Ο βοηθός της Αντίστασης

Ο Βοηθός της Αντίστασης έκλεισε το κύκλο του.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 2:04 μμ |

ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.

ΜΕ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ (Αρχείο του Αντίσταση στις γειτονιές)

ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΔΩ:

http://antigeitonies1.blogspot.com/

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ

"ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!"

Tags: γειτονιές, ιμπεριαλισμος, ασφαλιστικό, εργασιακά, περιβαλον, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, εργαζόμενοι, αριστερά, μετανάστες, λογοτεχνία, νεολαία, αγρότες, ειδησεις, αντίσταση, επικαιρότητα, παγκοσμιοποίηση, μαθητές, ενημερωση, ελλάδα, μουσικη

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ αιτίες και μύθοι

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009 6:05 μμ |

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στις 20:00 θα γίνει στο νέο χώρο του βιβλιοπωλείου Εκτός των Τειχών (Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια) παρουσίαση του βιβλίου Παλαιστίνη, αιτίες και μύθοι (εκδόσεις ΚΨΜ, 2009) με τη συμμετοχή του συγγραφέα Νασίμ Αλάτρας. Με αφορμή το θέμα του βιβλίου θα γίνει συζήτηση, εκτός από την ιστορική διαδρομή του Παλαιστινιακού, και για τη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην περιοχή.

Ο Νασίμ Αλάτρας είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος που ζει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, αρθρογραφώντας για θέματα που άπτονται των πολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και τον ευρύτερο αραβικό κόσμο, για ελληνικά και αραβικά ΜΜΕ. Έχει επίσης μεταφράσει στα ελληνικά κείμενα της παλαιστινιακής λογοτεχνίας. Η ενεργή του συμμετοχή στις δραστηριότητες της παλαιστινιακής κοινότητας στην Ελλάδα και η παρακολούθηση των ελληνικών πολιτικών δρώμενων, του επιτρέπει να παρουσιάσει τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία μέσα από τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Στο βιβλίο του προσπαθεί να αντικρούσει τους μύθους της κυρίαρχης προπαγάνδας για το λεγόμενο κράτος του Ισραήλ και την παραμορφωτική εικόνα για το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού.

Tags: ιμπεριαλισμος, καπιταλισμός, διεθνή, αριστερά, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, πολιτική

Στο Τριανόν η "Ζωή στους βράχους" της Αλίντας Δημητρίου

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 12:37 πμ |

Aπό 19 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ

Η ζωή στους βράχους

Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαϊδου
Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας - Αφροδίτη Νικολαϊδου
Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου
Έτος παραγωγής 2009
Digital Beta. Έγχρωμη. Διάρκεια 98 min.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.
Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία
Στην ταινία, ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.

Σκιαγράφηση της ταινίας

Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.

Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:

Γιατί πήγαν στο βουνό.

Τις συνθήκες διαβίωσης.

Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.

Δεν το μετάνιωσαν.

Λόγια που ακούγονται στην ταινία:

- Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.

- Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.

- Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.

- Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;

Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που έστειλαν στην εξορία:

Χίος - Τρίκερι - Μακρόνησος

Στη Χίο και στο Τρίκερι:

Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.

Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».

Στη Μακρόνησο:

Ψυχολογικά μαρτύρια.

Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.

Ξύλο άγριο.

Λόγια που ακούγονται στην ταινία:

- Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.

- Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.

Tags: αριστερά, μνήμες, αντίσταση, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, ιστορία, πολιτική

Η «ώρα της Αριστεράς» και η απαίτηση της Κοινής Δράσης

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009 9:56 μμ |

«Ήρθε η ώρα της Αριστεράς» είναι ένα συνηθισμένο  σύνθημα που ακούγεται προεκλογικά σε διάφορες εκδοχές από τα κόμματα της επίσημης-ρεφορμιστικής Αριστεράς και όχι μόνο. Έχουμε την άποψη πως τώρα, αμέσως μετά τις εκλογές, σε ένα δύσκολο και απαιτητικό τοπίο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία ήρθε η ώρα για την εν γένει Αριστερά να δείξει αν «ήρθε η ώρα της». Αν θέλει και μπορεί να  αναλάβει τις ευθύνες της και όπως αυτές προκύπτουν από την κρίση, την επίθεση , από όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προετοιμάζει ενάντια στον λαό και στη νεολαία για το αμέσως επόμενο διάστημα. Εδώ, στο πεδίο της πραγματικής καθημερινής ζωής -και για την ακρίβεια στο πεδίο της ταξικής πάλης- διαμορφώνεται και κρίνεται η σχέση που η Αριστερά οικοδομεί με την τάξη της, με την υπόθεση για την οποία (υποτίθεται ότι) υπάρχει. Σε αυτή τη σκληρή καθημερινότητα ορίζονται οι ταξικοί-πολιτικοί συσχετισμοί, μέσα σε αυτήν συγκροτείται το κίνημα. Το κίνημα που αποτελεί τη μοναδική δύναμη με την οποία η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να σταθούν απέναντι στην καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Με αυτό και μόνο μπορούν να αντισταθούν, να αντιπαλέψουν τη χειροτέρευση των όρων της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που αντιμετωπίζουν. Με αυτό και μόνο μπορούν να πετύχουν ανατροπές πλευρών της επίθεσης, να πετύχουν μερικές νίκες στα μικρά και μεγαλύτερα μέτωπα πάλης που καθημερινά προκύπτουν. Με αυτό και μέσα από αυτό μπορούν να συνενώνονται, να συγκροτούνται σε δύναμη πάλης, να οργανώνουν τις δυνάμεις τους, να αποκτούν υπόσταση, περιεχόμενο και στόχους τα σωματεία, οι σύλλογοι, οι κάθε είδους λαϊκές συγκροτήσεις. Με αυτό οι μάζες μπορούν να κάνουν πολιτική, να παίρνουν δηλαδή οι ίδιες την υπόθεσή τους στα χέρια τους. Μόνο έτσι -με τις μάζες στο δρόμο, στον αγώνα, στην πάλη ενάντια στο σύστημα, στην κυβέρνηση του και στην πολιτική του- γίνεται η πολιτική πάλη αυτό στο οποίο η Αριστερά (πρέπει να) προσβλέπει: πάλη τάξης ενάντια σε τάξη, πάλη του λαού ενάντια στο σύστημα. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομείται, να ανασυντίθεται η κομμουνιστική Αριστερά που χρειάζεται η εποχή μας.

Οι προτάσεις που κυκλοφορούν

Όλα αυτά γίνονται ιδιαίτερα επίκαιρα και επιτακτικά κατά τη γνώμη μας, καθώς τις μέρες αυτές  επιχειρείται να διαμορφωθεί μια αίσθηση ασφυκτικής κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα του συστήματος. Από τις ΗΠΑ και τον Σπέκχαρντ, ως το ΔΝΤ, την Κομισιόν, τον ΣΕΒ, το σύνολο των ΜΜΕ και μέχρι τη ...; ΝΔ και τη WWF, οι πάντες αναγορεύουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον ...; υπέρτατο άρχοντα στον οποίο οφείλει να υποκλιθεί ο λαός! Αρκεί ίσως από μόνη της αυτή η πρωτόγνωρη αντιδραστική πολιτική συγχορδία για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της επερχόμενης επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Αρκεί να δει κανείς την γκάμα των «επιχειρημάτων», των εκβιασμών και των εντυπωσιασμών που επιστρατεύονται από όλα μαζί τα κέντρα εξουσίας και τους παρατρεχάμενούς της, για να αντιληφθεί ότι επιχειρείται να διαμορφωθεί ως απόλυτος νόμος η υποταγή σε όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να προωθήσει. Και αν αναλογιστούμε το πόσο στηρίχθηκε η επιλογή ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα εξουσίας προεκλογικά, αλλά και τη φάση που διανύει ο άλλος στυλοβάτης του συστήματος σήμερα, το κόμμα της ΝΔ, θα καταλάβουμε ακόμα περισσότερο πόσο αναγκαίο είναι για το σύστημα να εξασφαλιστεί σε αυτή τη φάση ο παραγκωνισμός του λαού και της νεολαίας, η κατάπνιξη κάθε αντίστασης και αγώνα. Εξάλλου -και αυτό είναι το κυριότερο- ο λαός και η χώρα μπαίνουν τώρα σε μια πιο βαθιά και άγρια θάλασσα. Και όσον αφορά την κρίση και τις συνέπειές της και αναφορικά με τις περιπλοκές και εντάσεις των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη χώρα και στην περιοχή.

Τι αντιλαμβάνονται από όλα αυτά και πώς λογαριάζουν να σταθούν απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά; Τα «μέχρι τώρα» δεδομένα κάθε άλλο παρά αντίστοιχα αυτών των απαιτήσεων είναι. Ο ΣΥΝ εγκαταλείπει ακόμα και τον κυβερνητικό κινηματισμό χάριν της «προγραμματικής αντιπολίτευσης», η οποία δεν του «επιτρέπει» ακόμα να έχει καθαρή γνώμη για την πολιτική που θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ! Τελευταίο δείγμα γραφής, η ανοιχτή κάλυψη του Παπαδημούλη στις δηλώσεις Κύρκου ο οποίος πρόσθεσε -όπως πάντα- τη φωνή του σε όλους τους παραπάνω, ζητώντας να «στηριχθεί το ΠΑΣΟΚ». Το ΚΚΕ απαντά στις αντικειμενικές πιέσεις που η κατάσταση αυτή προκαλεί, ενισχύοντας μια παραλλαγή του κυβερνητικού κινηματισμού, τον ...; κομματικό κινηματισμό. Έξω από τον λαό, μακριά και ενάντια σε κάθε δυνατότητα διαμόρφωσης μαζικού μετώπου πάλης, περιστρέφει τις δυνάμεις του γύρω από τον εαυτό του. Όμως δεν «παραλείπει» να προφυλάσσει τα νώτα του, επιχειρώντας -η ΚΝΕ- μαζί με ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡΕΝ την παρασκηνιακή «ανασυγκρότηση» (!) της ΕΦΕΕ ...; Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού έπαψε να διεκδικεί τον χαραχτήρα «πόλου» και ποτέ δεν επεδίωξε να γίνει εργαλείο κοινής δράσης, ταλαντεύεται τώρα υπό τις εγγενείς αντιφάσεις της για το πολιτικό της στίγμα.

Τι πρέπει να κάνει σήμερα η Αριστερά;

Όποιες περιπλοκές και να επικαλεστεί κανείς, όποια υπαρκτά ή τεχνητά, αντικειμενικά ή υποκειμενικά εμπόδια να λογαριάσει, δεν μπορεί να «απαλλαχτεί» ή να ξεφύγει από την ανάγκη που βρίσκεται μπροστά μας. Την ανάγκη μέσω της Κοινής Δράσης να αναπτυχθούν αγώνες και εστίες αντίστασης στα μέτωπα που ορίζει η ταξική πάλη και η καθημερινή ζωή! Αυτός είναι σήμερα ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να «αθροιστούν δυνάμεις», αλλά για να εμπνευστεί και να εμπιστευτεί τον αγώνα και να «τραβηχτεί» σε αυτόν ευρύτερος κόσμος από τους αγωνιστές της Αριστεράς και συνολικά από τον λαό που όλοι διαπιστώνουν ότι είναι οργισμένος και με ισχυρές τις τάσεις απαξίωσης του συστήματος και των κομμάτων του. Αυτός είναι ο δρόμος για να ενισχύεται η εμπιστοσύνη του λαού και της νεολαίας στις δυνάμεις του απέναντι στο σύστημα και στους σημερινούς συσχετισμούς. Αυτός είναι ο δρόμος για να αλλάζουν τα «μέχρι τώρα» δεδομένα στην Αριστερά, γιατί είναι πολλαπλά πληρωμένη απάτη και αυταπάτη η θεωρία ότι οι ηγεσίες αυτών των δυνάμεων θα «μετατοπίσουν προς τα αριστερά» τις παρακαταθήκες της ήττας και της υποταγής με τις οποίες δρουν και υπάρχουν.  Αυτός είναι ο δρόμος και το πεδίο ζύμωσης, ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, για να μπαίνουν οι όροι για την ανασύσταση του εργατικού κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος που χρειάζεται η εποχή μας.

Υπάρχουν βέβαια ορισμένες -αυτονόητες αλλά όχι επιθυμητές για πολλούς- διευκρινίσεις για το «τι είναι» κοινή δράση. Κοινή δράση λοιπόν είναι η με όρους κινήματος συγκέντρωση δυνάμεων για την ανάπτυξη αγώνα με συγκεκριμένο στόχο. Αγώνα που για να υπάρξει προϋποθέτει συγκεκριμένο «έδαφος» και «χώρο» δράσης κόσμου είτε σε επιμέρους είτε σε συνολικότερα ζητήματα της γειτονιάς, των εργαζομένων, της νεολαίας. Άρα η κοινή δράση δεν είναι η κοινή καμπάνια προβολής «σώματος θέσεων» για το όποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο ζήτημα, γιατί απλούστατα αυτό προϋποθέτει ήδη μια ανώτερη (σε επίπεδο κόμματος, οργάνωσης, παράταξης, σχήματος) συμφωνία.

 Για παράδειγμα, κοινή δράση ήταν -όσο υπήρξε- η πάλη για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά όχι η κοινή ζύμωση για το «εργατικό σύνταγμα που θέλουμε». Κοινή δράση θα ήταν η πάλη για να μην περάσει το Ασφαλιστικό της «Πετραλιά», αλλά όχι η κοινή ζύμωση των ιδεών για «το ύψος των επιτοκίων που πρέπει να έχουν τα αποθεματικά των Ταμείων» και ούτε η προβολή των προτάσεων προς το σύστημα με το «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Κοινή δράση είναι η δημόσια συγκρότηση και προώθηση στόχων πάλης απέναντι στις αιχμές της επίθεσης για τους εκπαιδευτικούς από σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες και ανένταχτους αγωνιστές, αλλά όχι η ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ (ή στο ΠΑΜΕ) ως προϋπόθεση για να υπάρξει αυτή η πάλη. Η κοινή δράση λοιπόν αναφέρεται στο κίνημα και είναι έκφρασή του και για αυτό δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση ούτε την «οργανωτική της ένταξη» ούτε την «ολοκληρωμένη» (δηλαδή κάποια κομματική) ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα. Έχει κάθε φορά την ταυτότητα που οι συγκεκριμένες δυνάμεις και ο κόσμος που κινείται μπορεί να κατακτήσουν ως «κοινή». Η μόνη απαράβατη προϋπόθεσή της είναι ο στόχος της αντίστασης, της ανατροπής του ζητήματος που αντιμετωπίζει. Όπως επίσης η κοινή δράση δεν μπορεί να υπονομεύεται στο όνομα της συγκρότησής της «μόνο στη βάση σωματείων» ή με όποιο ανάλογο επιχείρημα μορφής. Για παράδειγμα, την κοινή δράση ενάντια στο ΑΣΕΠ του '98 συνυπέγραψαν και στήριξαν και σωματεία και άλλες συλλογικότητες και σίγουρα δεν ήταν αυτός ο λόγος που ανακόπηκε η εξέλιξή της μετά την πρώτη φάση του μεγάλου εκείνου αγώνα ...;

Ασφαλώς ο κατάλογος των «διευκρινίσεων» είναι ενδεικτικός, μια και πάντα μπορούν να υπάρξουν νέες εφευρέσεις που να αρνούνται την κοινή δράση στο όνομα της ...; υπεράσπισής της. Τι άλλο βεβαιώνει όμως αυτό εκτός από την αναγκαιότητά της, ότι δηλαδή αποτελεί απαράβατο όρο για να ανοίξει δρόμος για τον λαό και το κίνημα; Το ΚΚΕ(μ-λ) έχει επίγνωση αυτής της αναγκαιότητας. Έχει επίγνωση ότι η αγωνία του κόσμου της Αριστεράς για ενότητα σε αυτήν ουσιαστικά την αναγκαιότητα αναφέρεται. Αυτή -η ενότητα στον αγώνα- είναι η «επείγουσα» αλλά και ουσιαστική αναζήτηση ενός ολόκληρου κόσμου. Ταυτόχρονα αυτή είναι και η διαδικασία που τον αφορά πραγματικά και που τα βήματά της μπορεί να τα ελέγχει κάθε φορά με βάση τα συγκεκριμένα ζητήματα που τίθενται απέναντι στο κίνημα αλλά και στον λαό συνολικά. Γι' αυτό θα παλέψουμε πιο επίμονα και αποφασιστικά για να γίνεται πράξη η αναγκαιότητα αυτή, για να γίνουν βήματα εκεί που υπάρχει μεγάλη και πρωταρχική ανάγκη. Στο πεδίο του κινήματος. Θα αντιληφθούν και άλλες δυνάμεις ότι η άρνηση -με ή χωρίς προσχήματα- της κοινής δράσης δεν είναι ότι «ενοχλεί» το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά ότι ουσιαστικά πλήττει τον κόσμο και την υπόθεση στην οποία αναφέρονται;

Tags: αριστερά, επικαιρότητα, ενημερωση, ελλάδα, πολιτική

Οι Αμερικάνοι εγκαθιστούν στρατιωτικές βάσεις στην Κολομβία

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009 11:57 πμ |

 Η πορεία προσέγγισης αυτής της χώρας με τις ΗΠΑ εμφανίζει περίπλοκα διαπλεκόμενες πλευρές, τόσο οικονομικού όσο και στρατιωτικού χαρακτήρα, καθώς είναι κοινό μυστικό  ότι η πρεμούρα της κρατικής κολομβιανής διοίκησης του Uribe να συνάψει ένα Σύμφωνο Ελευθέρων Συναλλαγών (ΣΕΣ) με τις ΗΠΑ είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη συγκεκριμένη στρατιωτική επέλαση των Αμερικάνων στην περιοχή.

 Η  εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων αποτελεί απάντηση σε σειρά πολιτικών κινημάτων σε περιφερειακή κλίμακα, που εξανάγκασαν τους Αμερικάνους να κλείσουν τη στρατιωτική βάση της Manta, όπως επίσης και στην έκδηλη αδυναμία τους να μεταφέρουν, επί του παρόντος τουλάχιστον, τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στη Βάση του Pichari, στο Κούσκο του Περού, λόγω της κοινωνικής αναταραχής που επικρατεί σε αυτή τη χώρα ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα στο περουβιάνικο κράτος και τους αγρότες και τους ιθαγενείς πληθυσμούς της βορειοανατολικής περιοχής του Περού.

Η στάση της Κολομβίας, που παραχωρεί την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων επί του εδάφους της στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, εκδηλώνεται εν μέσω μιας σειράς διπλωματικών τριβών με τις κυβερνήσεις της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ. Στο πλαίσιο αυτό, η Κολομβία κατήγγειλε τους προέδρους Τσάβες και Κορέα επειδή διαθέτουν εξοπλισμούς στις αντάρτικες δυνάμεις των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC), και επιπλέον διέκοψε τις σχέσεις της με την κυβέρνηση του Εκουαδόρ, ήδη από το 2008, λόγω της παραβίασης του εδάφους αυτής της χώρας προκειμένου να εξοντώσει το ηγετικό στέλεχος  των FARC Raϊl Reyes. Πράγματι, η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την κυβέρνηση του Εκουαδόρ υποχρέωσε την κολομβιανή κυβέρνηση στο να μην παραστεί στη συνάντηση της λεγόμενης Ένωσης των Νοτιοαμερικανικών Εθνών (UNASUL), που πραγματοποιήθηκε στο Κίτο στις 10 Αυγούστου.

 Δεδομένου ότι κατά τη συνάντηση της UNASUL θίχθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα της εγκατάστασης αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων, ο τοποτηρητής των ημιαποικιακών συμφερόντων στην Κολομβία, Αlvaro Uribe, αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει εσπευσμένα μια άτυπη περιοδεία σε επτά χώρες του Νότιας Αμερικής, προκειμένου να συναντηθεί με τους ομολόγους του,  του Περού, της Βολιβίας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης και της Βραζιλίας, μέσα σε κλίμα έντονης αντιπαράθεσης από πλευράς διαδηλωτών και αγωνιστών, ιδίως στην Αργεντινή και στη Χιλή, οι οποίοι δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον Uribe ως υπαίτιο γενοκτονίας και πράκτορα των Αμερικάνων στην περιοχή της Νότιας Αμερικής.

Φέτος τον Ιούνιο, μια επιτροπή που εκπροσωπούσε τις διοικητικές αρχές της Κολομβίας και των ΗΠΑ, απαρτιζόμενη από πράκτορες του Πενταγώνου και του αμερικάνικου Υπουργείου Εξωτερικών καθώς και από κολομβιανούς πολιτικούς και στρατιωτικούς υπαλλήλους, προχώρησε στην αναθεώρηση μιας νέας συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Κολομβίας που θα προσφέρει τη δυνατότητα μετεγκατάστασης σε κολομβιανό έδαφος των αμερικάνικων δυνάμεων που επιχειρούσαν στη στρατιωτική βάση της Manta, στο Εκουαδόρ.

Προς το σκοπό αυτό, η κολομβιανή διοίκηση υπέγραψε συμφωνία με τις ΗΠΑ, που επιτρέπει στην ιμπεριαλιστική δύναμη να χρησιμοποιεί αεροπορικές και ναυτικές βάσεις στο έδαφος της Κολομβίας. Πρόκειται για μια απολύτως κομπραδόρικη ενέργεια, που επιβεβαιώνει άλλα σχέδια εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και καταστολής τα οποία είχαν συμφωνηθεί με την αμερικανική διοίκηση, όπως το «Σχέδιο Κολομβία» και το «Σχέδιο Δημοκρατικής Ασφάλειας», το τελευταίο επίσης εφαρμοζόμενο από τον Αlvaro Uribe.

Στα τέλη του 2008, ο πρόεδρος Rafael Correa διεμήνυσε στις ΗΠΑ την απόφασή του να μην ανανεώσει τη συμφωνία που παρείχε τη δυνατότητα εγκατάστασης μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης στο έδαφος του Εκουαδόρ, και συγκεκριμένα στη Manta. Η απόφαση αυτή ελήφθη όταν διαπιστώθηκε ότι η κολομβιανή επιδρομή κατά του καταυλισμού του Raϊl Reyes στο έδαφος του Εκουαδόρ υποστηρίχθηκε από αμερικάνικο αεροσκάφος το οποίο απογειώθηκε από την εν λόγω βάση της Manta.

Κατόπιν τούτου, η Ουάσιγκτον επεξεργάστηκε το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί στην Κολομβία, επιβάλλοντας κάποιους όρους, όπως τη δικαστική ασυλία στους αμερικάνους στρατιωτικούς και εργολάβους που θα εγκαθίσταντο στην Κολομβία. Οι σχετικές διαπραγματεύσεις εξελίχθηκαν με απόλυτη μυστικότητα.

Οι όροι της συγκεκριμένης συμφωνία περιλαμβάνουν τη διεξαγωγή αμερικάνικων στρατιωτικών επιχειρήσεων στη βάση Germαn Olano στο Palanquero αλλά και αλλού, όπως στην Αεροπορική Βάση Alberto Pawells Rodrνguez, στο Malambo, όπως επίσης την παραχώρηση του Στρατιωτικού Οχυρού της Tolemaida, του Στρατιωτικού Οχυρού Larandia στο Florenci, της Αεροπορικής Βάσης Capitαn Luνs Fernando Gσmez στο Apiay, της Ναυτικής Βάσης ARC Bolνvar στην Cartagena και της Ναυτικής Βάσης Mαlaga, στη θέση Baνa Mαlaga.

Η βάση του Palanquero βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Magdalena, στο Puerto Salgar. Πρόκειται για την κυριότερη επιχειρησιακή μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας της Κολομβίας, μια στρατηγική βάση για τις επιχειρήσεις αεροσκαφών εφοδιασμένων με εξοπλισμό συλλογής πληροφοριών και με ικανότητα αερομεταφοράς στρατευμάτων και βαρέος υλικού. Περιλαμβάνει δύο υπόστεγα με χωρητικότητα 60 αεροσκαφών και δομές υποστήριξης εδάφους και συντήρησης που θα επιτρέπουν την ταυτόχρονη προσαπογείωση μέχρι τριών αεροσκαφών.

 Η Βάση Alberto Pawells, έδρα της Τρίτης Σμηναρχίας Μάχης, είναι εγκατεστημένη στη ζώνη του αεροδρομίου Ernesto Cortizos της πόλης Barranquilla. Αποτελεί τη συνήθη βάση επιχειρήσεων των αεροσκαφών τύπου A-37B, των ονομαζόμενων «δράκων της Καραϊβικής», που χρησιμοποιούνται σε αποστολές καταστολής εξεγέρσεων, καθώς και μιας τακτικής μοίρας άνω των 300 ελικοπτέρων. Σύμφωνα με την κολομβιανή εφημερίδα Cambio, από τη συγκεκριμένη βάση επιχειρεί τμήμα της μοίρας αεροσκαφών P-3 Oriσn, περισσότερο γνωστών ως «κατασκοπευτικά αεροσκάφη».

Άλλη μία βάση είναι αυτή του Apiay, όπου επικεντρώνονται σήμερα οι επιχειρήσεις ενός σμήνους αεροσκαφών AT-27 Tucanos και Supertucanos, και η οποία, σύμφωνα με την ίδια πηγή, θα αποτελέσει το κέντρο των επιχειρήσεων αναγνωριστικών αεροσκαφών και των Awacs (ιπτάμενων ραντάρ μεγάλης εμβέλειας), όταν τεθεί σε ισχύ η στρατιωτική αμερικανοκολομβιανή συμφωνία.

Επιπλέον, οι Αμερικάνοι θα χρησιμοποιήσουν τον όρμο της Mαlaga και τη ναυτική βάση ARC Bolνvar της Cartagena, που θα αποτελέσουν κέντρα επιχειρήσεων θαλασσίων σκαφών ανάσχεσης, σε συνδυασμό με αεροσκάφη P-3 Oriσn.

Η επίσημη εξαγγελία αυτής της συμφωνίας έγινε από τον Υπουργό Άμυνας της Κολομβίας, Freddy Padilla, κατά την έναρξη των εργασιών της Διάσκεψης για την Ασφάλεια στη Νότια Αμερική (SouthSec), που οργανώθηκε από κοινού από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας και το Νότιο Στρατηγείο των ΗΠΑ, με την υποστήριξη Αρχηγών Γενικών Επιτελείων δέκα χωρών της περιοχής.

Προστριβές της Κολομβίας με τη Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ

Στις 30 Ιουλίου αυτού του έτους, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, εξέφρασε με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της «Λαϊκής Εξουσίας» την αντίθεσή της στην εγκατάσταση των νέων αυτών βάσεων στη Κολομβία, καθώς και στις κατηγορίες που εξαπέλυσε ο Uribe κατά του Hugo Chαvez, ότι τρεις εκτοξευτές πυραύλων ιδιοκτησίας του στρατού της Βενεζουέλας έφθασαν στα χέρια των FARC.

Από τη μεριά του, ο Rafael Correa δήλωσε ότι το Εκουαδόρ προετοιμάζεται να αντικρούσει επιδρομές όπως αυτή που πραγματοποίησαν κολομβιανοί στρατιωτικοί την 1η του Μάρτη 2008 ενάντια σε μια βάση στήριξης των FARC, και ότι προς το σκοπό αυτό εφοδιάζεται με στρατιωτικό εξοπλισμό ρωσικής κατασκευής, μια κούρσα εξοπλισμών στην οποία επίσης μπήκαν η Βενεζουέλα και η Βολιβία ως απάντηση στην αμερικανοκολομβιανή συμφωνία.

Και από την πλευρά της, η κολομβιανή διοίκηση διαβλέπει το ενδεχόμενο να καταγγείλει τους Hugo Chαvez και Rafael Correa ενώπιον των διεθνών δικαστηρίων για την υποτιθέμενη υποστήριξή τους στο αντάρτικο των FARC.

Η ένταση μεταξύ της Κολομβίας αφενός και της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ αφετέρου κλιμακώθηκε παραπέρα όταν ο Πρόεδρος του Εκουαδόρ, Correa, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Κολομβία το 2008, ενώ οι σχέσεις Κολομβίας-Βενεζουέλας έχουν παγώσει. Πέραν τούτου, η κυβέρνηση του Chαvez ανέστειλε τις αποστολές επιχορηγούμενων καυσίμων στην κολομβιανή επικράτεια.

Από την άλλη, η εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία προκάλεσε την αντίδραση του Luiz Inαcio da Silva της Βραζιλίας και της Michelle Bachelet της Χιλής, που επεδίωξαν να ζητήσουν εξηγήσεις σχετικά με το θέμα από τον κολομβιανό τους ομόλογο.

Περιοδεία του Αlvaro Uribe σε επτά χώρες της Νότιας Αμερικής

Ο Αlvaro Uribe, καθώς δεν παρέστη στη συνεδρίαση της UNASUL στο Κίτο του Εκουαδόρ, και λόγω της έντασης που επικρατούσε στις διπλωματικές σχέσεις με αυτή τη χώρα, έλαβε την εσπευσμένη απόφαση να δώσει αυτοπροσώπως εξηγήσεις στους τοποτηρητές ημιαποικιακών συμφερόντων σε επτά νοτιοαμερικανικές χώρες: Περού, Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και Βραζιλία. Προς το σκοπό αυτό, πραγματοποίησε μια περιοδεία-αστραπή διάρκειας τριών ημερών.

Κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Περού, δέχθηκε την υποστήριξη του Alan Garcνa, ο οποίος υπογράμμισε τη δράση του Uribe και εγκωμίασε την προσφορά του ομολόγου του. Πρέπει μάλιστα να επισημάνουμε ότι ο Garcνa επιθυμούσε την εγκατάσταση αμερικάνων στρατιωτικών στη Βάση του Pichari, στο Κούσκο, ένα σχέδιο που επί του παρόντος είναι δύσκολο να υλοποιηθεί λόγω του στραπάτσου που έπαθε ο Garcνa όταν υπέστη πολιτική ήττα από το κίνημα των Ινδιάνων της Αμαζονίας στη βορειοανατολική περιοχή του Περού, η οποία οδήγησε τον Ιούλιο στην παραίτηση πολλών υπουργών του.

Οι υπόλοιποι τοποτηρητές που ο Uribe επισκέφθηκε κατά την περιοδεία του εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για την εγκατάσταση των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία, θεωρώντας αυτή την εξέλιξη ως σοβαρή ανάμιξη των Αμερικάνων στην περιοχή της Νότιας Αμερικής. Και αυτό παρά τις διαφορετικές «αποχρώσεις» των προέδρων των κρατών, από τον «οπορτουνιστή» Lugo της Παραγουάης, του οποίου οι δηλώσεις ήταν απολύτως ασαφείς - η κυβέρνηση της Παραγουάης, άλλωστε, συναινεί με την ύπαρξη μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης στο Marechal Estigarribia, κοντά στο τριεθνές σημείο με τη Βραζιλία και την Αργεντινή - μέχρι τις δηλώσεις του Evo Morales, προέδρου της Βολιβίας, που εξαπέλυσε μύδρους κατά της Κολομβίας, εκφράζοντας σαφέστατα τη συγγένειά του με τις απόψεις των κυβερνήσεων του Hugo Chαvez της Βενεζουέλας και του Rafael Correa του Εκουαδόρ.

Οι εκδηλώσεις λαϊκής δυσαρέσκειας ήταν αυτές που αναμένονταν. Ειδικότερα στην Αργεντινή και στη Χιλή, οι διαδηλωτές καταλόγισαν στον Uribe υπαιτιότητα για γενοκτονία και τον χαρακτήρισαν πράκτορα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Νότια Αμερική.

* Εκτεταμένα αποσπάσματα άρθρου που δημοσιεύτηκε στην βραζιλιάνικη μηνιαία εφημερίδα «A NOVA DEMOCRACIA» στην έκδοση του  Αυγούστου 2009. Ολόκληρο το άρθρο στην ηλεκτρονική διεύθυνση  http://www.anovademocracia.com.br/index.php?option=com_content&task=view&id=2359&Itemid=105. Την μετάφραση από τα πορτογαλικά για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας»  έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος.

Tags: ιμπεριαλισμος, διεθνή, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

THE WOBBLIES - Στους κινηματογράφους

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009 8:54 πμ |

Στις 10 του Σεπτέμβρη θα κυκλοφορήσει από τη NEW STAR η ταινία Τhe Wobblies. Ήταν το πρώτο ταξικό σωματείο στις ΗΠΑ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Σε αυτό άνηκε και ο Λούις Τίκας για το οποίο είχαμε αφιέρωμα το Μάιο. Δεν έχουμε δει τη ταινία αλλά δε νομίζω ότι θα βγούμε χαμένοι αν πάμε να τη δούμε!

Η παρουσίαση από τη New Star:

Επίσημη Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου

«Αλληλεγγύη! Όλοι για Έναν κι Ένας για Όλους!»

The Wobblies

Μια ταινία των

Stewart Bird και Deborah Shaffer

Οι Wobblies (ΙWW), οι "Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου" ήταν το πρώτο ταξικό εργατικό κίνημα στις Η.Π.Α.

που συγκέντρωσε στους κόλπους του

τα καταπιεσμένα κομμάτια της εργατικής τάξης,

ανειδίκευτους, μετανάστες, μαύρους και γυναίκες.

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 10/9

H.Π.Α. - 1979 - 90'- Έγχρωμο

«Γλαφυρό και συγκλονιστικό...»

The New York Times

«Μια δυνατή, όμορφη και συγκινητική σπουδή

του αγωνιστικού Αμερικανικού Εργατικού Κινήματος»

Real Paper

Σκηνοθεσία- Παραγωγή: Stewart Bird και Deborah Shaffer

Κάμερα: Sandi Sissel, Judi Irola, Peter Gessner, Bonnie Friedman

Αρχειακή Έρευνα: Pierce Rafferty

Μουσική: Don Brooks, Eric Frandsen

Τραγουδούν: Alice Gerard, Mike Seeger, Joe Glazer

«Αλληλεγγύη! Όλοι για Έναν κι Ένας για Όλους!» Μ' αυτό το σύνθημα, οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, άρχισαν να οργανώνουν ανειδίκευτους εργάτες σε μια μεγάλη ένωση κι άλλαξαν τον ρου της ιστορίας. Εκτός από τη διεκδίκηση και κατάκτηση του 8ώρου και των δίκαιων μισθών στις αρχές του 20^ου αιώνα, οι Wobblies υπήρξαν ένα από τα ελάχιστα συνδικάτα  που αγωνίστηκαν ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις εις βάρος των γυναικών με αποτέλεσμα να βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με την ωμή βία του κράτους  και με αυστηρές ποινές φυλάκισης.

Αυτή η σπουδαία ταινία εγείρει μια προκλητική ματιά στην Αμερικανική αλλά και Παγκόσμια Ιστορία, παρουσιάζοντας ένα από τα πιο ριζοσπαστικά εργατικά κινήματα.

Μέλη των Wobblies  αφηγούνται, στα βαθιά τους γεράματα, τις συγκλονιστικές τους εμπειρίες στη διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών εργασίας και μισθών για όλους    τους εργάτες κι η αντίσταση στον άκρατο καπιταλισμό και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην ταινία περιέχονται σπάνια ντοκουμέντα και αρχειακό υλικό

που έρχονται στη δημοσιότητα για πρώτη φορά.

Tags: wobblies, καπιταλισμός, εργαζόμενοι, αριστερά, σινεμά, μνήμες, ενημερωση, ιστορία, πολιτική

Οικολόγοι Πράσινοι: Άχρωμος αποπροσανατολισμός, διάττοντες αστέρες ή εφεδρεία για κάθε χρήση;

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009 8:43 πμ |

Η ευρωκάλπη κράτησε αρκετόν από τον δημοσκοπικό αέρα που διοχετεύτηκε στους Οικολόγους Πράσινους μετά το ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως τα ερωτήματα για το παρόν και κυρίως για το μέλλον του σχηματισμού αυτού παραμένουν παρά την κατάκτηση της ευρωβουλευτικής έδρας. Το κρίσιμο ζήτημα του πολιτικού τους προσανατολισμού τέθηκε και στο 6ο τακτικό συνέδριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 27-29 Ιούνη.

Αυτό που  επιδιώκουν είναι η κατάκτηση ενός προφίλ για να μπορούν, λένε, να διεμβολίζουν με εγκάρσια τομή το πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια η παρουσία και τα γλυκά λόγια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΔΡΑΣΗΣ στο συνέδριό τους καταδείχνουν πως κάτι τέτοιο το επιτυγχάνουν σημαντικά. Έτσι, με τον καθαγιασμό και των ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, σουλατσάρουν με συστημικές θέσεις ή χωρίς θέσεις από τη ΝΔ και τη ΔΡΑΣΗ μέχρι την Αριστερά, αυτοανακηρύσσονται θεματοφύλακες και προστάτες της φύσης και του περιβάλλοντος και κανείς ουσιαστικά δεν αντιπαρατίθεται στην επιζήμια για τον λαό αταξική θεώρηση που προβάλλουν. Ούτε, αντίστοιχα, στην αντίληψη που επιδιώκει την υποκατάσταση της λαϊκής πάλης για τα σοβαρά ζητήματα της λεηλασίας της φύσης που μας περιβάλλει με ακτιβιστικές δράσεις σε συνδυασμό με υπεύθυνες και αποδεκτές από το σύστημα (και με διασφαλισμένα κέρδη για το κεφάλαιο) προτάσεις και τώρα πλέον και με ευρωκοινοβουλευτικές μάχες, μια και μιλάμε για την ΕΕ της οικολογικής ευαισθησίας πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση!

Σε ό,τι μας αφορά, έχουμε τοποθετηθεί για τα προβλήματα του περιβάλλοντος τόσο με αφορμή τις πυρκαγιές του 2007 όσο και σχετικά με τη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, την ενεργεία και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και θα συνεχίσουμε να τοποθετούμαστε με ανάλογο τρόπο.

Δεν πρόκειται να χορέψουμε στους χορούς του Αλ Γκορ, ούτε τις Πελόζι, του Ομπάμα και του Μπράουν. Δεν θα ξεχάσουμε το ουράνιο που κάτι τέτοιοι κύριοι (με τον Αλ Γκορ αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, τότε) μας προίκισαν τα Βαλκάνια για τους επόμενους 5-10 αιώνες. Δεν θα ξεχάσουμε επίσης κάτι τύπους σαν τον Πράσινο Κον Μπετίτ και την «άχρωμη» υποστήριξή του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. Δεν θα ξεχάσουμε να τοποθετούμαστε για κάθε ζήτημα έχοντας υπόψη και αποκαλύπτοντας ότι ζούμε στο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα και ότι -πάντα, μα ένα παραπάνω στις μέρες μας- όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξει ρύθμιση (έστω οικολογική) στο σύστημα, όχι μόνο δεν μπορεί να λειτουργήσει με αντίληψη και με στόχο την αειφορία της φύσης, αλλά μέρα με τη μέρα γίνεται δύναμη καταστροφής. Καταστροφής του ίδιου του πλούτου της φύσης και κυρίως κάθε πλευράς της ζωής του εργαζόμενου ανθρώπου ...;

 Όποιος πραγματικά θέλει να παλέψει, έστω μοναχά ενάντια στην καταστροφή της φύσης, είναι υποχρεωμένος να παλέψει ενάντια στο σύστημα. Να συμβάλει στη διαμόρφωση όρων μαζικής πάλης και αντίστασης στην επίθεση που λεηλατεί καθημερινά και τη φύση που μας περιβάλλει. Κατά συνέπεια, είναι αδύνατον να δηλώνει πρόθυμος να τσοντάρει για τον σχηματισμό μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων με στόχο να εκβιάσει τάχα και να πιέσει το πολιτικό σύστημα να αποκτήσει οικολογική ευαισθησία.

Είναι σίγουρο ότι ο οικολογικός μανδύας είναι απαραίτητος στις μέρες μας σε κάθε ευυπόληπτο κόμμα που θέλει να αλιεύει ψήφους αποτελεσματικά. Όμως κάνεις από τους διαχειριστές του συστήματος δεν διανοείται να πάει κόντρα σε σοβαρά ζητήματα που αφορούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όσο και αν λεηλατείται, απαξιώνεται ή καταστρέφεται η φύση. Κανείς διαχειριστής του συστήματος της εξάρτησης δεν θα τολμήσει να συγκρουστεί με το καθεστώς των βάσεων των ΗΠΑ που καταστρέφουν επικίνδυνα και αποδεδειγμένα το περιβάλλον σε περιοχές της χώρας  μας και χρησιμοποιούνται για την καταστροφή ολόκληρων χωρών. Βεβαίως ζούμε στον αστερισμό του Ομπάμα του ...; διαφορετικού, έτσι να η πράσινη ανάπτυξη του Γεωργίου Παπανδρέου. Να ο Δήμας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΝΔ, να ο ΣΚΑΪ και η «Καθημερινή», να κάμποσα αιολικά πάρκα και λίγες πράσινες μπίζνες, έστω δίπλα στα εργοστάσια λιθάνθρακα και σε λίγο ίσως και δίπλα σε πυρηνικά εργοστάσια.

Εντάξει, η παραμύθα καλά κρατεί, μόνο που η κρίση τάχα οδηγεί ακόμη και τις εσχάτως οικολογικά φουριόζες ΗΠΑ του Ομπάμα σε δεύτερες σκέψεις ...; Βλέπετε, οι πράσινες μπίζνες δεν φτάνουν με τίποτα για να αναπηδήσει η γάτα της ασθμαίνουσας καπιταλιστικής οικονομίας.

Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει δεύτερο πακέτο ζεστού χρήματος απευθείας στις τσέπες τραπεζιτών και άλλων αναξιοπαθούντων καπιταλιστών στις ΗΠΑ ή όπου αλλού. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Ξέρουμε όμως ότι αυτά περί πράσινης ανάπτυξης, είτε τα λέει ο Ομπάμα είτε ο Παπανδρέου, είναι απλώς (όπως έχει αρχίσει να φαίνεται) πράσινα άλογα ...; Από εκεί και πέρα, όπως είπαμε, το καπιταλιστικό σύστημα θα γίνεται συνεχώς πιο αδηφάγο και καταστροφικό για τη φύση και για τον εργαζόμενο άνθρωπο. Οι πόλεις-τέρατα θα μεγαλώνουν συνεχώς και θα πνίγουν στην κόλαση του τσιμέντου και της πίσας τους εργαζόμενους που θα στοιβάζονται ολοένα και περισσότεροι, μια και η ύπαιθρος θα ερημώνει από τους κατοίκους της από την επέλαση του κεφαλαίου στον χώρο της γεωργίας. Τα ορυκτά καύσιμα θα δαιμονοποιούνται, μα ταυτόχρονα ο πόλεμος για τον έλεγχο των πηγών τους και των αγωγών καλά κρατεί.

Αυτός είναι, φίλοι Οικολόγοι Πράσινοι, ο καπιταλιστικός ιμπεριαλιστικός κόσμος και, αν όντως κάποιοι αγωνιάτε για την καταστροφή της φύσης, πάψτε να αποπροσανατολίζετε τον λαό σπέρνοντας αυταπάτες για τους ενόχους. Τελικά, τα ζητήματα θα κριθούν στους δρόμους του μαζικού αγώνα και όχι στους διαδρόμους του ευρωκοινοβουλίου. Τώρα βέβαια, έτσι όπως είναι τα πράγματα, ποια Αριστερά να σας κριτικάρει και γιατί;.. Για αταξικές και αποπροσανατολιστικές θέσεις, για κυβερνητισμό, για τον καθαγιασμό των κυβερνήσεων συνεργασίας;..

Όμως, ευτυχώς, ο λαός μας επιμένει να αντιστέκεται. Και αυτό που σίγουρα διεμβολίζει εγκάρσια το πολιτικό σύστημα είναι η οργή των εργαζομένων. Όμως η υπόθεση της μετατροπής της οργής σε αποτελεσματική μαζική πάλη κάθε άλλο παρά είναι υπόθεση των Οικολόγων Πράσινων.

Tags: ενημερωση, ελλάδα, πολιτική

Στηρίξτε τον ηρωικό αγώνα των Αντιβάσι στο Λαλγκάρ της Ινδίας

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009 11:26 πμ |

Tags: αλληλεγγύη, καπιταλισμός, αριστερά, ινδια, ειδησεις, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

ΤΟ ινδικό κράτος εναντίον των αγροτών του Lalgarh

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009 11:21 πμ |

Το ινδικό κράτος κινητοποιεί τις δυνάμεις του για να συντρίψει το δίκαιο αγώνα των αγροτών του Lalgarh της Δυτ. Βεγγάλης ενάντια στο ξεριζωμό τους προς όφελος πολυεθνικών εταιριών. Στόχος της κυβέρνησης του ΚΚΙ(Μαρξιστικού) είναι να «αποδώσει» τα εδάφη των αγροτών στις πολυεθνικές που έχουν βάλει στο μάτι την περιοχή. Τις τελευταίες 24 ώρες, η κρατική αστυνομία της δυτικής Βεγγάλης και 11 μονάδες των κεντρικών παραστρατιωτικών δυνάμεων της Ινδίας έχουν αρχίσει να κινούνται προς το Lalgarh.

Από το Νοέμβριο του 2008, οι αγρότες adivasis του Lalgarh εξεγέρθηκαν ενάντια στην επί δεκαετίες καταπίεση από την αστυνομία και των εγκληματικών συμμοριών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας (Μαρξιστικού), το κυβερνών κόμμα στη δυτική Βεγγάλη. Είναι το ίδιο ψεύδο «κομμουνιστικό» κόμμα που είχε προσπαθήσει να δώσει τα εδάφη των αγροτών στις πολυεθνικές στο Nandigram και Singur, πνίγοντας και εκεί στο αίμα την εξέγερση των αγροτών.

Τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες adivasis στην περιοχή Lalgarh έχουν φυλακιστεί με κατηγορίες για δεσμούς με τους μαοϊκούς.

Οι εξεγερμένοι αγρότες δημιούργησαν την Επιτροπή του Λαού ενάντια στις αγριότητες της αστυνομίας, η οποία έχει επεκτείνει την επιρροή της σε 1.100 χωριά στην περιοχή. Οδηγημένοι από την Επιτροπή του Λαού, οι adivasis έχουν διώξει τους αξιωματούχους της αστυνομίας και του ΚΚΙ(Μαρξιστικού) από την περιοχή, καταστρέφουν τα στρατόπεδα της αστυνομίας και τα γραφεία του εν λόγω κόμματος, αξιωματούχων και γραφείων του καθεστώτος, καταστρέφουν τους δρόμους για να αποτρέψουν τις κρατικές αρχές από το να εισβάλουν στις περιοχές τους εκ νέου. Τα μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας (Μαοϊκού) έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην Επιτροπή του Λαού και στην επέκταση της αντίστασης σε νέες περιοχές.

Αυτή είναι μια κρίσιμη μάχη για τον ινδικό λαό και για τους λαούς όλου του κόσμου. Οι φωνές μας πρέπει να υψωθούν ενάντια στις προετοιμασίες του κράτους της δυτικής Βεγγάλης και της κεντρικής κυβέρνησης για να πνίξουν στο αίμα τον αγώνα των ινδών αγροτών στο αίμα.

Διαδηλώσεις συμπαράστασης γίνονται και σε άλλες περιοχές της Ινδίας, η φωτογραφία από την Καλκούτα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ):

Να σταματήσουν οι σφαγές στην Δυτική Βεγγάλη!

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την μαζική δολοφονική επίθεση που διεξάγουν αυτές τις ημέρες οι δυνάμεις ασφαλείας και οι παραστρατιωτικές συμμορίες με εντολή της κυβέρνησης της Δυτικής Βεγγάλης ενάντια στους αγωνιζόμενους αγρότες και ιθαγενείς στην περιοχή Lalgarh του δυτικού Midnapore. Οι κυβερνητικές αρχές στην Καλκούτα σε συνεργασία με την ομοσπονδιακές κρατικές και αστυνομικές αρχές έχουν περικυκλώσει χωριά και αγροτικές περιοχές , ασκούν σκληρή βία και έχουν εξαπολύσει ένα τεράστιο κύμα τρομοκρατίας, συλλήψεων και δολοφονιών με σκοπό να κάμψουν την αντίσταση των φτωχών αγροτών και να υλοποιήσουν την πολιτική αρπαγής της γης τους από τις πολυεθνικές. Έχουν το θράσος μάλιστα να χαρακτηρίζουν σαν τρομοκράτες τους επαναστάτες, που με επικεφαλής το ΚΚ Ινδίας(Μαοϊκό), βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτού του δίκαιου αγώνα ενάντια στις νέο-φιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνητών στην Καλκούτα και στο Νέο Δελχί.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους προοδευτικούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους αγώνες των αγροτών στην Δυτική Βεγγάλη και να απαιτήσουν να σταματήσει η στρατιωτική επίθεση που εκτυλίσσεται με βάρβαρο τρόπο.

ΚΚΕ(μ-λ)

Τμήμα Διεθνών Σχέσεων

Αθήνα 19/6/2009

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ LALGARH

και το δημοσίευμα της ντροπής του Ριζοσπάστη:

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19/6/2009

ΙΝΔΙΑ

Κλιμάκωση της έντασης στη Δυτική Βεγγάλη

ΚΑΛΚΟΥΤΑ.--

Συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και μαοϊκών «ανταρτών» σημειώθηκαν χθες στο ινδικό κρατίδιο της Δυτικής Βεγγάλης, στην περιοχή Λαλγκάρχ, που θεωρείται προπύργιο των μαοϊκών. Οι δυνάμεις ασφαλείας ανακάλυψαν και τις σορούς ακόμα τεσσάρων δολοφονημένων μελών του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), μετά και τη δημοσιοποίηση για τρεις δολοφονίες κομμουνιστών την Τετάρτη. Οι τέσσερις νεκροί εικάζεται ότι είναι μεταξύ των έξι απαχθέντων από τους αντάρτες που αγνοούνταν.

Το ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), που διατηρεί την πλειοψηφία στο κρατίδιο της Δ. Βεγγάλης, καταδικάζει τις δολοφονίες, καθώς και τις επιθέσεις στα γραφεία του, καταγγέλλοντας ότι τα επεισόδια έχουν και την ανοχή - αν όχι τη στήριξη - της αντιπολίτευσης, ενώ οι μαοϊκοί χρησιμοποιούν σαν ανθρώπινες ασπίδες τους κατοίκους της περιοχής. Καταγγελίες οι οποίες επιβεβαιώνονται και από άλλες πηγές [σ.τ.Α.:προφανώς εννοεί τους συντρόφους του, του ΚΚΙ(Μαρξιστικού)], που προειδοποιούν για αυξανόμενη ένταση που μπορεί να οδηγήσει σε λουτρό αίματος...

Λόγω της έκρυθμης κατάστασης, οι ινδικές αρχές μετά την αποτυχία της αστυνομίας να αντιμετωπίσει τα επεισόδια απέστειλαν δυνάμεις 1.000 παραστρατιωτικών για να διαχειριστούν την κρίση (σ.τ.Α: στα πλαίσια της ταξικής αλληλεγγύης προφανώς!).

Στο μεταξύ συγκρούσεις μεταξύ μαοϊκών ανταρτών και αστυνομίας σημειώθηκαν και στην περιοχή Πιρακάτα, με αποτέλεσμα εννέα αστυνομικοί να χάσουν τη ζωή τους (τι κρίμα!).

Για όσους γνωρίζουν αγγλικά:

http://mrzine.monthlyreview.org/lalgarh180609.html

http://mikeely.wordpress.com/2009/06/18/urgent-from-ka-frank-indian-state-vs-the-people-of-lalgarh/

Tags: ιμπεριαλισμος, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, αριστερά, ινδια, ειδησεις, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική

ΜΠΟΥΤΑΝ - Μια νέα εστία επαναστατικού αγώνα στα Ιμαλάια

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009 8:14 πμ |

Η «χώρα του δράκου» με αριθμούς

Το Μπουτάν είναι μια περίκλειστη χώρα στα ανατολικά Ιμαλάια με έκταση 47 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Συνορεύει στο βορρά με την Κίνα, ενώ από τις άλλες κατευθύνσεις περιτριγυρίζεται από την Ινδία. Πληθυσμός περίπου 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι και κατά κεφαλήν ΑΕΠ 1.400 δολάρια ΗΠΑ. Η οικονομία βασίζεται κυρίως στη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Συνέντευξη του σ. Sushil* 

Πες μου για την ιστορία του κόμματος και ποια τα προβλήματα του Μπουτάν; Τι είδους καταπίεση υφίσταται ο λαός;

Το κόμμα ιδρύθηκε στις 7 Νοέμβρη 2001 και η ανακοίνωση έγινε στις 22 Απρίλη 2003. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η φεουδαρχική μοναρχία. Εξαιτίας της μοναρχίας δημιουργούνται τα προβλήματα. Το επίπεδο ζωής των ανθρώπων κρατιέται χαμηλά εξαιτίας της μοναρχίας. Σε μια χώρα του Τρίτου Κόσμου όπως το Μπουτάν, η φεουδαρχία είναι το πρόβλημα. Γι' αυτό το ένδοξο κόμμα μας αγωνίζεται να ανατρέψει τη μοναρχία και τη φεουδαρχία.Ο κύριος στόχος του κόμματος είναι η ανατροπή της φεουδαρχίας και η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας.

Ωστε θέλετε να εγκαθιδρύσετε ένα λαϊκό κράτος στο Μπουτάν; Μ' αυτό θα αντικατασταθεί ο βασιλιάς;

Δεν θα πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε έτσι. Σκοπεύουμε να αντικαταστήσουμε το βασιλιά με μια προλεταριακή δικτατορία. Ο στόχος μας, οι ελπίδες μας, τα όνειρά μας είναι η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής νέας δημοκρατίας. Μόνο μετά από την επίτευξη αυτού του στόχου θα μπορέσουμε να φτάσουμε στον κομμουνισμό. Ο στόχος μας δεν είναι απλά να διώξουμε το βασιλιά και να ανατρέψουμε τη φεουδαρχία, αλλά να φτιάξουμε μια ειρηνική κοινωνία που θα μπορέσει να εγκαθιδρύσει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Πέρυσι το κόμμα σας ξεκίνησε ένοπλο αγώνα στο Μπουτάν;

Οχι. Δεν ξεκινήσαμε παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο στο Μπουτάν. Πάντως από την ίδρυση του κόμματος έχουν γίνει πολλές συγκρούσεις στην ύπαιθρο που έχουν πάρει διάφορες μορφές. Εχουμε διεξαγάγει διάφορες μορφές αγώνα, ανάλογα με την περίπτωση, και σχεδιάζουμε να φτάσουμε σε ένα επίπεδο όπου θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο. Πέρυσι προκαλέσαμε κάποιες ένοπλες συγκρούσεις, που είναι ένας μόνο παράγοντας της ταξικής πάλης στην ύπαιθρο. Πολλά ΜΜΕ ανακοίνωσαν ότι αυτό ήταν το ξεκίνημα λαϊκού πολέμου, όμως δεν είμαστε σ' αυτή τη φάση. Ετοιμαζόμαστε γι' αυτόν, όμως δεν φτάσαμε ακόμη εκεί. Δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει αυτό. Θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες.

 Ωστε θα δούμε περισσότερες επιθέσεις, περισσότερες βόμβες και ένοπλες ενέργειες στο μέλλον;

Σίγουρα. Ετοιμαζόμαστε γι' αυτό. Θα υπάρξει περισσότερη ένοπλη πάλη. Χωρίς ένοπλο αγώνα δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση στη χώρα μας. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την κρατική εξουσία. Κάποια μέρα θα καταλάβουμε την κρατική εξουσία, όμως τώρα είμαστε σε στάδιο προετοιμασίας, στήνοντας δίκτυα στους αγρότες και στις πόλεις, εκπαιδευόμαστε προετοιμαζόμενοι για τον αγώνα.

Πιστεύετε ότι ο λαϊκός πόλεμος θα πετύχει; Το Μπουτάν είναι ήδη ένα πολύ βάρβαρο κράτος. Σχεδόν το ένα έκτο του πληθυσμού του ζει στην εξορία, ενώ το κράτος έχει δείρει, επιτεθεί και συλλάβει, ακόμη και βιάσει και δολοφονήσει αυτούς που θεωρεί πολιτικούς ακτιβιστές.

Το κόμμα μας θεωρεί ότι μόνο με τον ένοπλο αγώνα και το λαϊκό πόλεμο μπορούμε να κερδίσουμε την ελευθερία του εκμεταλλευόμενου λαού. Το πιστεύω. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν διωχτεί από το Μπουτάν, το γνωρίζουμε. Γιατί διώχτηκαν; Διώχτηκαν για τον πολιτικό τους ακτιβισμό και τη δράση τους. Διώχτηκαν γιατί οι κάτοικοι στη ζώνη του νότου έχουν πιο αναπτυγμένη πολιτική συνείδηση. Αυτό σίγουρα δεν είναι προσφυγικό πρόβλημα, είναι πολιτικό πρόβλημα. Είναι πρόβλημα μιας βάρβαρης μοναρχίας και ενός περιοριστικού φεουδαρχικού συστήματος. Αν δεν καταστραφούν αυτοί οι θεσμοί, δεν θα μπορέσουμε να λύσουμε τα προβλήματα. Το κόμμα μας ξεκινά αυτόν τον ένοπλο αγώνα για να απελευθερώσει τον εκμεταλλευόμενο λαό και κάποια μέρα θα το πετύχουμε. Αυτό είναι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, θα χρειαστεί πολλή προετοιμασία, αλλά χωρίς αυτόν και χωρίς σωστή πολιτική δεν θα πετύχουμε.

Εχετε διδαχτεί πολλά από την εμπειρία του ΚΚΝ (Μ) στο Νεπάλ; Υπάρχουν στενές ή ιδιαίτερες σχέσεις ανάμεσα στα δυο κόμματα;

Δεν έχουμε ιδιαίτερες ή άμεσες σχέσεις με το κόμμα αυτό. Ομως, όπως όλοι οι κομμουνιστές σ' όλον τον κόσμο, στο Περού, την Ινδία ή τις Φιλιππίνες, έχουμε ιδεολογικούς δεσμούς. Σ' αυτές τις χώρες υπάρχουν ΚΚ που ηγούνται της επανάστασης μέσω ένοπλου αγώνα και με όλους αυτούς έχουμε ιδεολογικούς δεσμούς και ιδεολογική σχέση. Αυτό σημαίνει ότι υποστηριζόμαστε μεταξύ μας ιδεολογικά. Εχουμε σχέση με το ΚΚ Νεπάλ (Μαοϊκό) αλλά και με το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) που κι αυτοί διεξάγουν ένοπλο αγώνα. Δεν έχουμε κάποια φυσική υποστήριξη, αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε κομμουνιστές, όλοι είμαστε διεθνιστές και δεχόμαστε ή παρέχουμε ηθική στήριξη.

Οι μαοϊκοί στο Νεπάλ έχουν εγκαταλείψει τον ένοπλο αγώνα και ακολουθούν μια νέα τακτική με τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση. Κατά τη γνώμη σας είναι αυτή μια σωστή τακτική;

Οσον αφορά το ΕΚΚ Νεπάλ (Μ), δεν νομίζουμε ότι έχει εγκαταλείψει τον ένοπλο αγώνα. Πιστεύουμε ότι ακολουθούν έναν άλλο δρόμο, μια άλλη τακτική, για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας. Δεν νομίζουμε ότι έχουν εγκαθιδρύσει την προλεταριακή δικτατορία. Γι' αυτό κι εμείς, το κόμμα μας, πιστεύουμε ότι δεν έχουν κατακτήσει την κρατική εξουσία. Κι εμείς θα επιδιώξουμε κατ'  αρχάς μια Συντακτική Συνέλευση και μόνο ύστερα απ΄ αυτό θα βαδίσουμε ή θα κάνουμε το άλμα προς μια νεοδημοκρατική επανάσταση. Δεν νομίζουμε ότι οι μαοϊκοί κατέχουν την κρατική εξουσία, ακόμη αγωνίζονται γι' αυτήν. Είναι ένα γεγονός που σου δείχνει ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσεις. Ακολουθούμε ένα δρόμο ανάλογα με τις συγκεκριμένες συνθήκες που αντιμετωπίζουμε. Κινούμαστε για εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης και ένα νέο κράτος, όμως χωρίς την προλεταριακή δημοκρατία δεν θα μπορέσουμε να πάμε ψηλότερα και να βελτιώσουμε τη ζωή του λαού. Πιστεύουμε ότι οι μαοϊκοί του Νεπάλ αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις με μας, γι' αυτό και παρακολουθούμε από κοντά την κατάσταση εκεί.

Η Συντακτική Συνέλευση, λοιπόν, είναι μια τακτική που θα σας ενδιέφερε για το Μπουτάν;

Αυτή είναι μια τακτική και στρατηγική των κομμουνιστικών κομμάτων του Τρίτου Κόσμου. Οι χώρες του Τρίτου Κόσμου είναι χώρες μισο-αποικιακές και μισο-φεουδαρχικές. Ετσι, χωρίς ένα στάδιο νέου δημοκρατικού σοσιαλισμού δεν μπορούμε να φτάσουμε στο σοσιαλισμό. Μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για μια αγροτική επανάσταση. Για φτάσουμε τους στόχους μας θα πρέπει να στοχεύσουμε προς μια Συντακτική Συνέλευση. Αυτό είναι το κεντρικό μας σύνθημα και ο κύριος στόχος μας στην παρούσα κατάσταση της επανάστασής μας. Αυτό δεν είναι το μοναδικό μας σύνθημα και ο μόνος μας στόχος ούτε είναι το μοναδικό πράγμα γύρω από το οποίο συσπειρώνουμε τους αγρότες και το λαό του Μπουτάν. Δεν στοχεύουμε ούτε ελπίζουμε σε ένα αστικό σύνταγμα, αλλά σε ένα σύνταγμα υπέρ των καταπιεζόμενων και φτωχών του Μπουτάν.

Πέρυσι η κυβέρνηση του Μπουτάν έκανε εκλογές με έναν πολύ περιορισμένο και ελεγχόμενο τρόπο, όμως τα δυτικά Μέσα το παρουσίασαν αυτό σαν ένα άνοιγμα και σαν «δημοκρατία». Αν γίνουν εκλογές πιο ελεύθερες, θα ακολουθήσει το ΚΚΜ (ΜΛΜ) ειρηνική πολιτική μέσω εκλογών;

Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνον ένας δρόμος προς την πραγματική δημοκρατία στο Μπουτάν. Δεν πιστεύουμε στην παρούσα «δημοκρατία», αυτό είναι γνωστό. Και δεν πιστεύουμε ότι αυτό το σύστημα μπορεί να οδηγήσει στην αληθινή δημοκρατία. Η διεθνής κοινότητα έχει ένα πρότυπο, βλέπει τις ψήφους και το ονομάζει δημοκρατία. Ομως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στο Μπουτάν και δεν είναι δυνατόν να επιβληθεί από τα έξω στο Μπουτάν αληθινή δημοκρατία. Κάθε «δημοκρατία» που το καθεστώς εφαρμόζει γίνεται κατά τέτοιον τρόπο που η πραγματική εξουσία να παραμένει στα χέρια της παλιάς τάξης πραγμάτων και όχι στα χέρια της μάζας των εκμεταλλευόμενων. Ετσι, αυτή η «δημοκρατία» δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια στο καθεστώς. Ακόμη κι αν το καθεστώς διώξει το βασιλιά, δεν θα αλλάξει ριζικά. Το κόμμα μας δεν θα κάνει συμβιβασμούς μ' αυτήν την τάξη πραγμάτων. Δεν θα συνεργαστούμε μαζί τους, έχουμε τη δική μας ατζέντα που είναι αντίθετη με τη δική τους. Σκοπεύουμε να εγκαθιδρύσουμε τη λαϊκή εξουσία ενώ αυτοί θέλουν την εκμετάλλευση του λαού. Υπάρχει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο λαό και το καθεστώς. Γι' αυτό παλεύει το κόμμα μας. Αν προσπαθήσουν να στήσουν μια τέτοια «δημοκρατία», εμείς δεν θα αποτελέσουμε τμήμα της. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε πολεμοχαρείς. Ο λαός θέλει ειρήνη κι όχι να ζει στον τρόμο, όμως το καθεστώς αυτό τους καταπιέζει και τους εκμεταλλεύεται, επομένως ζουν ήδη σε καθεστώς τρόμου. Δεν είναι το χόμπι μας ο ένοπλος αγώνας, αλλά η μοναδική επιλογή για την απελευθέρωση του λαού.

Το Μπουτάν είναι μια πολύ μικρή χώρα και έχει στενές σχέσεις κυρίως με την Ινδία. Αν φτάσετε στο λαϊκό πόλεμο, πιστεύετε ότι η Ινδία θα παρέμβει για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της;

Αυτό το αντιλαμβάνεται πλήρως το κόμμα. Ομως στην παρούσα κατάσταση η Ινδία δεν αποτελεί τόσο μεγάλο κίνδυνο για το Μπουτάν. Η Κίνα είναι αρκετά επικίνδυνη. 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα του Μπουτάν έχουν καταχτηθεί και οικειοποιηθεί από την Κίνα. Είμαστε λοιπόν περικυκλωμένοι από δυο πολύ μεγάλες και ισχυρές χώρες που πάντοτε ανακατεύονταν στα εσωτερικά του Μπουτάν. Εχουν δυο τρόπους παρέμβασης. Πολιτική παρέμβαση και άμεση παρέμβαση. Υπάρχουν ινδικά στρατόπεδα στο Μπουτάν αρκετά μεγάλα. Αυτό το γνωρίζουμε, όμως δεν πιστεύουμε ότι θα παρέμβουν άμεσα. Ισως κάποια στιγμή στο μέλλον. Θα υπάρξει πολιτική παρέμβαση και προσπαθούμε να το αντικρούσουμε με τη δημιουργία λαϊκής υποστήριξης του αγώνα μας μέσα στην Ινδία. Το κάνουμε ήδη αυτό. Αν προσπαθήσουν να επέμβουν στρατιωτικά, θα τους κοστίσει ακριβά με έναν αιματηρό και μακρύ εμφύλιο πόλεμο. Το καθεστώς και οι φεουδάρχες δεν το θέλουν ούτε αυτοί. Θέλουν να υποστηρίξουν τα σύνορά τους και να προστατέψουν το βασίλειο. Εμείς θέλουμε να υπερασπίσουμε την ακεραιότητα του Μπουτάν, επομένως θα αντιπαλεύουμε κάθε ξένη επιρροή είτε από την Ινδία είτε από την Κίνα.

Για τους πρόσφυγες στο Νεπάλ αληθεύει ότι το κόμμα σας είναι υπέρ του επαναπατρισμού τους στο Μπουτάν αντί για την εγκατάστασή τους σε τρίτες χώρες;

Δεν πρόκειται απλά για μια πολιτική επαναπατρισμού. Αυτή δεν είναι λύση. Η απελευθέρωση του λαού του Μπουτάν είναι η μόνη αληθινή και μόνιμη λύση σ' αυτό το πρόβλημα. Δεν είμαστε ούτε υπέρ της μετεγκατάστασης ούτε υπέρ του επαναπατρισμού χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε άλλο. Η μετακίνηση ανθρώπων από δω κι από κει σαν ζώα δεν είναι λύση. Αυτή είναι η θέση μας. Πρέπει να υπάρξει πολιτική λύση και μόνο τότε θα αποκτήσουν δικαιώματα οι πρόσφυγες. Μερικοί λένε ότι το κόμμα μας δημιουργήθηκε για να προπαγανδίσει τον επαναπατρισμό, αλλά αυτό δεν ισχύει. Το κόμμα μας ιδρύθηκε μέσα στο Μπουτάν και ανάμεσα στο λαό. Είμαστε υπέρ όλων των καταπιεζόμενων. Μόνο αφού κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα των προσφύγων είναι πρόβλημα της πολιτικής δομής του Μπουτάν θα μπορέσουμε να βρούμε μια λύση. Το κόμμα μας δεν δημιουργήθηκε μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά για όλο το λαό της χώρας.

 * Πίσω από το επαναστατικό ψευδώνυμο κρύβεται στέλεχος του ΚΚ Μπουτάν (Μαρξιστικού - Λενινιστικού - Μαοϊκού). Η συνέντευξη δόθηκε στα μέσα του περασμένου Μάη σε περιοχή των συνόρων Ινδίας-Μπουτάν και δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 23/5/2009 στην ηλεκτρονική διεύθυνση, http://maobadiwatch.blogspot.com/. Τη μετάφραση για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας» έκανε ο Αρης Λάμπρου.

Tags: ιμπεριαλισμος, αλληλεγγύη, καπιταλισμός, διεθνή, αριστερά, ειδησεις, επικαιρότητα, ενημερωση, πολιτική