποια σύγκρουση γιατί είναι υπέρ της μεγαλύτερης ιδιωτικοποίησης των σχολών και των ιδρυμάτων όπου εμείς είμαστε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και για την βελτίωση των δημοσίων ιδρυμάτων. Αλλά δεν νομίζω ότι έχουμε τη δυνατότητα να απευθυνθούμε σ' αυτούς τους νέους και να τους κάνουμε να ακούσουν την ατζέντα μας. Υπάρχουν κάποιοι νεολαίοι που έχουν επηρεαστεί από τη Δύση σ' αυτό το πανεπιστήμιο αλλά ο κόσμος θέλει απλά σταθερότητα και ειρήνη. Έχουν όλα τα άλλα, χρήματα, αυτοκίνητα. Δεν έχουν προβλήματα εκτός από την ειρήνη και τη σταθερότητα. Έτσι αν οι Μαοϊκοί καταφέρουν να τους τα δώσουν τότε για κάποιο διάστημα δεν θα υπάρξουν συγκρούσεις. Αυτοί οι νεολαίοι είναι  βασικά το προϊόν όλου του συστήματος και θα πρέπει να αποφύγουμε τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στη γενιά μας αυτή τη στιγμή με δεδομένη την πολιτική κατάσταση.

Ε: Υπάρχουν πολλοί Νεπαλέζοι που φεύγουν στο εξωτερικό για σπουδές. Η φοιτητική παράταξη έχει διεθνείς οργανώσεις και προσπαθεί να οργανώσει τους Νεπαλέζους φοιτητές στο εξωτερικό;

Α: Οι φοιτητικοί μας σύλλογοι έχουν είναι διεθνές τμήμα που ασχολείται με αυτή την πλευρά και δημιουργεί δεσμούς με τους Νεπαλέζους φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό . πιστεύουμε, ότι δεν είναι σφάλμα των φοιτητών που φεύγουν, θέλουν απλά καλή μόρφωση σε καλό περιβάλλον και γνωρίζουμε ότι η χώρα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να το παρέχει αυτό. Έχοντας αυτό υπόψη και όντας πρακτικοί προσπαθούμε να δημιουργήσουμε δεσμούς με αυτούς τους φοιτητές ώστε να τους ενθαρρύνουμε να επιστρέψουν και να χρησιμοποιήσουν τις ειδικότητες τους για την ανάπτυξη της χώρας.

 Ε: Είστε αισιόδοξη για το μέλλον του Νεπάλ;

 Α: Και βέβαια είμαι! Διαφορετικά δεν θα ήμουν εδώ που είμαι αυτή τη στιγμή!  

Tags: ιμπεριαλισμος, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, διεθνή, αριστερά, νεολαία, ειδησεις, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΡΣΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009 7:09 μμ |

Περισσότερα στο κυρίως blog μας: Αντίσταση στις γειτονιές!

καθώς και στην ιστοσελιδα του ΚΚΕ (μ-λ)

Tags: ιμπεριαλισμος, καπιταλισμός, εργαζόμενοι, νεολαία, επικαιρότητα, παγκοσμιοποίηση, ενημερωση, ελλάδα, πολιτική

Ο σύγχρονος ρόλος των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα Δ' Μέρος

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009 9:05 μμ |

Εκτός από τις αμερικανικές βάσεις σε Σούδα και Ακτιο, στη χώρα μας βρίσκονται και μια σειρά άλλα ΝΑΤΟϊκά στρατιωτικά επιχειρησιακά κέντρα και στρατηγεία όπως το Πολυεθνικό Στρατηγείο Εκστρατείας (NDC-GR) του ΝΑΤΟ, το Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Θαλάσσιων Μεταφορών στη Θεσσαλονίκη, το ΝΑΤΟϊκό κέντρο στη Λάρισα. Ενα στρατιωτικό, δηλαδή ΝΑΤΟϊκό, δίκτυο που δένει τη χώρα και το λαό μας στους επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των Αμερικανών.

Η ναυτική και αεροπορική υπερ-βάση της Σούδας

«Μπορεί ν' αποχωρήσουμε από πολλά σημεία του κόσμου,

όμως από την Κρήτη δεν πρόκειται να φύγουμε ούτε με πόλεμο»

Χένρι Κίσινγκερ

Στη ναυτική και αεροπορική υπερβάση των ΗΠΑ στη Σούδα έχουν μεταφερθεί όλες οι δραστηριότητες των άλλων βάσεων που έκλεισαν (Νέα Μάκρη, Ελληνικό κ.λπ.) τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Επίσημα είναι η μόνη βάση που διέπεται από τη συμφωνία για την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας και έχει χαρακτήρα αμερικανικού εδάφους. Διαθέτει μονάδες στο Ακρωτήρι, στο Μαράθι, τις Γούρνες, στο Ηράκλειο, στο Χάνι και τα Μάλια. Στη Σούδα έχει εγκατασταθεί επίσης και το Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικών Επιχειρήσεων Αποτροπής (NMIOTC) και αποτελεί τμήμα των νέων δομών που αποφάσισε να δημιουργήσει το ΝΑΤΟ στη βάση των «νέων απειλών».

Σε αφιέρωμα του «ΙΟΥ» («Ελευθεροτυπία» 12/4/2003) με τίτλο «Η αμερικανική αποικία στη Σούδα» αναφέρεται σχετικά: «Ενας ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας μας διηγείται -με απόλυτη φυσικότητα- το πώς ανεβοκατεβαίνουν χιλιάδες φορές κάθε μήνα τα πάσης φύσεως μαχητικά και μεταγωγικά των ΗΠΑ με τη διαδικασία του "Emergency", χωρίς δηλαδή να δίνουν λογαριασμό σε καμιά ελληνική αρχή. Πολλοί Χανιώτες μαρτυρούν για το πλήθος των βαρέων πυρομαχικών που φορτώνονται και ξεφορτώνονται σχεδόν καθημερινά στις αεροπορικές και ναυτικές βάσεις, σαν να επρόκειτο για εμπόριο εσπεριδοειδών, μακριά από τα... αδιάκριτα βλέμματα των ελληνικών αρχών. Αλλοι μας δείχνουν σε ποια ξενοδοχεία των Χανίων αναπαύονται εκατοντάδες πιλότοι των B-52, των Stelth και των Α-10, λίγο πριν και λίγο μετά τους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Αν ρωτήσει κανείς στις ρεσεψιόν, στα γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων και αλλού, θα διαπιστώσει ότι οι χιλιάδες εξοδούχοι, αδειούχοι ή διερχόμενοι αμερικανονατοϊκοί στρατιωτικοί κυκλοφορούν χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα, δίχως άδειες των ελληνικών συνοριακών αρχών...

...Ανθρωποι της νομαρχίας Χανίων, αλλά και του ΓΕΝ, γνωρίζουν ότι γίνεται διακίνηση και ενδεχομένως εναπόθεση τοξικών αποβλήτων... Ο ίδιος ο νομάρχης Γ. Κατσανεβάκης προσπαθεί κατά καιρούς, μάταια όμως, να στείλει επιστημονικό συνεργείο να ελέγξει τις αμερικάνικες και τις νατοϊκές εγκαταστάσεις, ενώ οι καρκίνοι και οι παθήσεις του θυρεοειδούς, ιδίως στις περιοχές κοντά στο πεδίο βολής, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Να συμπληρώσουμε εμείς πως η βάση αποτελεί εκτός των άλλων «βάση εξόρμησης» των νταήδων του αμερικανικού στρατού, οι οποίοι έχουν επανειλημμένα βιαιοπραγήσει εναντίον πολιτών στα Χανιά, εκμεταλλευόμενοι το καθεστώς πλήρους ασυδοσίας (ετεροδικία) που τους έχουν προσφέρει οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Η ιστορία της βάσης της Σούδας

Η βάση της Σούδας έπαιζε σπουδαίο ρόλο ακόμα και όταν λειτουργούσαν οι υπόλοιπες αμερικανικές βάσεις κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Ετσι, χρησιμοποιήθηκε για τον ανεφοδιασμό αμερικανικών πολεμικών πλοίων κατά τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους (τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967 και τον πόλεμο του «Γιομ Κιπούρ» του 1973). 

Σε όλη τη διάρκεια της αμερικανικής και ΝΑΤΟϊκής παρέμβασης που οδήγησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας η Σούδα λειτουργούσε υποστηρικτικά της προετοιμασίας αλλά και της διεξαγωγής των πολεμικών επιχειρήσεων. Αλλά σημαντικό ρόλο έπαιξε τόσο στον πρώτο όσο και στον δεύτερο ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ. Ο δημοσιογράφος Kώστας Mαρδάς στο βιβλίο του «Bάσεις, αίμα και πετρέλαιο» (εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη) παραθέτει την αποκαλυπτική δήλωση του αμερικανού προέδρου Tζορτζ Mπους (του πρεσβύτερου), ο οποίος μπροστά στον τότε πρωθυπουργό Mητσοτάκη είπε σε εκδήλωση υποδοχής στο ναύσταθμο της Σούδας, στις 19 Iουλίου του 1991: «Aπό τις 2 Aυγούστου του 1990 η Σούδα συντήρησε 97 πλοία, φόρτωσε και ξεφόρτωσε 13.000 τόνους, εξυπηρέτησε 31.000 πτήσεις και τροφοδότησε αεροσκάφη με 4.500 λίβρες υγρών καυσίμων. Λειτούργησε 24 ώρες το 24ωρο με εξουθενωτικούς ρυθμούς 300% - 400% πιο γρήγορα από τους κανονικούς. Kάθε μέρα η βάση καλούνταν να διατηρεί τον ανεφοδιασμό των γραμμών και κάθε μέρα έπραττε το καθήκον της κατά τρόπο ανάλογο!».

Κατά τον δεύτερο πόλεμο, όσον αφορά τις αεροπορικές επιχειρήσεις, δεν είναι τυχαίο ότι για το κρίσιμο διάστημα της επίθεσης του 2003 (Μάρτιος-Απρίλιος) 5.270 αεροσκάφη, αμερικανικά και συμμαχικά, προσγειώθηκαν ή πέρασαν από τη Σούδα. Στην πλειοψηφία τους ήταν μεταφορικά αεροσκάφη, ενώ η βάση αποτέλεσε ορμητήριο για καθημερινή απογείωση 22-28 κατασκοπευτικών και ηλεκτρονικού πολέμου αεροσκαφών, ιπτάμενων τάνκερ και ραντάρ. Στο ναυτικό επίπεδο, περίπου 200 πλοία (αεροπλανοφόρα, φρεγάτες, υποβρύχια) έδεσαν στη Σούδα. Σημειώνεται ότι στο πλαίσιο της προετοιμασίας των ΗΠΑ για την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» εγκαινιάστηκε η προβλήτα Κ14 με τη φιλοξενία 16 υποβρυχίων. Για πρώτη φορά λειτούργησε επιχειρησιακό σκέλος για τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια των ΗΠΑ στη Σούδα, όπως επίσης και ένα δίκτυο κεραιών επικοινωνιών.

Αντίστοιχα στον πόλεμο και την εισβολή στο Αφγανιστάν η Σούδα χρησιμοποιείται για δεκάδες ανεφοδιασμούς πλοίων, ανεφοδιασμό και πτήσεις εκατοντάδων αεροσκαφών. Στη διάρκεια της πρόσφατης εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο η Σούδα λειτούργησε σαν ομπρέλα προστασίας του Ισραήλ, ενώ από αυτήν έφευγαν πλοία του ΝΑΤΟ για τη Μαύρη Θάλασσα κατά τη διάρκεια του πολέμου Ρωσίας-Γεωργίας στον Καύκασο.

Το κρητικό αεροπλανοφόρο

Η αεροναυτική βάση της Σούδας αποτελεί το βασικότερο στήριγμα του 6ου στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο, γι' αυτό και η Κρήτη έχει χαρακτηριστεί «αεροπλανοφόρο». Η βάση συνδέεται επιχειρησιακά με την αμερικανική βάση Βισμπάντεν στη Γερμανία, που αποστέλλει σε ζωντανό χρόνο (on line) πληροφορίες στο αμερικανικό Πεντάγωνο, και με την αεροπορική αμερικανική βάση στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας. Σε συνδυασμό με τα εγκατεστημένα ραντάρ στη Ζηρό της Κρήτης, όλα τα προηγούμενα αποτελούν έναν ενιαίο ιστό ναυτικής, αεροπορικής και τηλεπικοινωνιακής υποστήριξης των αμερικανοΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών σε ολόκληρη την περιοχή.

Από τον Ιούνιο του 2003 στις Βρυξέλλες κατά τη σύνοδο των υπουργών του ΝΑΤΟ είχε ληφθεί απόφαση για την ίδρυση Κέντρου Εκπαίδευσης και Επιχειρήσεων Ναυτικής Αποτροπής με την ονομασία (Maritime Interdiction Operations Training Center - M.I.O.T.C.) στη Σούδα καθώς και τη λειτουργία Κέντρου Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων - (C.A.O.C.) που προβλεπόταν να λειτουργήσει στη Λάρισα από το 2008.

Η εγκατάσταση του εν λόγω κέντρου στη Σούδα συνδυάζεται ακόμα και με τα παρακάτω πλεονεκτήματα για τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ:

-Εγγύτητα στην ενδεχόμενη περιοχή επιχειρησιακού ενδιαφέροντος του ναυτικού σκέλους της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ (Μέση Ανατολή, Β. Αφρική, Υποσαχάρια Αφρική, Μαύρη Θάλασσα).

-Δυνατότητα εκμετάλλευσης των ευκολιών του Πεδίου Βολής Κρήτης και της υποδομής διοικητικής μέριμνας του Ναυστάθμου Κρήτης.

-Αυξημένες δυνατότητες διαθεσιμότητας αεροπορικών μέσων λόγω γειτνίασης του αεροδρομίου της Πολεμικής Αεροπορίας.

-Γειτνίαση με τις εγκαθιδρυμένες περιοχές περιπολίας της επιχείρησης Active Endeavour μέσω της οποίας οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ ελέγχουν την κίνηση πλοίων σε όλη τη Μεσόγειο.

Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι το κέντρο από πλευράς διοίκησης δεν υπάγεται στη «σύνθετη διοίκηση» του ΝΑΤΟ στη Νάπολη ούτε στο Ευρωπαϊκό Στρατηγείο αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή δομή του ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με γραπτές ανακοινώσεις του ίδιου του ΝΑΤΟ, θα υπάγεται εξ ολοκλήρου η διοίκησή του στη Συμμαχική Διοίκηση Μετατροπής (A.C.T.) στο στρατηγείο στο Norfolk στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ! Αυτό μπορεί να αποτελεί τυπικά ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο Ατλαντικού, στην ουσία όμως αυτονομείται από το ΝΑΤΟ, αφού ανώτατος διοικητής του είναι ο Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Αμυνας των ΗΠΑ.

Η αμερικανική βάση στο Ακτιο είναι προκεχωρημένη βάση εξόρμησης των ιπτάμενων ραντάρ ΑΒΑΚΣ. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν σε όλη τη διάρκεια της επεμβατικής πολιτικής των Αμερικανονατοϊκών στην περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Διοχέτευαν συνεχείς πληροφορίες για την κατάσταση όλων των εμπλεκομένων στους απανωτούς πολέμους που οδήγησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Επαιξαν κατασκοπευτικό ρόλο και στην «τελευταία» (μέχρι στιγμής) φάση διάλυσής της, κατά τη διάρκεια δηλαδή των «ανθρωπιστικών βομβαρδισμών» κατά του σέρβικου λαού με πρόσχημα την «αυτοδιάθεση» των Κοσοβάρων Αλβανών και την αποτροπή της «εθνοκάθαρσής» τους από τη Σερβία.

Αντί επιλόγου: πρόλογος για μια συζήτηση και δράση που πρέπει να ξεδιπλωθεί

Αποτελεί σαφέστατα μια ολόκληρη συζήτηση η προσέγγιση της αναγκαιότητας της πάλης ενάντια στις αμερικανικές βάσεις που είναι σπαρμένες στα Βαλκάνια και στη χώρα μας. Στο «τέλος» αυτού του αφιερώματος θα θέλαμε ωστόσο να κάνουμε μερικές βασικές επισημάνσεις.

Η πάλη ενάντια στις βάσεις και για το διώξιμό τους από την περιοχή αποτελεί κομμάτι της αντιπολεμικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαού μας και των βαλκανικών λαών. Είναι κρίσιμο λοιπόν να αναδειχθούν οι άμεσες και έμμεσες συνέπειες της ύπαρξής τους όχι μόνο για τους βαλκανικούς λαούς αλλά για όλους τους λαούς της ευρύτερης περιοχής. Η αναφορά μας πιο ιδιαίτερα στην Ελλάδα γίνεται μιας και σ' αυτό το πεδίο μπορούν οι εργαζόμενοι και οι νέοι της χώρας μας πιο εύκολα να ελέγξουν την ορθότητα ή όχι όλων των απόψεων που υπάρχουν για το επίμαχο ζήτημα.

Παρά τη μεγάλη ιστορία και δράση που έχει η αντιβασική πάλη στη χώρα μας, ειδικά από το 1990 και έπειτα, το ζήτημα αυτό, όπως άλλωστε και το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, «αντιμετωπίζεται» από μια σειρά δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΝΑΡ και όχι μόνο) από μια δήθεν καθαρή και ντούρα «αντικαπιταλιστική» σκοπιά, με θεωρητικό και πρακτικό αποτέλεσμα να υποτιμάται και να λοιδορείται η σημασία της. Να χρεώνεται η αντιιμπεριαλιστική πάλη σε μια πολιτική εύρεσης κοινής συνισταμένης με την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό (ή τμήματά του).

Φυσικά δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν η καρικατούρα του «αντιιμπεριαλισμού» που έχει κατασκευάσει το ΚΚΕ ούτε και το γεγονός πως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιδίδεται σε αντιΝΑΤΟϊκή ρητορική από θέσεις υποστήριξης του «ευρωπαϊκού εγχειρήματος», δηλαδή από θέσεις στήριξης του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού που ακούει στο όνομα Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ειδικά όσον αφορά το ΚΚΕ, η στάση του -δήθεν ντούρα αντιιμπεριαλιστική- είναι η άλλη όψη του μικροαστικού ρεφορμισμού που θεωρεί πως δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τους ισχυρούς. Απλώς, αντί να καταλήξει στο να μην αγγίζει το θέμα, όπως κάνουν παλιοί και νεότεροι «αντικαπιταλιστές», προτιμά -για λόγους φυσιογνωμίας και όχι μόνο- να το μετατρέπει σε έναν ακίνδυνο για το σύστημα βερμπαλισμό και ισχυρό στοιχείο πολιτικής «νομιμοποίησής» του στο λαό και τη νεολαία. Να «αναγνωρίσουμε» βέβαια στο ΚΚΕ πως και αυτό τα τελευταία χρόνια έχει κάνει φιλότιμες προσπάθειες να μιλήσει (έστω και με ανακολουθίες) με «σύγχρονο τρόπο», όπως θα έλεγαν κάποιοι, αναφερόμενο στην «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» και απορρίπτοντας τη θέση για την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας μας, αντικαθιστώντας την με τη θεωρία της αλληλεξάρτησης.

Αυτή η κατάσταση δείχνει πως ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά δεν έχει (ή δεν θέλει ή και τα δύο) καταλάβει και δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από την ένοπλη πάλη του λαού μας για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση στη δεκαετία 1940-1950. Από το ρόλο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης στη διαμόρφωση του μετεμφυλιακού κράτους και στην εγκαθίδρυση της χούντας. Δεν έχουν διδαχθεί τίποτε και από την πιο πρόσφατη μεταπολιτευτική περίοδο, ούτε θέλουν να βγάλουν συμπεράσματα για το ρόλο και τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η πολιτική για το λαό και τη χώρα. Δεν έχουν κατανοήσει (ή δεν θέλουν να κατανοήσουν) πως η ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας μας (και συνακόλουθα, σαν τμήμα της, οι στρατιωτικές βάσεις των ιμπεριαλιστών) είναι οργανικά δεμένη με το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης των εργαζομένων. Πως η ιμπεριαλιστική εξάρτηση δεν είναι ένα ρούχο που φοριέται από την αστική τάξη της χώρας μας και το οποίο άνετα μπορεί να το αλλάξει. Αλλά πως αποτελεί όρο και προϋπόθεση της κυριαρχίας της και της επιβολής της απέναντι στην εργατική τάξη, τη νεολαία και το λαό. Πως αποτελεί συνάμα πηγή τεράστιων κινδύνων για το λαό, κινδύνων που απορρέουν από το γεγονός πως η χώρα μας εντάσσεται σε επιθετικούς σχεδιασμούς αλλά και γίνεται πεδίο προβολής αντιθετικών επιδιώξεων από τους ιμπεριαλιστές. Πως άρα, και με αυτήν την έννοια, εάν παλευτεί μέσα στο λαό, αυτό το ζήτημα δεν αποτελεί προνομιακό πεδίο για διαταξικές συνεννοήσεις, συμβιβασμούς και υποταγή στην άρχουσα τάξη της χώρας μας. Εξάλλου, όποιος έχει στον προσανατολισμό του τέτοιες συνεννοήσεις, ακόμα και αν δεν υπάρχει ζήτημα, το εφευρίσκει ...;

Αλλά, αντίθετα, η αντιιμπεριαλιστική πάλη αποτελεί προνομιακό πεδίο συγκρότησης της εργατικής τάξης σαν ηγεμονεύουσας δύναμης στο λαό, σε αντιπαράθεση και πλήρη διαχωρισμό με το αντιλαϊκό εκμεταλλευτικό καθεστώς. Ακριβώς γι' αυτό, πολύ φοβούμαστε ότι αυτή η πολιτική και αντιιστορική «τύφλωση» των διάφορων «αντικαπιταλιστών», που καλύπτεται πίσω από τη στάση συνθηκολόγησης της επίσημης Αριστεράς, είναι παραγόμενο της ήττας και της υποταγής στους δεδομένους συσχετισμούς. Οτι πίσω από τις «καθαρές» τοποθετήσεις κρύβεται η εκτίμηση της αδυναμίας να τα βάλουμε με το καθεστώς της εξάρτησης. Αλλά και μια απέλπιδα προσπάθεια, μικροαστική στη βάση και στο χαρακτήρα της, να υπερπηδηθούν οι ιστορικές «ανορθογραφίες», να «καθαριστεί» η ιστορία από ό,τι μπερδεύει τα καθαρά, κλειστά σχήματα που έχουν κάποιοι στο μυαλό τους, αντιστρέφοντας-παρωδώντας ακόμα και την πραγματικότητα διαμέσου των αερολογιών περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας.

Αν αυτό το μικρό και με ελλείψεις αφιέρωμα συμβάλλει στο ξαναπιάσιμο του νήματος της αντιβασικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης, θα έχει επιτελέσει το ρόλο του. Ετσι κι αλλιώς, τα πιο πολλά βρίσκονται μπροστά μας: οι κίνδυνοι και οι δυνατότητες.

Πηγές του αφιερώματος

1. Έντυπος ελληνικός τύπος, εφημερίδες «Ελευθεροτυπία», «Βήμα», «Ριζοσπάστης».
2. Οι ιστοσελίδες: http://el.wikipedia.org/, http://www.defensenet.org/, http://www.setimes.com/, http://www.globalsecurity.org/, καθώς και οι επίσημες ιστοσελίδες της αμερικανικής κυβέρνησης, του ΝΑΤΟ και του αμερικανικού στρατού.
3. Αρκετές από τις πληροφορίες και τα ντοκουμέντα του Γ' Μέρους αντλήθηκαν από το άρθρο του Στέφανου Κρητικού στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη» της 19 Οκτώβρη του 2003 «Αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα: ένα μαύρο καθεστώς πενήντα χρόνων».

Tags: ιμπεριαλισμος, καπιταλισμός, αριστερά, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, ιστορία, πολιτική

Οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα - Το ιστορικό της εγκατάστασής τους Γ' Μέρος

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009 2:24 μμ |

Οι αμερικανικές βάσεις Γ' ΜΕΡΟΣ

«Διά του παρόντος η Ελληνική Κυβέρνησις, υπό τας προϋποθέσεις και τους όρους τους καθοριζόμενους εν τη παρούση Συμφωνία, ως και επί τη βάσει των τεχνικών συνεννοήσεων μεταξύ των αρμοδίων αρχών των δύο κυβερνήσεων, εξουσιοδοτεί την κυβέρνησιν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να χρησιμοποιή οδούς, σιδηροδρομικάς γραμμάς και χώρους και να κατασκευάζη, αναπτύσση, χρησιμοποιή και θέτη εν λειτουργία στρατιωτικά και βοηθητικά έργα εν Ελλάδι, οία αι αρμόδιαι αρχαί των δύο κυβερνήσεων ήθελον θεωρήση κατά καιρούς ως αναγκαία διά την εφαρμογήν ή την προαγωγήν εγκεκριμένων σχεδίων του NATO. Η κατασκευή, ανάπτυξις, χρησιμοποίησις και θέσις εν λειτουργία τοιούτων έργων θα είναι σύμφωνος προς συστάσεις, τύπους και οδηγίας της Οργανώσεως της Βορειοατλαντικής Συνθήκης (NATO), όπου αύται είναι εφαρμόσιμοι.

Χάριν του σκοπού της παρούσης Συμφωνίας και συμφώνως προς τας μεταξύ των αρμοδίων αρχών των δύο κυβερνήσεων διεξαχθησομένας τεχνικάς συνεννοήσεις η κυβέρνησις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δύναται να φέρη, εγκαθιστά και στεγάζη εν Ελλάδι προσωπικόν των Ηνωμένων Πολιτειών. Αι ένοπλαι δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και το υπό τον έλεγχόν των υλικόν δύνανται να εισέρχωνται, εξέρχωνται, κυκλοφορούν, υπερίπτανται ελευθέρως εν Ελλάδι και εις τα χωρικά της ύδατα, υπό την επιφύλαξιν οιασδήποτε τεχνικής συνεννοήσεως εις ην ήθελον προέλθη αι αρμόδιαι Αρχαί των δύο κυβερνήσεων. Αι ενέργειαι αύται απαλλάσσονται οιωνδήποτε τελών, δικαιωμάτων και φόρων».

Αυτά αναφέρονται στο πρώτο άρθρο της συμφωνίας για την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση του Α. Παπάγου στις 12 του Οκτώβρη του 1953. Είχαν προηγηθεί το Δόγμα Τρούμαν (12 Μαρτίου 1947) και το Σχέδιο Μάρσαλ (5 Ιουνίου 1947). Οπως επίσης η ίδρυση του ΝΑΤΟ (4 Απριλίου 1949) και η ένταξη της Ελλάδας σ' αυτήν την ιμπεριαλιστική δυτική στρατιωτικο-πολιτική συμμαχία (18 Φεβρουαρίου 1952).

Τα δύο μισά του «καρυδιού» και η είσοδος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1947, η Αγγλία κάνει σαφές μέσω του πρεσβευτή της στην Ουάσιγκτον πως δεν μπορεί πια να στηρίζει την ελληνική κυβέρνηση και το θρόνο. Ετσι, οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν την «προστασία» της Ελλάδας. Το «Δόγμα Τρούμαν» (ένα μήνα σχεδόν μετά) επισημοποιεί την αμερικανική εμπλοκή σε Ελλάδα και Τουρκία. Ο πρόεδρος Τρούμαν εξηγεί στο Κογκρέσο πως παρά το γεγονός πως δεν επρόκειτο για τέλειες δημοκρατίες (sic!) (σ.σ.: αυτές της Ελλάδας και της Τουρκίας) είχαν τεράστια στρατηγική σημασία μια και αποτελούσαν τις πύλες για τη Μαύρη Θάλασσα και την ΕΣΣΔ. Γενικότερα το «Δόγμα Τρούμαν» αποτελεί την έκφραση της στρατηγικής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στην πρώην «σύμμαχο» ΕΣΣΔ και τις νεαρές Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και συνολικότερα ενάντια στα αναπτυσσόμενα λαϊκά-εργατικά κινήματα.

Στις 5 του Ιούνη του 1947, ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζορτζ Μάρσαλ, σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Χάρβαντ, ανακοινώνει ένα οικονομικό σχέδιο σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα ενισχύσουν οικονομικά της χώρες της Ευρώπης για την ανοικοδόμησή τους από τον πόλεμο.  Το «Σχέδιο Μάρσαλ», όπως έγινε ευρέως γνωστό, αποσκοπούσε τόσο στην ενδυνάμωση-επικυριαρχία των ΗΠΑ και των αμερικανικών μονοπωλίων στη δυτική Ευρώπη όσο και στην αποτροπή του «κομμουνιστικού κινδύνου». Αυτό το τελευταίο είχε δύο πλευρές. Η μία αφορούσε την εδραίωση της αστικής κυριαρχίας στο εσωτερικό των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, μιας και στο εσωτερικό πολλών από αυτές δρούσαν ισχυρά αριστερά και κομμουνιστικά κινήματα με σημαντική εμβέλεια -μέσα από την αντιναζιστική τους πάλη- στους λαούς. Η άλλη αφορούσε τις χώρες της Ανατολική Ευρώπης τις οποίες κυβερνούσαν συνασπισμοί με σημαντική έως καθοριστική την παρουσία κομμουνιστικών κομμάτων. Οι όροι για το πάρσιμο της «βοήθειας» ήταν τέτοιοι που εκβίαζαν τις χώρες αυτές και τους λαούς τους προς την κατεύθυνση της αποκομμουνιστικοποίησης και της «επαναφοράς» τους στον «ελεύθερο κόσμο». Δελέαζαν ενδιάμεσες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να προχωρήσουν -όπως και έγινε- σε αντιπαράθεση και σε σύγκρουση με τους κομμουνιστές εταίρους τους στους συνασπισμούς-μέτωπα που κυβερνούσαν τις χώρες αυτές. Ηταν και αυτό μια πρώτη εκδήλωση της πολυπλόκαμης αντικομμουνιστικής επιχείρησης που εξαπέλυσαν παγκόσμια ο δυτικός κόσμος με επικεφαλής τις ΗΠΑ ενάντια στο σοσιαλισμό και το κομμουνιστικό κίνημα. Οπως έλεγε ο ίδιος ο Τρούμαν, αναφερόμενος στη σχέση μεταξύ του δόγματός του και του σχεδίου του υπουργού του των Εξωτερικών, «το εν και το άλλο αποτελούν τα δύο ημίσεα του ιδίου καρυδιού».   

Δύο χρόνια μετά ιδρύεται το ΝΑΤΟ. Στις 4 του Απρίλη του 1949, οι υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, του Καναδά, της Δανίας, της Ισλανδίας, του Λουξεμβούργου, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας και της Πορτογαλίας στην Ουάσιγκτον υπογράφουν το Σύμφωνο του Βορείου Ατλαντικού και ιδρύουν τον Οργανισμό του Βορειοαντλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization), το ΝΑΤΟ. Ο Χάρι Τρούμαν, αναφερόμενος στην επιρροή του συμφώνου, λέει ότι «δεν θα γίνει αισθητή μόνο εις την περιοχή την οποία καλύπτει αλλ' εις ολόκληρο τον κόσμο».

Το Φεβρουάριο του 1952 η κυβέρνηση Πλαστήρα-Βενιζέλου προχωρεί στην ένταξη της χώρας μας στο ΝΑΤΟ. Η ελληνική Βουλή κυρώνει το νόμο που βάζει τη χώρα στο ΝΑΤΟ. Η ΕΔΑ τον καταψηφίζει, ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ από την πολιτική προσφυγιά καταγγέλλει την προσχώρηση της χώρας στον επιθετικό ιμπεριαλιστικό συνασπισμό και τα πολεμοκάπηλα σχέδια των ΗΠΑ και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστών. Ταυτόχρονα εντάσσεται και η Τουρκία στο ΝΑΤΟ. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Ατσεσον αναφέρει σχετικά: «Αρκεί να ρίξωμεν ένα βλέμμα στο χάρτην, διά να ειδώμεν ποια είναι η στρατηγική σημασία των δύο χωρών δια την δυτικήν άμυνα: φρουρούν τας ανατολικάς προσβάσεις προς την Μεσόγειον, περιλαμβανομένων και των στενών της Ιταλίας, από την Μαύρη Θάλασσαν προς την Κεντρικήν Μεσόγειον. Επιπλέον, η Τουρκία πλευροκοπεί τας χερσαίας οδούς, οι οποίες άγουν προς την Ρωσίαν προς τας πλούσιας πηγάς της Μέσης Ανατολής. Είναι δε γνωστή η απόφασις της Ελλάδος και της Τουρκίας να διατηρήσουν την ελευθερίαν και την ανεξαρτησίαν των και να αναπτύξουν περαιτέρω την δύναμίν των εις αποφασιστικόν φράγμα εναντίον του επιθετικού κομμουνισμού, ιδιαιτέρως εις την Μέσην Ανατολήν».

Η εγκατάσταση των βάσεων στην Ελλάδα

Η κυβέρνηση Πλαστήρα-Βενιζέλου, το 1952, αποδέχεται την παραχώρηση στις ΗΠΑ αεροπορικών βάσεων για να τις χρησιμοποιούν ανεξέλεγκτα. Το σχέδιο συμφωνίας που ήταν έτοιμη να υπογράψει έλεγε ότι  ««η βασιλική ελληνική κυβέρνηση παραχωρεί στην κυβέρνηση των ΗΠΑ το δικαίωμα να εγκαταστήσει στρατιωτικές αεροπορικές υπηρεσίες και επικοινωνίες σ' ολόκληρη την Ελλάδα, για μεταβατική περίοδο τριών χρόνων». Το σχέδιο λόγω εκλογών δεν υπογράφεται και τελικά η νέα κυβέρνηση του «Ελληνικού Συναγερμού» υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο σχεδόν ένα χρόνο μετά την ορκωμοσία της υπογράφει, στις 12 Οκτωβρίου του 1953, την πρώτη ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις. Οπως έκαναν γνωστό με ταυτόχρονη ανακοίνωσή τους οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι Ελλάδας και ΗΠΑ:

«Εις εκπλήρωσιν των εκ του άρθρου 3 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού απορρεουσών υποχρεώσεών των, η κυβέρνησις του Βασιλείου της Ελλάδος με την έγκρισιν της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως και η κυβέρνησις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής υπέγραψαν σήμερον μίαν Διμερήν Συμφωνίαν, παρέχουσα εις τας Ηνωμένας Πολιτείας το δικαίωμα όπως βελτιώσωσιν και χρησιμοποιήσωσιν από κοινού μετά της ελληνικής κυβερνήσεως ορισμένα αεροδρόμια και ναυτικάς εγκαταστάσεις εν Ελλάδι. Η συμφωνία έχει ως προορισμόν, διευκολυνομένης της ολοκληρώσεως της αμύνης της Ελλάδος, της αναπτυχθείσης κατά τα τελευταία πέντε έτη με την αμερικανικήν βοήθειαν, εντός του αμυντικού συστήματος του ΝΑΤΟ, να ενισχύση την ασφάλειαν της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού και να διαφυλάξη την διεθνήν ειρήνην και ασφάλειαν. Η κοινή προσπάθεια των δύο χωρών όπως βελτιωθή και ενισχυθή η συλλογική ικανότης προς αντίστασιν εναντίον ενόπλου επιθέσεως αντικατοπτρίζει το επικρατούν πνεύμα συνεργασίας και τους δεσμούς φιλίας ήτις υφίσταται μεταξύ Ελλάδος και Ηνωμένων Πολιτειών».

Αυτή η πρώτη συμφωνία συμπληρώνεται το 1956, παραχωρώντας στις ΗΠΑ πλήρη ελευθερία στην εγκατάσταση όποιων βάσεων και στη διακίνηση όποιων στρατευμάτων ήθελαν. Επίσης νομοθετείται το καθεστώς της ετεροδικίας.

Στα χρόνια 1959-1961 έχουμε και την εγκατάσταση πυρηνικών στις βάσεις. Εν τω μεταξύ, παρά τη ρεβιζιονιστική πραξικοπηματική επικράτηση στο ΚΚΕ και την πολιτική ουράς που ακολουθεί η ΕΔΑ έναντι της Ενωσης Κέντρου, ο ελληνικός λαός και η αγωνιζόμενη νεολαία, οι κομμουνιστές έχουν στο διαρκές στόχαστρό τους την ιμπεριαλιστική εξάρτηση από ΗΠΑ και από ΕΟΚ (που αρχίζει να δυναμώνει) και με έναν ιδιαίτερο τρόπο την πάλη για το διώξιμο των βάσεων.

Με την επιβολή της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, τον Απρίλη του 1967, η αμερικανοκρατία φτάνει στο απόγειό της. Η χώρα μας γίνεται βάση-ορμητήριο των ΗΠΑ για όλη την περιοχή. Σημαντικός είναι ο ρόλος που έπαιξαν οι στρατιωτικές βάσεις στην ενίσχυση του σιωνιστικού Ισραήλ στον πόλεμο των έξι ημερών, στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Αντίστοιχα καθοριστικές για το κίνημα της μεταπολίτευσης είναι οι γνωστές αντιιμπεριαλιστικές επιταγές της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 που τότε συκοφαντούνταν ως αριστερισμός και τυχοδιωκτισμός από τα δύο αναθεωρητικά ΚΚΕ.

 Από την πτώση της χούντας στην «αλλαγή»

Η χρησιμοποίηση από τις ΗΠΑ των χουντικών μωροφιλοδοξιών για την προώθηση των δικών τους σχεδίων οδηγεί στην κυπριακή τραγωδία και στην ήττα της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας από την αντίστοιχη της Τουρκίας. Η χούντα καταρρέει κάτω από το βάρος των προβλημάτων που δημιούργησε για το πολιτικοκοινωνικό καθεστώς της χώρας μας και γίνεται μεγάλη προσπάθεια ώστε η μετάβαση να είναι «ομαλή» και πλήρως ελεγχόμενη. Ταυτόχρονα έχει αναδειχτεί το αδιέξοδο μιας προσπάθειας από μεριάς των ΗΠΑ να ανακόψουν την ολοένα και κλιμακούμενη παρέμβαση και ρόλο που αποκτούσαν οι Δυτικοευρωπαίοι στη χώρα μας.

Το «συμβόλαιο του '74», ο επαναπροσδιορισμός των στηριγμάτων της μεγαλοαστικής τάξης, η προώθηση δηλαδή της διπλής εξάρτησης από ΗΠΑ-Δυτικοευρωπαίους, η δυσαρέσκεια της μεγαλοαστικής τάξης έναντι των ΗΠΑ για τη σχετική της υποβάθμιση έναντι της Τουρκίας και η ήττα της στην Κύπρο οδηγούν την κυβέρνηση Καραμανλή στην έξοδο της χώρας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (στο οποίο την ξαναβάζει λίγα χρόνια μετά). 

Είναι φανερό πως οι παράγοντες της άρχουσας τάξης της χώρας επιδιώκουν και στο ζήτημα των βάσεων ένα είδος «εκσυγχρονισμού», προσαρμογής τους δηλαδή στα νέα δεδομένα και απαιτήσεις. Αλλά και η ηγεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για τους δικούς της λόγους επιζητεί έναν επαναπροσδιορισμό της χρησιμότητας των βάσεων στην περίοδο που έχει ανοιχτεί. Εχοντας αρχίσει να συνέρχεται από την ήττα στο Βιετνάμ, ξεκινά να διερευνά την επαναπροώθηση της επιθετικής της πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή και με στόχο την αποδυνάμωση του αντίπαλου -ιμπεριαλιστικού πια εδώ και καιρό- στρατοπέδου.

Το 1976 μονογραφείται ένα σχέδιο συμφωνίας το οποίο μένει ανενεργό για τρία χρόνια. Το 1980 γίνεται επανέναρξη των συνομιλιών για το καθεστώς των βάσεων στην Ελλάδα. Μετά από μια σειρά εμπλοκές οι ΗΠΑ καθιστούν σαφές πως θα διαπραγματευτούν το ζήτημα με τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Η πορεία ανόδου του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση συνοδεύτηκε από εκτεταμένες αυταπάτες για το είδος και τα χαρακτηριστικά της «αλλαγής» που ευαγγελιζόν το ίδιο με προμετωπίδα το «σοσιαλισμός στις 18». Σημαντικότατο μερίδιο ευθύνης στον αφοπλισμό των λαϊκών και νεολαιίστικων μαζών έναντι της δημαγωγίας του ΠΑΣΟΚ έχουν οι δύο πόλοι της αναθεωρητικής-μεταρρυθμιστικής  «Αριστεράς» στη χώρα μας, το ΚΚΕ και το ΚΚΕεσ. Η βάφτιση του ΠΑΣΟΚ σε αντιιμπεριαλιστική δύναμη, εκείνο το αμίμητο «αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ», που απηχούσαν τις προσδοκίες της φλωρακικής ηγεσίας να επαναληφθεί το προηγούμενο της σύμπραξης του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Μιτεράν με το ΚΚ Γαλλίας, οι μικρότερες -λόγω δυνατοτήτων και όχι λόγω διαφορετικών προσανατολισμών- προσδοκίες του «ανανεωτικού» ρεφορμισμού έστρωσαν το δρόμο για τη λεηλασία του αριστερού κόσμου από τη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του ΠΑΣΟΚ. 

Στο ζήτημα των στρατιωτικών βάσεων, η διπλοπροσωπία, που την ανέδειξε σε επιστήμη το ΠΑΣΟΚ, δημιούργησε εκείνο το «φεύγουν οι βάσεις που μένουν» ή και αντίστροφα. Τον Οκτώβρη του 1982 αρχίζουν νέες διαπραγματεύσεις οι οποίες μετά από πολλές διακοπές οδηγούν στην υπογραφή της συμφωνίας για τις βάσεις στις 15 Ιουλίου του 1983, συμφωνία που το ΠΑΣΟΚ προπαγάνδιζε σαν συμφωνία απομάκρυνσης των βάσεων. Με τη συμφωνία παρατεινόταν η αμερικανική στρατιωτική παρουσία μέσω των βάσεων για άλλα πέντε χρόνια και έπειτα, με το πέρας του χρόνου αυτού, η μη ανανέωσή της θα σήμαινε απομάκρυνσή τους. Ουσιαστικά ο Παπανδρέου επαναδιαπραγματευόταν το καθεστώς των βάσεων για τον προσπορισμό ωφελειών για λογαριασμό της μεγαλοαστικής τάξης. Εστελνε το μήνυμα στις ΗΠΑ ότι συνεχίζεται η καραμανλική «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» (των πολλών «ισόρροπων» εξαρτήσεων ). Κέρδιζε πίστωση χρόνου για το ΠΑΣΟΚ και την άρχουσα τάξη της χώρας ώστε να μπορέσουν να διαχειριστούν και να μανουβράρουν τα αντιαμερικανικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα και διαθέσεις του ελληνικού λαού που, παρά τα χτυπήματα από τα έξω και από τα μέσα, επέμεινε να θέλει να φύγουν οι βάσεις.

Το 1986, δύο χρόνια πριν από την εκπνοή της συμφωνίας, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζόρτζ Σουλτς ανακοινώνει πως πέτυχε μια συμφωνία για τις βάσεις με τον έλληνα πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου. Το Γενάρη του 1987 ο Παπανδρέου ανακοινώνει επίσημα -και υποκριτικά, διότι οι συνομιλίες είχαν ήδη αρχίσει- στη Βουλή την επανέναρξη των συνομιλιών για τις βάσεις «από μηδενική βάση». Λέει ακόμα πως το νέο κείμενο θα τεθεί σε δημοψήφισμα, προσπαθώντας να ελιχθεί απέναντι στο λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα αλλά και για να δυναμώσει τη διαπραγματευτική θέση της αστικής τάξης έναντι του υπερατλαντικού αφεντικού.

 Από την κρίση του 1989-1991 στην «Τεχνική Συμφωνία» του 2001

 Η ασθένεια του Α. Παπανδρέου, το γενικότερο λαχάνιασμα των φιλοδοξιών του ΠΑΣΟΚ αλλά και της άρχουσας τάξης, η ανάγκη της αστικής τάξης να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς την αντιλαϊκή επίθεση μέσω του έτερου μεγαλοαστικού κόμματος, της ΝΔ, οδηγούν σε μια δίχρονη κρίση του πολιτικού συστήματος, με τη διενέργεια τριών εκλογικών αναμετρήσεων. Τότε η συνασπισμένη Αριστερά του ΚΚΕ και της ΕΑΡ (μετεξέλιξη του ΚΚΕεσ.) είναι που κάνει συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και στη συνέχεια συμμετέχει στην οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα, στρώνοντας έτσι το δρόμο στην καθαρόαιμη κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κ. Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι που θα βάλει τις υπογραφές κάτω από το σχέδιο που συντάχθηκε επί ΠΑΣΟΚ και το οποίο το μόνο νέο που προβλέπει είναι η ετήσια ανανέωση της παρουσίας των αμερικανικών βάσεων ση χώρα μας, κάτι που συνεχίζεται ως τις μέρες μας.

Τον Ιούνη του 2001 υπογράφεται από τους ΥΠΕΞ Ελλάδας και ΗΠΑ, Γ. Παπανδρέου και Κ. Πάουελ, συμπληρωματική συμφωνία με τον τίτλο «Συνολική Τεχνική Συμφωνία μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και ΗΠΑ». Αυτή φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή ο Γ. Παπανδρέου το Νοέμβρη του 2002 (δες και «Προλεταριακή Σημαία», ν. 467, σελ. 2). Με αυτήν επεκτείνεται το καθεστώς της ετεροδικίας-ατιμωρησίας σε όλους τους Αμερικανούς, στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, που βρίσκονται για λογαριασμό της αμερικανικής κυβέρνησης στη χώρα μας. Το καθεστώς της ετεροδικίας, της παραίτησης δηλαδή των ελληνικών αρχών από το δικαίωμά τους να ασκούν ποινική δίωξη κατά των Αμερικανών που διαπράττουν εγκλήματα στη χώρα μας, γενικεύτηκε για να δώσει πλήρη ελευθερία κινήσεων στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να χρησιμοποιεί τη χώρα μας σαν ορμητήριο για τη διεξαγωγή επιθετικών πολέμων και στρατιωτικών επεμβάσεων στην περιοχή.

Εξήντα κοντά χρόνια οι «βάσεις του θανάτου», όπως σωστά τις αποκαλεί ο λαός μας, εξακολουθούν να αναδεικνύουν με τον πιο καθαρό τρόπο την εξάρτηση της χώρας μας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και να θέτουν στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία το καθήκον της πάλης για το διώξιμό τους από την Ελλάδα.

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία 619, 9 Μάη 2009

Στο επόμενο φύλλο το Δ' ΜΕΡΟΣ:

1. Οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα-Σύγχρονος ρόλος

2. Αντί επιλόγου: πρόλογος για μια συζήτηση και δράση που πρέπει  να ξεδιπλωθεί

Κείμενα - επιμέλεια: Τάσος Σαπουνάς

Tags: ιμπεριαλισμος, καπιταλισμός, αριστερά, μνήμες, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, ιστορία, πολιτική

Αμερικανικές βάσεις στα Κεντρικά και Δυτικά Βαλκάνια. Αναδιατάξεις και προσανατολισμοί. Β΄ ΜΕΡΟΣ

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009 1:07 μμ |

 Οι βάσεις στην περιοχή των Κεντρικών και Δυτικών Βαλκανίων «προέκυψαν» σαν αποτελέσματα της αιματηρούς ανάμειξης και παρέμβασης των ΗΠΑ στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και σε δύο διαφορετικές φάσεις της επεμβατικής τους πολιτικής.

Οι βάσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη εγκαταστάθηκαν μετά το τέλος της πολεμικής εκεί σύγκρουσης και τη Συμφωνία του Ντέιτον που καθιστούσε την πρώην Ομόσπονδη Δημοκρατία της Βοσνίας Ερζεγοβίνης αμερικανονατοϊκό προτεκτοράτο. Με τον ξένο διοικητή (ύπατος αρμοστής) του προτεκτοράτου να έχει πλήθος από εξουσίες τέτοιες που τον καθιστούσαν κάτι περισσότερο από τοπικό δικτάτορα και ο οποίος συνεργάζονταν με τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα κατοχής για την επιβολή της «τάξης».

Οι βάσεις στην περιοχή του Κοσόβου προέκυψαν έπειτα από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς που υπέστη η σέρβικη επικράτεια το 1999. Σήμερα το Κόσοβο έχει την «τιμή» να «φιλοξενεί» στο έδαφός του μια βάση-τέρας, το Camp Bondsteel, με καίριο ρόλο και σημασία στους αμερικανικούς γεωπολιτικούς-γεωστρατηγικούς επιθετικούς σχεδιασμούς.

Στην ΠΓΔΜ η αμερικανική στρατιωτική παρουσία χρονολογείται ακόμα από το 1992 και έπαιξε ρόλο σε όλη την εξέλιξη της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην περιοχή.

Στην Αλβανία λειτουργούν τουλάχιστον τρεις αμερικανικές βάσεις. Αυτές όχι μόνο είναι σαν να μην υπάρχουν στα επίσημα site της κυβέρνησης και των υπηρεσιών των ΗΠΑ, αλλά και οι αναφορές σε αυτές στον Τύπο καθώς και στο διαδίκτυο είναι με το σταγονόμετρο.

Κλείνοντας αυτή τη μικρή εισαγωγή να επισημάνουμε πως εδώ και μερικά χρόνια οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν μπει σε μια συνεχή διαδικασία αναδιάταξης-κλεισίματος-συγκεντροποίησης των βάσεών τους στην περιοχή των Κεντρικών και Δυτικών Βαλκανίων.

Αλβανία

Το πρώτο σημαντικό γεγονός που σηματοδοτεί την έναρξη της θεσμοποιημένης συνεργασίας μεταξύ των ΗΠΑ και της Αλβανίας είναι η είσοδος της Αλβανίας στο Βορειοατλαντικό Συμβούλιο Συνεργασίας τον Ιούνιο του 1992. Ταυτόχρονα, από τότε και έπειτα η έδρα του ΝΑΤΟ θα γίνει τόπος προσκυνήματος για τις αλβανικές αντιπροσωπείες και αποστολές. Albania's inclusion into the North Atlantic Cooperation Council was soon followed by a deployment of an American Military Liaison Team to this Balkan country.The purpose of this American Military liaison team was to facilitate visits and exchanges between members of the US and Albanian militaries.Οι αυξανόμενοι στρατιωτικοί δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών εδράζονται εκτός των άλλων σε μια στρατιωτική συμφωνία του 1993, η οποία έγινε γνωστή ως το Μνημόνιο Συμφωνίας για την Αμυντική Συνεργασία. Επιπλέον η Αλβανία θα γίνει η πρώτη χώρα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που θα ζητήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Τον Φεβρουάριο του 1994 συνδέθηκε με το ΝΑΤΟ μέσω της Σύμπραξης για την Ειρήνη (PfP)Albania has participated in numerous military training operations with the US and other NATO powers, and the CIA has used Albania as a base for air reconnaissance missions over Bosnia.. Η Αλβανία έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες στρατιωτικές ενέργειες κατάρτισης με τις ΗΠΑ και άλλες επεμβατικές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και η CIA έχει χρησιμοποιήσει την Αλβανία ως βάση για τις αεροπορικές κατασκοπευτικές αποστολές πάνω από τη Βοσνία. Στη συνέχεια η Αλβανία συμμετείχε στον λεγόμενο «Χάρτη της Αδριατικής» μαζί με την Κροατία και την ΠΓΔΜ, ένα πολιτικοστρατιωτικό εργαλείο των ΗΠΑ για την προσαρμογή των χωρών αυτών στα στάνταρ του ΝΑΤΟ και την εντονότερη πρόσδεσή τους στον αμερικανικό παράγοντα.In January 1995, the US Army finished building a radar station in northern Albania for use by the Albanian military. In addition, Albania opened its land, marine, and airport facilities to NATO operations in the former Yugoslavia. Η υπογραφή των πρωτοκόλλων για τη διαδικασία ένταξης της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ τελικά έγινε στη γνωστή σύνοδο του Βουκουρεστίου, τον Μάρτη του 2008. Πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ η Αλβανία θα γίνει στην «πανηγυρική» σύνοδο των 60χρονων του ΝΑΤΟ στα Κέελ-Στρασβούργο που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες.

Για να ξαναγυρίσουμε πίσω στον χρόνο, η συμφωνία του 1993 (Μνημόνιο Συμφωνίας) επέτρεψε The agreement enabled the United States to use the Albanian military base Perlat, 35 miles southwest of Tirana, which became the first military facility to be used by the United States in a post Communist country.στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν την αλβανική στρατιωτική βάση Perlat, 35 μίλια νοτιοδυτικά των Τιράνων. Επίσης τον Ιανουάριο του 1995, ο στρατός των ΗΠΑ κατασκεύασε έναν σταθμό ραντάρ στη Βόρεια Αλβανία για χρήση από τον αλβανικό στρατό. Επιπλέον, η Αλβανία άνοιξε τα χερσαία και θαλάσσια σύνορά της και τις αερολιμενικές της εγκαταστάσεις σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Οι ΗΠΑ επίσης χρησιμοποιούν τη ναυτική βάση στο Bisht Palle στην περιοχή Durres (Δυρράχιο), 50 χιλιόμετρα δυτικά των Τιράνων.

Επίσης στα Τίρανα λειτουργεί από το 2002, αρχηγείο του ΝΑΤΟ «για να συμβάλει διοικητικά και ελεγκτικά προς την KFOR», παρέχοντας επίσης «συμβουλές, βοήθεια και υποστήριξη προς την αλβανική κυβέρνηση» στην μεγάλη στρατιωτική αναδιάρθρωση (πλήρης αλλαγή του στρατιωτικού υλικού, αναδιάρθρωση όλων των μονάδων ξηράς, αέρος και θαλάσσης κ.λπ.) που με επιταγές των ΗΠΑ λαμβάνει χώρα στην Αλβανία.

Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, μετά τη μεταβίβαση της ευθύνης τήρησης της Συμφωνίας του Ντέιτον από τη ΝΑΤΟϊκή SFOR στην Ευρωπαϊκή Δύναμη (EUFOR) της ΕΕ, οι Αμερικάνοι λειτουργούν μία βάση στην Tούζλα. Διαδοχικά από το 2002 έως το 2004 όταν έγινε η μεταβίβαση έκλεισαν η Comanche Βase -η οποία βρίσκονταν δίπλα στην Tuzla Air Base- και το BaseCamp Mc Govern. Σήμερα λειτουργεί επίσης -και υπό αμερικανική διοίκηση- ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο στο Camp Butmir που είναι ταυτόχρονα και η έδρα της EUFOR.

Η Αεροπορική Βάση της Τούζλας (Tuzla Air Base) άρχισε να χρησιμοποιείται από την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ από τον Δεκέμβρη του 1995. Ο διάδρομος του αεροδρομίου θεωρούνταν ο καλύτερος που υπήρχε τότε στην περιοχή. Η διαδικασία εγκατάστασης των αμερικανικών δυνάμεων, των εφοδίων και του εξοπλισμού τους διήρκεσε αρκετούς μήνες, κατά τους οποίους έφταναν στη βάση έως και 40 φορτηγά αεροσκάφη την ημέρα. Μια από τις πιο σημαντικές βελτιώσεις της υποδομής της βάσης ήταν η ένταξή της στη στρατηγική εναέρια κυκλοφορία τον Οκτώβριο του 1998. Το αποτέλεσμα είναι πως από τότε αμερικανικά αεροπλάνα μπορούν να πετάξουν κατευθείαν από τις ΗΠΑ στην Τούζλα.

Κόσοβο και ΠΓΔΜ

Στο Κόσοβο λειτουργεί μία αμερικανική βάση το Camp Bondsteel, ενώ από το 1999 μέχρι το 2007 λειτουργούσε σε απόσταση μιας ώρας από το Camp Bondsteel και κοντά στο Γλκίνιανε το Camp Monteith με δύναμη 2.000 στρατιωτών. Όλες οι δραστηριότητες καθώς και το στρατιωτικό προσωπικό του BaseCamp Montieth μεταφέρθηκαν στο Camp Bondsteel.

Camp Bondsteel: η Grande Dame (Μεγάλη Κυρία) των Αμερικανών ή αλλιώς η (χερσαία) υπερβάση των ΗΠΑ στα Βαλκάνια

Σημαντικότερη βάση των Βαλκανίων αναδεικνύεται το Camp Bondsteel, στα σύνορα (που ακόμα είναι υπό αμφισβήτηση) του Κοσόβου με την ΠΓΔΜ. Η βάση στεγάζει και το αρχηγείο της KFOR, της «ειρηνευτικής» ΝΑΤΟϊκής δύναμης κατοχής του Κοσόβου. Υποστηρίζεται ότι το αμερικανικό στρατόπεδο είναι το δεύτερο ανθρώπινο δημιούργημα, εκτός από το Σινικό Τείχος, το οποίο είναι ορατό από το Διάστημα.

Αμέσως μετά το τέλος των αεροπορικών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, τον Ιούνιο του 1999, οι ΗΠΑ απαλλοτρίωσαν με ταχείες διαδικασίες 955 στρέμματα στο Ουρόσεβατς, στο νοτιοανατολικό Κόσοβο. Ύστερα, σε χρόνο ρεκόρ, από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, προχώρησαν στην κατασκευή της βάσης Camp Bondsteel, που φιλοξενεί 7.000 αμερικανούς στρατιώτες (κάποιες πηγές αναφέρουν 9.000 στρατιώτες). Σύμφωνα με τον αξιωματικό Ρόμπερτ Μακ-Κλερ, μηχανικό του αμερικανικού στρατού, το πλάνο κατασκευής της υπερβάσης είχε ξεκινήσει προτού πέσει η πρώτη βόμβα στη Σερβία. Για την κατασκευή της μεγαλύτερης και πολυτελέστερης βάσης που φτιάχτηκε μετά τα χρόνια του Βιετνάμ, χρειάστηκε να δουλέψουν νυχθημερόν 7.000 αλβανοί εργάτες υπό την επίβλεψη 1.000 αμερικανών μηχανικών. Δαπανήθηκαν 36,6 εκατ. δολάρια, ενώ η ετήσια λειτουργία του κοστίζει κάπου 180. Κατασκευάστρια εταιρεία είναι η αμερικανική Halliburton μέσω της θυγατρικής της Brown & Root Services Corporation, διευθύνων σύμβουλος της οποίας υπήρξε ο επί Μπους αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Dick Cheney. Είναι χτισμένη στην είσοδο της κοιλάδας του Πρέσεβο, στον ενεργειακό διάδρομο νούμερο 8 τον οποίο η ΕΕ τον θεωρεί έναν από τους πιο σημαντικούς διαδρόμους Ανατολής-Δύσης για το παγκόσμιο εμπόριο και ο οποίος ήταν στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και των μονοπωλίων τους ακόμα από το 1992. Απέχει 149 χλμ. από τα ελληνικά σύνορα και 26 χλμ από τα Σκόπια. Διαθέτει από μονάδα υποκλοπής τηλεπικοινωνιών, μάζα κεραιών για επικοινωνίες, παραβολικό δίκτυο για δορυφορική επικοινωνία, ελικοδρόμιο, ουλαμό αρμάτων, έως υπερσύγχρονη νοσηλευτική μονάδα με τμήμα χημειοθεραπείας (εκεί νοσηλεύτηκε ο Ρουγκόβα), γήπεδο ράγκμπι, εκκλησία, γυμναστήριο αλλά και ...; οίκο ανοχής. Φιλοξενεί 60 επιθετικά ελικόπτερα Apache και Blackhawk, θα γίνει σύντομα βάση F-16 και Stelth που θα μεταφερθούν από τη βάση Aviano  της Ιταλίας.

Η βάση-τέρας έχει περίμετρο 10 χιλιομέτρων, διαθέτει 300 κτίρια και είναι χτισμένη σε τρία επίπεδα. Γύρω της έχει προστατευτικό ανάχωμα ύψους 2,5 μέτρων και 9 παρατηρητήρια. Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα. Γύρω από τη βάση ο αμερικανικός στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες.

Είναι η δεύτερη, σε μέγεθος, αμερικανική βάση στον κόσμο μετά το Camp Anakoda στο Ιράκ. Ωστόσο το Camp Bondsteel φιλοδοξεί να πάρει την πρωτιά μετά την ολοκλήρωση μιας προσαρτημένης σε αυτή δίδυμης βάσης που ήδη κατασκευάζεται στην ΠΓΔΜ. Η δίδυμη βάση-τέρας περιλαμβάνει εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων, αεροδιάδρομο μαχητικών αεροσκαφών, ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης. Οι δύο βάσεις συνδέονται με διάδρομο μερικών χιλιομέτρων που διασχίζει τα (υπό αμφισβήτηση) σύνορα Κοσόβου-ΠΓΔΜ. Η υπερβάση Camp Bondsteel είναι φανερό πως παίζει σημαντικό στρατιωτικό ρόλο στον έλεγχο των Βαλκανίων από τις ΗΠΑ, και στην προσπάθεια εκπαραθύρωσης της Ρωσίας από την περιοχή, αλλά και στη συνεχή υπενθύμιση προς την ΕΕ για τις δυνατότητες που έχουν οι ΗΠΑ να αποσταθεροποιήσουν το μαλακό νοτιοανατολικό υπογάστριο της ΕΕ.

Ταυτόχρονα η υπερβάση γειτνιάζει με τον σημαντικό -και υπό σχεδιασμό- αγωγό πετρελαίου AMBO (ο αγωγός θα διέρχεται από τις νότιες παρυφές της δίδυμης βάσης). Άλλωστε οι περισσότερες από τις βάσεις που στήνουν τα τελευταία χρόνια οι ΗΠΑ στα Βαλκάνια βρίσκονται πάνω στα «περάσματα» ήδη υπαρχόντων ή υπό σχεδιασμό αγωγών. Οι συγκρούσεις για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας αλλά και των ενεργειακών δρόμων αποτελούν έτσι κι αλλιώς τμήμα του ανηλεούς ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και, πιο ειδικά, για το ζήτημα στο οποίο αναφερόμαστε, μέρος της στρατηγικής των ΗΠΑ για την παγκόσμια κυριαρχία.

Ο αμερικανικών συμφερόντων πετρελαιαγωγός AMBO -του οποίου την κατασκευή έχει αναλάβει η εταιρεία Halliburton- έχει προγραμματιστεί να ξεκινά από το βουλγαρικό λιμάνι Μπουργκάς και να καταλήγει μέσω της ΠΓΔΜ στο αλβανικό λιμάνι Viore (Αυλώνα). Είναι από τις σημαντικές κινήσεις των ΗΠΑ για τον έλεγχο των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Κασπίας. Μαζί με τον ήδη λειτουργούντα πετρελαιαγωγό BTC (Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν) καθώς και τον σχεδιαζόμενο αγωγό φυσικού αερίου NABUCO συμβάλλει στην προσπάθεια των ΗΠΑ να παρακάμψουν τη Ρωσία κατά τη μεταφορά των ενεργειακών πρώτων υλών της Κεντρικής Ασίας προς την Ευρώπη και τις ίδιες. Η αμερικανική εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ» είχε γράψει για το Camp Bondsteel πως «είναι φανερό πως οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει μείζονες δεσμεύσεις στην περιοχή και σχεδιάζουν να μείνουν επί μακρόν» καθώς και ότι «η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή υποχρεώνει τις ΗΠΑ να έχουν βάσεις και ελευθερία πτήσεων πάνω από τα Βαλκάνια για να μπορούν να προστατέψουν το πετρέλαιο της Κασπίας». Επίσης ο βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, όταν υπό τις διαταγές του ΝΑΤΟ βρίσκονταν στην ΠΓΔΜ όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Σερβία, είχε πει: «Είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη Μακεδονία και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύ καιρό έτσι ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα ...;».

ΠΓΔΜ

Στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας η πρώτη βάση, το Camp Able Sentry, στήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, το 1992.

Το Camp Able Sentry λειτούργησε σαν κόμβος διοικητικής μέριμνας και προσφοράς υλικοτεχνικής υποστήριξης κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία, την επέμβαση του ΝΑΤΟ και τους βομβαρδισμούς στη Σερβία και κατά τη διάρκεια των γεγονότων με τους αλβανούς αλυτρωτιστές στην ΠΓΔΜ. Πιο συγκεκριμένα, η βάση πρόσφερε στήριξη στα αμερικανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της ΝΑΤΟϊκής επεμβατικής επιχείρησης Joint Endeavor στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Υποστήριξε την επιχείρηση Allied Force (1999) στο Κόσοβο και αποτελούσε τον ενδιάμεσο χώρο στάσης για την ανάπτυξη όλων των αμερικανικών στρατευμάτων της Task Force Falcon στην περιοχή αμέσως μετά το τέλος των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών. Επίσης στήριξε την επιχείρηση Essential Harvest για τον «αφοπλισμό» των αλβανών αλυτρωτιστών μετά τα γεγονότα του 2001 στην ΠΓΔΜ που οδήγησαν στη Συμφωνία της Οχρίδας.

Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών δυνάμεων έχει αποσυρθεί και η βάση έχει το καθεστώς της «ζεστής βάσης» που σημαίνει ότι οι εγκαταστάσεις της συντηρούνται από μια μικρή ομάδα πολιτών για την περίπτωση που η βάση επαναχρησιμοποιηθεί. Ταυτόχρονα στη βάση στεγάζεται και ΝΑΤΟϊκό αρχηγείο.

Κείμενα-επιμέλεια: Τάσος Σαπουνάς

Στο επόμενο φύλλο το Γ΄  ΜΕΡΟΣ: Οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, ιστορικό και σύγχρονος ρόλος

Το πρώτο μέρος εδώ

Tags: ιμπεριαλισμος, καπιταλισμός, αριστερά, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, πολιτική