Ο Βοηθός της Αντίστασης έκλεισε το κύκλο του.
Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 2:04 μμ |
ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.
ΜΕ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ (Αρχείο του Αντίσταση στις γειτονιές)
ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΔΩ:
http://antigeitonies1.blogspot.com/
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ αιτίες και μύθοι
Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009 6:05 μμ |
Ένα σχεδόν χρόνο μετά την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, που προκάλεσε διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλο το κόσμο και στη χώρα μας, μια συζήτηση για την Παλαιστίνη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου "ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ αιτίες και μύθοι" του Νασίμ Αλάτρα αποκτά άλλο νόημα από μια απλή παρουσίαση βιβλίου.ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στις 20:00 θα γίνει στο νέο χώρο του βιβλιοπωλείου Εκτός των Τειχών (Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια) παρουσίαση του βιβλίου Παλαιστίνη, αιτίες και μύθοι (εκδόσεις ΚΨΜ, 2009) με τη συμμετοχή του συγγραφέα Νασίμ Αλάτρας. Με αφορμή το θέμα του βιβλίου θα γίνει συζήτηση, εκτός από την ιστορική διαδρομή του Παλαιστινιακού, και για τη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην περιοχή.
Ο Νασίμ Αλάτρας είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος που ζει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, αρθρογραφώντας για θέματα που άπτονται των πολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και τον ευρύτερο αραβικό κόσμο, για ελληνικά και αραβικά ΜΜΕ. Έχει επίσης μεταφράσει στα ελληνικά κείμενα της παλαιστινιακής λογοτεχνίας. Η ενεργή του συμμετοχή στις δραστηριότητες της παλαιστινιακής κοινότητας στην Ελλάδα και η παρακολούθηση των ελληνικών πολιτικών δρώμενων, του επιτρέπει να παρουσιάσει τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία μέσα από τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Στο βιβλίο του προσπαθεί να αντικρούσει τους μύθους της κυρίαρχης προπαγάνδας για το λεγόμενο κράτος του Ισραήλ και την παραμορφωτική εικόνα για το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού.
Στο Τριανόν η "Ζωή στους βράχους" της Αλίντας Δημητρίου
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 12:37 πμ |
Aπό 19 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ
Η ζωή στους βράχους
Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαϊδου
Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας - Αφροδίτη Νικολαϊδου
Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου
Έτος παραγωγής 2009
Digital Beta. Έγχρωμη. Διάρκεια 98 min.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.
Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία
Στην ταινία, ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.
Σκιαγράφηση της ταινίας
Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:
Γιατί πήγαν στο βουνό.
Τις συνθήκες διαβίωσης.
Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.
Δεν το μετάνιωσαν.
Λόγια που ακούγονται στην ταινία:
- Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.
- Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.
- Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.
- Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;
Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που έστειλαν στην εξορία:
Χίος - Τρίκερι - Μακρόνησος
Στη Χίο και στο Τρίκερι:
Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.
Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».
Στη Μακρόνησο:
Ψυχολογικά μαρτύρια.
Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.
Ξύλο άγριο.
Λόγια που ακούγονται στην ταινία:
- Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.
- Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.
Η «ώρα της Αριστεράς» και η απαίτηση της Κοινής Δράσης
Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009 9:56 μμ |
«Ήρθε η ώρα της Αριστεράς» είναι ένα συνηθισμένο σύνθημα που ακούγεται προεκλογικά σε διάφορες εκδοχές από τα κόμματα της επίσημης-ρεφορμιστικής Αριστεράς και όχι μόνο. Έχουμε την άποψη πως τώρα, αμέσως μετά τις εκλογές, σε ένα δύσκολο και απαιτητικό τοπίο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία ήρθε η ώρα για την εν γένει Αριστερά να δείξει αν «ήρθε η ώρα της». Αν θέλει και μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες της και όπως αυτές προκύπτουν από την κρίση, την επίθεση , από όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προετοιμάζει ενάντια στον λαό και στη νεολαία για το αμέσως επόμενο διάστημα. Εδώ, στο πεδίο της πραγματικής καθημερινής ζωής -και για την ακρίβεια στο πεδίο της ταξικής πάλης- διαμορφώνεται και κρίνεται η σχέση που η Αριστερά οικοδομεί με την τάξη της, με την υπόθεση για την οποία (υποτίθεται ότι) υπάρχει. Σε αυτή τη σκληρή καθημερινότητα ορίζονται οι ταξικοί-πολιτικοί συσχετισμοί, μέσα σε αυτήν συγκροτείται το κίνημα. Το κίνημα που αποτελεί τη μοναδική δύναμη με την οποία η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να σταθούν απέναντι στην καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Με αυτό και μόνο μπορούν να αντισταθούν, να αντιπαλέψουν τη χειροτέρευση των όρων της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που αντιμετωπίζουν. Με αυτό και μόνο μπορούν να πετύχουν ανατροπές πλευρών της επίθεσης, να πετύχουν μερικές νίκες στα μικρά και μεγαλύτερα μέτωπα πάλης που καθημερινά προκύπτουν. Με αυτό και μέσα από αυτό μπορούν να συνενώνονται, να συγκροτούνται σε δύναμη πάλης, να οργανώνουν τις δυνάμεις τους, να αποκτούν υπόσταση, περιεχόμενο και στόχους τα σωματεία, οι σύλλογοι, οι κάθε είδους λαϊκές συγκροτήσεις. Με αυτό οι μάζες μπορούν να κάνουν πολιτική, να παίρνουν δηλαδή οι ίδιες την υπόθεσή τους στα χέρια τους. Μόνο έτσι -με τις μάζες στο δρόμο, στον αγώνα, στην πάλη ενάντια στο σύστημα, στην κυβέρνηση του και στην πολιτική του- γίνεται η πολιτική πάλη αυτό στο οποίο η Αριστερά (πρέπει να) προσβλέπει: πάλη τάξης ενάντια σε τάξη, πάλη του λαού ενάντια στο σύστημα. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομείται, να ανασυντίθεται η κομμουνιστική Αριστερά που χρειάζεται η εποχή μας.
Οι προτάσεις που κυκλοφορούν
Όλα αυτά γίνονται ιδιαίτερα επίκαιρα και επιτακτικά κατά τη γνώμη μας, καθώς τις μέρες αυτές επιχειρείται να διαμορφωθεί μια αίσθηση ασφυκτικής κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα του συστήματος. Από τις ΗΠΑ και τον Σπέκχαρντ, ως το ΔΝΤ, την Κομισιόν, τον ΣΕΒ, το σύνολο των ΜΜΕ και μέχρι τη ...; ΝΔ και τη WWF, οι πάντες αναγορεύουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον ...; υπέρτατο άρχοντα στον οποίο οφείλει να υποκλιθεί ο λαός! Αρκεί ίσως από μόνη της αυτή η πρωτόγνωρη αντιδραστική πολιτική συγχορδία για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της επερχόμενης επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Αρκεί να δει κανείς την γκάμα των «επιχειρημάτων», των εκβιασμών και των εντυπωσιασμών που επιστρατεύονται από όλα μαζί τα κέντρα εξουσίας και τους παρατρεχάμενούς της, για να αντιληφθεί ότι επιχειρείται να διαμορφωθεί ως απόλυτος νόμος η υποταγή σε όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να προωθήσει. Και αν αναλογιστούμε το πόσο στηρίχθηκε η επιλογή ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα εξουσίας προεκλογικά, αλλά και τη φάση που διανύει ο άλλος στυλοβάτης του συστήματος σήμερα, το κόμμα της ΝΔ, θα καταλάβουμε ακόμα περισσότερο πόσο αναγκαίο είναι για το σύστημα να εξασφαλιστεί σε αυτή τη φάση ο παραγκωνισμός του λαού και της νεολαίας, η κατάπνιξη κάθε αντίστασης και αγώνα. Εξάλλου -και αυτό είναι το κυριότερο- ο λαός και η χώρα μπαίνουν τώρα σε μια πιο βαθιά και άγρια θάλασσα. Και όσον αφορά την κρίση και τις συνέπειές της και αναφορικά με τις περιπλοκές και εντάσεις των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη χώρα και στην περιοχή.
Τι αντιλαμβάνονται από όλα αυτά και πώς λογαριάζουν να σταθούν απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά; Τα «μέχρι τώρα» δεδομένα κάθε άλλο παρά αντίστοιχα αυτών των απαιτήσεων είναι. Ο ΣΥΝ εγκαταλείπει ακόμα και τον κυβερνητικό κινηματισμό χάριν της «προγραμματικής αντιπολίτευσης», η οποία δεν του «επιτρέπει» ακόμα να έχει καθαρή γνώμη για την πολιτική που θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ! Τελευταίο δείγμα γραφής, η ανοιχτή κάλυψη του Παπαδημούλη στις δηλώσεις Κύρκου ο οποίος πρόσθεσε -όπως πάντα- τη φωνή του σε όλους τους παραπάνω, ζητώντας να «στηριχθεί το ΠΑΣΟΚ». Το ΚΚΕ απαντά στις αντικειμενικές πιέσεις που η κατάσταση αυτή προκαλεί, ενισχύοντας μια παραλλαγή του κυβερνητικού κινηματισμού, τον ...; κομματικό κινηματισμό. Έξω από τον λαό, μακριά και ενάντια σε κάθε δυνατότητα διαμόρφωσης μαζικού μετώπου πάλης, περιστρέφει τις δυνάμεις του γύρω από τον εαυτό του. Όμως δεν «παραλείπει» να προφυλάσσει τα νώτα του, επιχειρώντας -η ΚΝΕ- μαζί με ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡΕΝ την παρασκηνιακή «ανασυγκρότηση» (!) της ΕΦΕΕ ...; Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού έπαψε να διεκδικεί τον χαραχτήρα «πόλου» και ποτέ δεν επεδίωξε να γίνει εργαλείο κοινής δράσης, ταλαντεύεται τώρα υπό τις εγγενείς αντιφάσεις της για το πολιτικό της στίγμα.
Τι πρέπει να κάνει σήμερα η Αριστερά;
Όποιες περιπλοκές και να επικαλεστεί κανείς, όποια υπαρκτά ή τεχνητά, αντικειμενικά ή υποκειμενικά εμπόδια να λογαριάσει, δεν μπορεί να «απαλλαχτεί» ή να ξεφύγει από την ανάγκη που βρίσκεται μπροστά μας. Την ανάγκη μέσω της Κοινής Δράσης να αναπτυχθούν αγώνες και εστίες αντίστασης στα μέτωπα που ορίζει η ταξική πάλη και η καθημερινή ζωή! Αυτός είναι σήμερα ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να «αθροιστούν δυνάμεις», αλλά για να εμπνευστεί και να εμπιστευτεί τον αγώνα και να «τραβηχτεί» σε αυτόν ευρύτερος κόσμος από τους αγωνιστές της Αριστεράς και συνολικά από τον λαό που όλοι διαπιστώνουν ότι είναι οργισμένος και με ισχυρές τις τάσεις απαξίωσης του συστήματος και των κομμάτων του. Αυτός είναι ο δρόμος για να ενισχύεται η εμπιστοσύνη του λαού και της νεολαίας στις δυνάμεις του απέναντι στο σύστημα και στους σημερινούς συσχετισμούς. Αυτός είναι ο δρόμος για να αλλάζουν τα «μέχρι τώρα» δεδομένα στην Αριστερά, γιατί είναι πολλαπλά πληρωμένη απάτη και αυταπάτη η θεωρία ότι οι ηγεσίες αυτών των δυνάμεων θα «μετατοπίσουν προς τα αριστερά» τις παρακαταθήκες της ήττας και της υποταγής με τις οποίες δρουν και υπάρχουν. Αυτός είναι ο δρόμος και το πεδίο ζύμωσης, ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, για να μπαίνουν οι όροι για την ανασύσταση του εργατικού κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος που χρειάζεται η εποχή μας.
Υπάρχουν βέβαια ορισμένες -αυτονόητες αλλά όχι επιθυμητές για πολλούς- διευκρινίσεις για το «τι είναι» κοινή δράση. Κοινή δράση λοιπόν είναι η με όρους κινήματος συγκέντρωση δυνάμεων για την ανάπτυξη αγώνα με συγκεκριμένο στόχο. Αγώνα που για να υπάρξει προϋποθέτει συγκεκριμένο «έδαφος» και «χώρο» δράσης κόσμου είτε σε επιμέρους είτε σε συνολικότερα ζητήματα της γειτονιάς, των εργαζομένων, της νεολαίας. Άρα η κοινή δράση δεν είναι η κοινή καμπάνια προβολής «σώματος θέσεων» για το όποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο ζήτημα, γιατί απλούστατα αυτό προϋποθέτει ήδη μια ανώτερη (σε επίπεδο κόμματος, οργάνωσης, παράταξης, σχήματος) συμφωνία.
Για παράδειγμα, κοινή δράση ήταν -όσο υπήρξε- η πάλη για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά όχι η κοινή ζύμωση για το «εργατικό σύνταγμα που θέλουμε». Κοινή δράση θα ήταν η πάλη για να μην περάσει το Ασφαλιστικό της «Πετραλιά», αλλά όχι η κοινή ζύμωση των ιδεών για «το ύψος των επιτοκίων που πρέπει να έχουν τα αποθεματικά των Ταμείων» και ούτε η προβολή των προτάσεων προς το σύστημα με το «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Κοινή δράση είναι η δημόσια συγκρότηση και προώθηση στόχων πάλης απέναντι στις αιχμές της επίθεσης για τους εκπαιδευτικούς από σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες και ανένταχτους αγωνιστές, αλλά όχι η ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ (ή στο ΠΑΜΕ) ως προϋπόθεση για να υπάρξει αυτή η πάλη. Η κοινή δράση λοιπόν αναφέρεται στο κίνημα και είναι έκφρασή του και για αυτό δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση ούτε την «οργανωτική της ένταξη» ούτε την «ολοκληρωμένη» (δηλαδή κάποια κομματική) ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα. Έχει κάθε φορά την ταυτότητα που οι συγκεκριμένες δυνάμεις και ο κόσμος που κινείται μπορεί να κατακτήσουν ως «κοινή». Η μόνη απαράβατη προϋπόθεσή της είναι ο στόχος της αντίστασης, της ανατροπής του ζητήματος που αντιμετωπίζει. Όπως επίσης η κοινή δράση δεν μπορεί να υπονομεύεται στο όνομα της συγκρότησής της «μόνο στη βάση σωματείων» ή με όποιο ανάλογο επιχείρημα μορφής. Για παράδειγμα, την κοινή δράση ενάντια στο ΑΣΕΠ του '98 συνυπέγραψαν και στήριξαν και σωματεία και άλλες συλλογικότητες και σίγουρα δεν ήταν αυτός ο λόγος που ανακόπηκε η εξέλιξή της μετά την πρώτη φάση του μεγάλου εκείνου αγώνα ...;
Ασφαλώς ο κατάλογος των «διευκρινίσεων» είναι ενδεικτικός, μια και πάντα μπορούν να υπάρξουν νέες εφευρέσεις που να αρνούνται την κοινή δράση στο όνομα της ...; υπεράσπισής της. Τι άλλο βεβαιώνει όμως αυτό εκτός από την αναγκαιότητά της, ότι δηλαδή αποτελεί απαράβατο όρο για να ανοίξει δρόμος για τον λαό και το κίνημα; Το ΚΚΕ(μ-λ) έχει επίγνωση αυτής της αναγκαιότητας. Έχει επίγνωση ότι η αγωνία του κόσμου της Αριστεράς για ενότητα σε αυτήν ουσιαστικά την αναγκαιότητα αναφέρεται. Αυτή -η ενότητα στον αγώνα- είναι η «επείγουσα» αλλά και ουσιαστική αναζήτηση ενός ολόκληρου κόσμου. Ταυτόχρονα αυτή είναι και η διαδικασία που τον αφορά πραγματικά και που τα βήματά της μπορεί να τα ελέγχει κάθε φορά με βάση τα συγκεκριμένα ζητήματα που τίθενται απέναντι στο κίνημα αλλά και στον λαό συνολικά. Γι' αυτό θα παλέψουμε πιο επίμονα και αποφασιστικά για να γίνεται πράξη η αναγκαιότητα αυτή, για να γίνουν βήματα εκεί που υπάρχει μεγάλη και πρωταρχική ανάγκη. Στο πεδίο του κινήματος. Θα αντιληφθούν και άλλες δυνάμεις ότι η άρνηση -με ή χωρίς προσχήματα- της κοινής δράσης δεν είναι ότι «ενοχλεί» το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά ότι ουσιαστικά πλήττει τον κόσμο και την υπόθεση στην οποία αναφέρονται;
Κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009 12:05 πμ |
Ποια η κοινή βάση των αντιτιθεμένων;
Έκλεισε ήδη μήνα η μετεκλογική κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι μπορεί σύντομα να βρεθούν λύσεις και απαντήσεις στα προβλήματα που ανέδειξε το εκλογικό αποτέλεσμα της 7/6 για τον χώρο αυτόν. Προβλήματα που, όπως γράφαμε και στο προηγούμενο φύλλο της ΠΣ, αφορούν την ίδια την ύπαρξή του και τον ρόλο που μπορεί να αναζητήσει στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, αφού με αυτόν τον ρόλο ταυτίζεται η ύπαρξη δυνάμεων με τα πολιτικά χαρακτηριστικά του ΣΥΝ και των συμπαρομαρτούντων του.
Το ειδικό στοιχείο που οξύνει την κρίση δεν είναι άλλο από την πολιτική (εκλογική) συγκυρία, δηλαδή από το γεγονός ότι πρέπει να βρεθούν απαντήσεις πριν από τις επόμενες εκλογές τις οποίες είναι αρκετά πιθανό η ηγεσία του ΣΥΝ να τις συναντήσει σε λίγους, ακόμα και σε ελάχιστους μήνες. Με βάση αυτήν την πίεση, αλλά και τη ρευστότητα του κεντρικού πολιτικού σκηνικού και τις ειδικές παραμέτρους του που προέκυψαν από τις ευρωεκλογές, εντείνεται η σύγχυση και οξύνονται οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ηγεσίας του ΣΥΝ και προκύπτουν, με μία έννοια, απροσδόκητες διασταυρώσεις.
Για παράδειγμα, τις τελευταίες εβδομάδες -και μετά την ανάκληση της παραίτησης Αλαβάνου- εμφανίζονται να έχουν διαμορφωθεί στο εσωτερικό του ΣΥΝ δύο βασικά κέντρα. Το ένα εκπροσωπείται από τον ίδιο τον Αλαβάνο, υποστηρίζοντας την (θεωρούμενη «αριστερή») κατεύθυνση υπεράσπισης-αναβάθμισης του ΣΥΡΙΖΑ, τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο πολιτικό σχήμα κ.ο.κ. Το άλλο κέντρο, με επικεφαλής τον Α. Τσίπρα, εμφανίζεται αρνητικό απέναντι σε μια τέτοια εκδοχή και υποστηρίζει τη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν μια εκλογική μορφή του ΣΥΝ. Ακόμα και αν προσπεράσουμε το ερώτημα το πώς και γιατί προέκυψε αυτή η διάσταση μεταξύ Αλαβάνου- Τσίπρα (που διατρέχει ωστόσο και ολόκληρο το «ρεύμα»), αφού υποτίθεται πρόσφατα ξεκίνησαν και οι δύο από την ίδια αφετηρία και ο δεύτερος αποτέλεσε πολιτική επιλογή του πρώτου, η πολιτική αντίφαση είναι ιδιαίτερα έντονη. Γιατί η «αριστερής μορφής» κατεύθυνση Αλαβάνου συνοδεύεται από μια ανοιχτά δεξιά γραμμή στο περιεχόμενο που συνίσταται από τις προτάσεις συμπόρευσης με το ΠΑΣΟΚ. Ενώ από την άλλη η «μη κινηματική» κατεύθυνση του Τσίπρα, που περίπου συμπίπτει με τις απόψεις της ανανεωτικής πτέρυγας για τη χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ, συνοδεύεται από τη γραμμή του «τρίτου πόλου» με ΚΚΕ και Οικολόγους!
Το πραγματικό ερώτημα
«Το κεντρικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι αγώνες για την ανακούφιση των εργαζομένων και την αντιμετώπιση του νεοφιλελευθερισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα ζητά κρατική παρέμβαση για έλεγχο των τιμών, για χτύπημα των καρτέλ, για φορολόγηση του πλούτου, για αύξηση των κοινωνικών δαπανών. Ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται υπέρ της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων του ευρωκοινοβουλίου, ως προς τον έλεγχο της μη δημοκρατικά νομιμοποιημένης υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών, που είναι η Κομισιόν». Αυτά ανάμεσα στα άλλα γράφει ο Χ. Καραμάνος στην «Αριστερά!» της 3/7, κάνοντας «επίθεση» στην ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ την οποία καταγγέλλει ότι χρεώνει «αριστερισμό» στον ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που όπως λέει ο ίδιος δεν ισχύει. Τι ισχύει; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ -λέει ο Χ.Κ.- έχει «αριστερή στάση» και για να το αποδείξει παρουσιάζει τις παραπάνω θέσεις που είναι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν όμως «αριστερή στάση» είναι να ζητάμε μια κυβέρνηση που θα «φορολογήσει τον πλούτο», αν αντί-ΕΕ (μήπως και αντιιμπεριαλιστική;) στάση είναι να ζητάμε «δημοκρατική νομιμοποίηση της Κομισιόν», τότε τι ρόλο έχει ο λαός και το κίνημα; Ποια πάλη πρέπει να αναπτύξει για να υποστηρίξει αυτή την κατεύθυνση και προοπτική; Και κυρίως, αν αυτά είναι αριστερή πολιτική γραμμή, τότε τι «κακό» υπάρχει στην ανανεωτική πτέρυγα που ευθέως ζητά τη ...; φυσιολογική ολοκλήρωση της γραμμής αυτής μέσω της στήριξης του ΠΑΣΟΚ; Μήπως δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και ο Χ.Κ. που καμώνεται ότι επιτίθεται στην ανανεωτική πτέρυγα ενώ στην πραγματικότητα εκλιπαρεί από αυτήν πολιτική νομιμοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας τις «απαιτούμενες» πολιτικές διαβεβαιώσεις;
Να λοιπόν πώς ερμηνεύεται η αντίφαση των «αριστερών μορφών» με τις δεξιές κατευθύνσεις, που αναφέραμε προηγουμένως. Το σύνολο των ηγετών, τάσεων, παραγόντων του ΣΥΝ έχουν μια βασική συμφωνία πάνω σε μια ρεφορμιστική-σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση που το κίνημα το «προβλέπει» -όταν και όσο- ως δύναμη στήριξης κυβερνήσεων που θα εκλογικεύουν την επίθεση του κεφαλαίου και θα διαπραγματεύονται όρους στη ληστρική ιμπεριαλιστική επέλαση. Στον σημερινό ταξικό συσχετισμό αυτή η κατεύθυνση είναι στον αέρα και οι πολλαπλές αντιφάσεις της γρήγορα και εύκολα εξανεμίζουν την αίσθηση επιτυχιών που μπορεί πρόσκαιρα να διαμορφώνει. Έτσι ανακυκλώνει αδιέξοδα και ήττες, αναζητώντας ολοένα και πιο δεξιές προσαρμογές και στη μορφή και στο περιεχόμενο. Αυτό έβγαλαν και οι εκλογές της 7/6 και πάνω σε αυτές τις αναπροσαρμογές γίνεται η συζήτηση και οι αντιπαραθέσεις στον ΣΥΝ. Ποιες αναπροσαρμογές, σε ποια πεδία, με ποιους τρόπους. Όπως οι ίδιοι λένε, «όλα είναι ανοιχτά». Αλλά η πολιτική βάση της συμφωνίας τους -με την οποία πορεύονται χρόνια τώρα όλες οι τάσεις του ΣΥΝ- παραμένει αδιαπραγμάτευτη.
Σημαίνουν όλα αυτά πως δεν είναι οξείες οι αντιθέσεις τους; Όχι! Γιατί το πραγματικό ερώτημα που αντιμετωπίζουν δεν είναι καθόλου απλό: Άμεση και χωρίς όρους στήριξη του ΠΑΣΟΚ ή αναζήτηση διαμόρφωσης όρων για να φτάσουμε εκεί; Αυτό είναι το κεντρικό και πραγματικό ερώτημα που όλοι από κοινού αντιμετωπίζουν και προφανώς τους πυροδοτεί μνήμες, φόβους ανησυχίες. Και οι μεν και οι δε, θέλουν να μετρήσουν ποια επιλογή δεν θα τους αφήσει μετέωρους και απέξω. Δεν μπορούν να προεξοφλήσουν νίκη και αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, αλλά ούτε και να την αποκλείσουν. Η κατεύθυνση Τσίπρα δείχνει να τη θεωρεί πιο πιθανή και αναζητά οχύρωση στο -πολύ πρόσφατο- κατασκεύασμα του «τρίτου πόλου» για να φτιάξει αντιπολιτευτικό απόθεμα για να το χρησιμοποιήσει στον επόμενο γύρο. Η γραμμή του Αλαβάνου θέλει να αντιμετωπίσει τους Οικολόγους -που επέδειξαν τη μέγιστη «ευλυγισία» ποντάροντας και σε ΝΔ και σε ΠΑΣΟΚ- και κυρίως να προετοιμάσει τον ΣΥΝ πριν αυτός βρεθεί σε ένα μετεκλογικό εκβιασμό από ένα παρ' ολίγον αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα ο ίδιος θεωρεί πρόβλημα το ανοιχτό ξεφόρτωμα του ΣΥΡΙΖΑ, για τη συγκρότηση του οποίου έχει προσωπική ευθύνη. Βέβαια όλες αυτές οι εκτιμήσεις τους είναι έωλες και μπορούν να μεταβληθούν. Άρα δεν είναι καθόλου απίθανο να δούμε στο επόμενο διάστημα νέες μεταλλαγές και διασταυρώσεις.
Η παράμετρος που «λείπει»
Ανεξάρτητα από τις περιπέτειες που θα περάσει ο ΣΥΝ με βάση όλα αυτά, ανεξάρτητα από το αν και ποιο σωσίβιο θα χρειαστούν και τι νέες μεταμορφώσεις θα εφεύρουν όσοι επέλεξαν να συνδέσουν τις τύχες τους με αυτόν, μπορούμε ήδη να διατυπώσουμε ένα πρώτο, αλλά νομίζουμε βασικό, συμπέρασμα. Στη βάση της ήττας της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος και της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, αυτές οι δυνάμεις, αυτές οι κατευθύνσεις, θα βρίσκουν «πάντα» σχετικά εύκολα τη δυνατότητα να ανασυντάσσονται και να επανεκδίδονται με τη μια ή με την άλλη μορφή. Αρκεί να σκεφτούμε μόνο τη διαδρομή της τελευταίας εικοσαετίας που έχει κάνει ο ρεφορμισμός στη χώρα για να βεβαιωθούμε γι' αυτό.
Αν λοιπόν το ζήτημα είναι να μην ανακυκλώνεται σε αδιέξοδα ένας ολόκληρος κόσμος, αν το ζήτημα είναι να οικοδομηθούν οι αντιστάσεις, τα μέτωπα και η πολιτική προοπτική που έχει ανάγκη ο λαός και η νεολαία, τότε πρέπει να απορριφθεί η λογική να «τρέξουμε να προλάβουμε» το επόμενο κόλπο, την επόμενη μεταμφίεσή τους. Τότε πρέπει οι αγωνιστές, οι εργαζόμενοι, να κάνουν πιο μαζικά και αποφασιστικά μιαν «άλλη συζήτηση». Να προσεγγίσουν το πρόβλημα της Αριστεράς στην πραγματική του διάσταση, όπως αυτή αναδεικνύεται από την ίδια την ταξική πάλη. Εξάλλου αυτή η τελευταία και οι εκφράσεις της στο αμέσως επόμενο διάστημα μπορεί να βάλουν και άλλες προβληματικές για την ηγεσία του ΣΥΝ παραμέτρους στην κρίση που αντιμετωπίζει.
Οικολόγοι Πράσινοι: Άχρωμος αποπροσανατολισμός, διάττοντες αστέρες ή εφεδρεία για κάθε χρήση;
Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009 8:43 πμ |
Η ευρωκάλπη κράτησε αρκετόν από τον δημοσκοπικό αέρα που διοχετεύτηκε στους Οικολόγους Πράσινους μετά το ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως τα ερωτήματα για το παρόν και κυρίως για το μέλλον του σχηματισμού αυτού παραμένουν παρά την κατάκτηση της ευρωβουλευτικής έδρας. Το κρίσιμο ζήτημα του πολιτικού τους προσανατολισμού τέθηκε και στο 6ο τακτικό συνέδριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 27-29 Ιούνη.
Αυτό που επιδιώκουν είναι η κατάκτηση ενός προφίλ για να μπορούν, λένε, να διεμβολίζουν με εγκάρσια τομή το πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια η παρουσία και τα γλυκά λόγια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΔΡΑΣΗΣ στο συνέδριό τους καταδείχνουν πως κάτι τέτοιο το επιτυγχάνουν σημαντικά. Έτσι, με τον καθαγιασμό και των ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, σουλατσάρουν με συστημικές θέσεις ή χωρίς θέσεις από τη ΝΔ και τη ΔΡΑΣΗ μέχρι την Αριστερά, αυτοανακηρύσσονται θεματοφύλακες και προστάτες της φύσης και του περιβάλλοντος και κανείς ουσιαστικά δεν αντιπαρατίθεται στην επιζήμια για τον λαό αταξική θεώρηση που προβάλλουν. Ούτε, αντίστοιχα, στην αντίληψη που επιδιώκει την υποκατάσταση της λαϊκής πάλης για τα σοβαρά ζητήματα της λεηλασίας της φύσης που μας περιβάλλει με ακτιβιστικές δράσεις σε συνδυασμό με υπεύθυνες και αποδεκτές από το σύστημα (και με διασφαλισμένα κέρδη για το κεφάλαιο) προτάσεις και τώρα πλέον και με ευρωκοινοβουλευτικές μάχες, μια και μιλάμε για την ΕΕ της οικολογικής ευαισθησίας πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση!
Σε ό,τι μας αφορά, έχουμε τοποθετηθεί για τα προβλήματα του περιβάλλοντος τόσο με αφορμή τις πυρκαγιές του 2007 όσο και σχετικά με τη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, την ενεργεία και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και θα συνεχίσουμε να τοποθετούμαστε με ανάλογο τρόπο.
Δεν πρόκειται να χορέψουμε στους χορούς του Αλ Γκορ, ούτε τις Πελόζι, του Ομπάμα και του Μπράουν. Δεν θα ξεχάσουμε το ουράνιο που κάτι τέτοιοι κύριοι (με τον Αλ Γκορ αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, τότε) μας προίκισαν τα Βαλκάνια για τους επόμενους 5-10 αιώνες. Δεν θα ξεχάσουμε επίσης κάτι τύπους σαν τον Πράσινο Κον Μπετίτ και την «άχρωμη» υποστήριξή του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. Δεν θα ξεχάσουμε να τοποθετούμαστε για κάθε ζήτημα έχοντας υπόψη και αποκαλύπτοντας ότι ζούμε στο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα και ότι -πάντα, μα ένα παραπάνω στις μέρες μας- όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξει ρύθμιση (έστω οικολογική) στο σύστημα, όχι μόνο δεν μπορεί να λειτουργήσει με αντίληψη και με στόχο την αειφορία της φύσης, αλλά μέρα με τη μέρα γίνεται δύναμη καταστροφής. Καταστροφής του ίδιου του πλούτου της φύσης και κυρίως κάθε πλευράς της ζωής του εργαζόμενου ανθρώπου ...;
Όποιος πραγματικά θέλει να παλέψει, έστω μοναχά ενάντια στην καταστροφή της φύσης, είναι υποχρεωμένος να παλέψει ενάντια στο σύστημα. Να συμβάλει στη διαμόρφωση όρων μαζικής πάλης και αντίστασης στην επίθεση που λεηλατεί καθημερινά και τη φύση που μας περιβάλλει. Κατά συνέπεια, είναι αδύνατον να δηλώνει πρόθυμος να τσοντάρει για τον σχηματισμό μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων με στόχο να εκβιάσει τάχα και να πιέσει το πολιτικό σύστημα να αποκτήσει οικολογική ευαισθησία.
Είναι σίγουρο ότι ο οικολογικός μανδύας είναι απαραίτητος στις μέρες μας σε κάθε ευυπόληπτο κόμμα που θέλει να αλιεύει ψήφους αποτελεσματικά. Όμως κάνεις από τους διαχειριστές του συστήματος δεν διανοείται να πάει κόντρα σε σοβαρά ζητήματα που αφορούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όσο και αν λεηλατείται, απαξιώνεται ή καταστρέφεται η φύση. Κανείς διαχειριστής του συστήματος της εξάρτησης δεν θα τολμήσει να συγκρουστεί με το καθεστώς των βάσεων των ΗΠΑ που καταστρέφουν επικίνδυνα και αποδεδειγμένα το περιβάλλον σε περιοχές της χώρας μας και χρησιμοποιούνται για την καταστροφή ολόκληρων χωρών. Βεβαίως ζούμε στον αστερισμό του Ομπάμα του ...; διαφορετικού, έτσι να η πράσινη ανάπτυξη του Γεωργίου Παπανδρέου. Να ο Δήμας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΝΔ, να ο ΣΚΑΪ και η «Καθημερινή», να κάμποσα αιολικά πάρκα και λίγες πράσινες μπίζνες, έστω δίπλα στα εργοστάσια λιθάνθρακα και σε λίγο ίσως και δίπλα σε πυρηνικά εργοστάσια.
Εντάξει, η παραμύθα καλά κρατεί, μόνο που η κρίση τάχα οδηγεί ακόμη και τις εσχάτως οικολογικά φουριόζες ΗΠΑ του Ομπάμα σε δεύτερες σκέψεις ...; Βλέπετε, οι πράσινες μπίζνες δεν φτάνουν με τίποτα για να αναπηδήσει η γάτα της ασθμαίνουσας καπιταλιστικής οικονομίας.
Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει δεύτερο πακέτο ζεστού χρήματος απευθείας στις τσέπες τραπεζιτών και άλλων αναξιοπαθούντων καπιταλιστών στις ΗΠΑ ή όπου αλλού. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Ξέρουμε όμως ότι αυτά περί πράσινης ανάπτυξης, είτε τα λέει ο Ομπάμα είτε ο Παπανδρέου, είναι απλώς (όπως έχει αρχίσει να φαίνεται) πράσινα άλογα ...; Από εκεί και πέρα, όπως είπαμε, το καπιταλιστικό σύστημα θα γίνεται συνεχώς πιο αδηφάγο και καταστροφικό για τη φύση και για τον εργαζόμενο άνθρωπο. Οι πόλεις-τέρατα θα μεγαλώνουν συνεχώς και θα πνίγουν στην κόλαση του τσιμέντου και της πίσας τους εργαζόμενους που θα στοιβάζονται ολοένα και περισσότεροι, μια και η ύπαιθρος θα ερημώνει από τους κατοίκους της από την επέλαση του κεφαλαίου στον χώρο της γεωργίας. Τα ορυκτά καύσιμα θα δαιμονοποιούνται, μα ταυτόχρονα ο πόλεμος για τον έλεγχο των πηγών τους και των αγωγών καλά κρατεί.
Αυτός είναι, φίλοι Οικολόγοι Πράσινοι, ο καπιταλιστικός ιμπεριαλιστικός κόσμος και, αν όντως κάποιοι αγωνιάτε για την καταστροφή της φύσης, πάψτε να αποπροσανατολίζετε τον λαό σπέρνοντας αυταπάτες για τους ενόχους. Τελικά, τα ζητήματα θα κριθούν στους δρόμους του μαζικού αγώνα και όχι στους διαδρόμους του ευρωκοινοβουλίου. Τώρα βέβαια, έτσι όπως είναι τα πράγματα, ποια Αριστερά να σας κριτικάρει και γιατί;.. Για αταξικές και αποπροσανατολιστικές θέσεις, για κυβερνητισμό, για τον καθαγιασμό των κυβερνήσεων συνεργασίας;..
Όμως, ευτυχώς, ο λαός μας επιμένει να αντιστέκεται. Και αυτό που σίγουρα διεμβολίζει εγκάρσια το πολιτικό σύστημα είναι η οργή των εργαζομένων. Όμως η υπόθεση της μετατροπής της οργής σε αποτελεσματική μαζική πάλη κάθε άλλο παρά είναι υπόθεση των Οικολόγων Πράσινων.
Είμαστε θεατές ενός ιδιαίτερου πολιτικού παραδόξου
Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009 1:30 μμ |
Η Αριστερά θα αρχίσει να επικαλείται την ενότητα όταν ευνοήσει στην πράξη την ανάγκη της κοινής δράσης
Είμαστε θεατές ενός ιδιαίτερου πολιτικού παραδόξου. Ενός παράδοξου που το ζήσαμε όλη την περίοδο πριν τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου και που δεν ευχόμαστε να συνεχίσουμε να το ζούμε για καιρό. Και τι εννοούμε:
Ολες οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς επικαλούνται την ενότητα. Η καθεμιά με το δικό της τρόπο. Θεωρούν ότι οι συγκροτήσεις τους είναι η απάντηση για ενωμένη Αριστερά πιο μαζική, πιο αποτελεσματική και πιο χρήσιμη για τον εργαζόμενο κόσμο και τη νεολαία.
Το ΚΚΕ ξεμπερδεύει λέγοντας ότι αυτό είναι που υπηρετεί με τον πιο πιστό τρόπο την ενότητα της εργατικής τάξης. Δεν αποδέχεται και καταγγέλλει όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις, προεξέχοντος του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι δεν υπηρετούν την ενότητα της τάξης. Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ καιρό τώρα προσπαθεί να αποδείξει ότι το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ είναι ό,τι πιο ενωτικό, ό,τι πιο ελπιδοφόρο για τις λαϊκές αγωνίας εγχείρημα προέκυψε ποτέ στη χώρα. Οι μετασεισμικές δονήσεις μετά το εκλογικό αποτέλεσμα και όλο αυτό το παιχνίδι παραίτηση-μη παραίτηση δείχνουν το βάθος και την ποιότητα αυτής της ενότητας των δυνάμεων που συναπαρτίζουν το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς η ενότητα έχει την τιμητική της. Μετά τις ενότητες των ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ, που δεν κατάφεραν να συναντηθούν στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές και που τσακώνονταν στα φανερά για το ποιος θα επικρατήσει καταφέρνοντας συντριπτικό πολιτικό κάταγμα στον άλλον με ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, έχουμε τη συνένωσή τους που υπηρετεί, φυσικά, την ενότητα της Αριστεράς στα πλαίσια του σχήματος που λέγεται ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η ενότητα ισχυρίζονται οι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι κυοφορήθηκε στα κινήματα της τελευταίας περιόδου, οπότε και είναι και η πιο σύγχρονη και πιο δοκιμασμένη σε σχέση με τις άλλες ενότητες. Είχαμε και μιαν άλλη ενότητα. Αυτή των καθαρών μαρξιστών-λενινιστών, των συνεπών αριστερών δυνάμεων που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για το προχώρημα και το δυνάμωμα του κινήματος.
Το παράδοξο έχει και συνέχεια. Ολες οι δυνάμεις της Αριστεράς, εκτός από το πλασάρισμα τους στην επικοινωνιακή πασαρέλα της ενότητας, επικαλούνται (και σωστά) το βάθος, την έκταση και τα χαρακτηριστικά της επίθεσης του συστήματος. Διαπιστώνουν ότι επιχειρείται (και σαν αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης) να αλλάξει δραματικά το τοπίο. Πως τα σχέδια για την πιο μεγάλη επίθεση στο μισθό, τη σύνταξη, το δικαίωμα στη δουλειά, την περίθαλψη, τη μόρφωση, τα δημοκρατικά δικαιώματα είναι σε εξέλιξη. Ολες οι δυνάμεις δηλώνουν πως απαιτείται να απαντηθεί αυτή η βάρβαρη επίθεση. Την ίδια στιγμή γίνονται πολυσέλιδες αναφορές για τα κινήματα που ξέσπασαν τη χρονιά που πέρασε και αναγνωρίζεται ως θετικό το ότι οι εργαζόμενοι αλλά και η νεολαία δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους, αναμετρούνται σε κάθε ευκαιρία με την βαρβαρότητα του συστήματος. Θλιβερή εξαίρεση το ΚΚΕ και οι γνωστές θέσεις του (που δεν πείθουν ούτε τα μέλη του) για το τι εξελίχθηκε την περίοδο του περασμένου Δεκέμβρη στην ελληνική κοινωνία.
Ενώ, λοιπόν, διαπιστώνονται τα στοιχειά μιας πρώτης ενότητας στα πλαίσια του λαού και στην κατεύθυνση αντίστασης στην πολιτική του συστήματος, για την Αριστερά στη χωρά αυτό δεν είναι επαρκές αν δεν αφομοιωθεί στην ενότητα της κάθε ιδιαίτερης πολιτικής συγκρότησης.
Ολοι επικαλούνται την ένταξη στην ιδιαίτερη ενότητα τους -ο καθένας φυσικά μιλά για λογαριασμό του- για να αντισταθεί ο λαός, να αντεπιτεθεί, να κάνει ανταρσία, να αλλάξει τα πράγματα στην Αριστερά και άλλα ηχηρά που γράφονται και ακούγονται. Πού είναι τώρα το παράδοξο;
Το παράδοξο αφορά στο εξής. Ενώ όλοι δηλώνουν ενωτικοί, με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο καθείς, αυτό που ζήσαμε την περίοδο πριν τις Ευρωεκλογές και θα συνεχίσουμε να ζούμε και μετά από αυτές, είναι η πιο μεγάλη, η πιο βαθιά, η πιο απογοητευτική, η πιο παραλυτική για το κίνημα περιχαράκωση των διαφόρων πολιτικών σχηματισμών στα πλαίσια της Αριστεράς.
Ενώ οι απαιτήσεις της πάλης, ενώ η ανάγκη να μεγαλώσουν οι αντιστάσεις του λαού στο επίπεδο που απαιτεί η ποιότητα και ποσότητα της επίθεσης του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος στη χώρα είναι μονόδρομος, αυτοί που επικαλούνται την ενότητα και την πλασάρουν με τον πιο όμορφο και γλαφυρό τρόπο δεν μπορούν να συναντηθούν πουθενά.
Η πολιτική περίοδος χαρακτηρίζεται από προκλητική απουσία κινήσεων- πρωτοβουλιών που πραγματικά θα αποδείκνυαν ότι αυτός που επικαλείται την ενότητα την εννοεί και δεν τη χρησιμοποιεί για ψηφοθηρικούς και για λόγους ιδιαίτερης ενίσχυσης του δικού του πολιτικού μορφώματος.
Η διαπίστωσή μας είναι πως ό,τι λέγεται, ό,τι επιλέγεται, ό,τι προπαγανδίζεται από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς μοναδικό στόχο έχει την αναπαραγωγή της ιδιαίτερης συγκρότησης της κάθε μιας δύναμης, με βασικούς σταθμούς καταγραφής τις προηγούμενες και επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, και όχι η αγωνία της ενότητας που θα υπηρετήσει τη λαϊκή υπόθεση, τις λαϊκές και εργατικές αντιστάσεις, την πραγματική κοινή δράση μπροστά στα πολλά και απαιτητικά μέτωπα που δημιουργεί η βάναυση επίθεση του συστήματος.
Οι πρωτοβουλίες που παίρνονται σε περιφερειακό (και όχι βεβαία σε κεντρικό επίπεδο) είναι προϊόν της αγωνίας ενός κόσμου οργανωμένου αλλά και ανένταχτου να μετρηθεί πιο αποτελεσματικά με την επίθεση του συστήματος. Και σε αυτά τα περιφερειακά μέτωπα, στις γειτονιές, σε σωματεία, στην εκπαίδευση, οι οργανωμένες συνιστώσες παρεμβαίνουν με τέτοιο τρόπο που στην πραγματικότητα γίνεται φανερό πως κυριαρχεί ο ιδιαίτερος στόχος τους να εντάξουν αυτές τις κινήσεις στις ιδιαίτερες πολιτικές τους επιλογές.
Πολλές φορές γινόμαστε μάρτυρες μιας κατάστασης όπου η κοινή μας δράση στα περιφερειακά μέτωπα έρχεται ευθέως αντιμέτωπη με τις ιδιαίτερες αυτόκεντρες τακτικές δυνάμεων της Αριστεράς.
Αυτή η κατάσταση είναι επικίνδυνη γιατί ενισχύει το μεγάλωμα της αναξιοπιστίας της Αριστεράς στον κόσμο που υποφέρει και θέλει να αντισταθεί με την Αριστερά στο πλευρό του και όχι πάνω από το κεφάλι του.
Ο κόσμος, και ιδιαίτερα αυτός που στον α ή β βαθμό κινητοποιείται, καταλαβαίνει ότι η ενότητα δεν είναι η ενίσχυση της κάθε ιδιαίτερης συγκρότησης. Ενότητα είναι η κοινή δράση των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα ώστε πιο αποτελεσματικά, πιο αποφασιστικά, ποιο μαζικά, πιο ελπιδοφόρα ο λαός μας να αντισταθεί στην επίθεση του συστήματος.
Ο κόσμος καταλαβαίνει. Και τιμωρεί. Τιμωρεί και το σύστημα αλλά και εκείνες τις δυνάμεις που άλλα λένε κι άλλα κάνουν. Κι όσο αποστοιχίζεται από τις πολιτικές δυνάμεις του συστήματος, άλλο τόσο αποστοιχίζεται και από τις δυνάμεις που, εκτός από την εύνοια της ιδιαίτερης συγκρότησής τους, δεν αποδεικνύουν στην πράξη ότι θέλουν τη συνεννόηση και την ευρύτερη κοινή δράση στα διάφορα μέτωπα αντίστασης, εκεί, δηλαδή, που κρίνεται η αντιπαράθεση του λαού με το σύστημα.
Ο πολιτικός συσχετισμός δεν αλλάζει με εκλογικό αποτέλεσμα. Ισως εκεί στρεβλά θα καταγραφεί. Η διαμόρφωση του κοινωνικού, ταξικού, πολιτικού συσχετισμού προκύπτει από κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη που δίνεται ή που δε δίνεται. Οι τακτικές και οι επιλογές, λοιπόν, της κάθε αριστερής δύναμης δίνουν λογαριασμό. Και θετικό αλλά και αρνητικό στη διαμόρφωση αυτού του συσχετισμού.
Δεν είναι, λοιπόν, χωρίς κόστος ούτε θα ξεχαστούν οι τακτικές και επιλογές περιχαράκωσης των διαφόρων σχηματισμών της Αριστεράς. Παίζουν το ρόλο τους. Και είναι αρνητικός. Μόνο ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι το ζούμε στις τοπικές πρωτοβουλίες στις γειτονίες. Είδαμε πρόσφατα να σκοντάφτει, παρά τις αλλεπάλληλες συσκέψεις και συνεννοήσεις, η πρόταση μας για συγκρότηση ανοιχτής πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στους μετανάστες και μιας πρώτης ΑΜΕΣΗΣ απάντησης με τη διοργάνωση ενός συλλαλητηρίου στο κέντρο της Αθήνας .
Το σύστημα με την επίθεση του διαμορφώνει ένα ασφυκτικό πολιτικό κλίμα στις εργαζόμενες μάζες και τη νεολαία. Αυτό το κλίμα αντί να ανατραπεί γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης.
Σε αυτό το πιεστικό κλίμα περιμένουν διάφοροι να πλασάρουν τις εύκολες και «άμεσες» διεξόδους τους, αλλά και για να ψηφοθηρήσουν στις πλάτες του λαού.
Πρέπει να ανατρέψουμε αυτό το νοσηρό κλίμα. Αποφασιστικά να το καταγγέλλουμε και να επιμένουμε αταλάντευτα ότι τίποτα δεν μπορεί να προωθηθεί, καμία άποψη δεν μπορεί να αποκτήσει πραγματική βάση στήριξης χωρίς την ενεργή συμμετοχή, χωρίς τη συγκρότηση σε μια πορεία της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων σε ένα ενιαίο σώμα αντιπαράθεσης με το σύστημα και τις δυνάμεις του.
Αυτή η συγκρότηση ευνοείται με τη μαζικότερη συμμετοχή των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στα μικρά και μεγάλα μέτωπα αντίστασης με την πολιτική του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος. Η Αριστερά θα αρχίσει να επικαλείται πραγματικά την ενότητα αν η κάθε συνιστώσα της ευνοήσει στην πράξη την ανάγκη της κοινής δράσης του ευρύτερου δυνατού δυναμικού των οργανωμένων και ανένταχτων αγωνιστών στην κατεύθυνση της δημιουργίας και ενίσχυσης αυτών των μετώπων αντίστασης. Αυτή είναι η πιο προωθημένη ενότητα της εποχής μας. Αυτό έχει ανάγκη ο κόσμος που υποφέρει όλο και περισσότερο από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.
ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΡΣΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ
Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009 7:09 μμ |
Περισσότερα στο κυρίως blog μας: Αντίσταση στις γειτονιές!
καθώς και στην ιστοσελιδα του ΚΚΕ (μ-λ)
Σε νυχτιές «γεμάτες θάματα, σπαρμένες μάγια» - Μνήμη Ευγένιου Σπαθάρη
Σάββατο, 30 Μαΐου 2009 7:46 μμ |
Το Σάββατο το βράδυ ο Ευγένιος Σπαθάρης -πολύτιμος δάσκαλος και καλός και σεβαστός φίλος- μας κούνησε το μαντίλι, λέγοντάς μας το στερνό του αντίο. Μαζί του έφυγε και μια ολόκληρη εποχή της τέχνης του θεάτρου σκιών, αφήνοντάς μας για προσκεφάλι στα όνειρά μας και τη φεγγαράδα μιας βραδιάς Καραγκιόζη γεμάτης από του γιασεμιού τη λευκάδα και των νυχτολούλουδων την ανάσα.
Η δεκαετία του '60 ήταν μια κρίσιμη εποχή για το ντόπιο θέατρο σκιών. Η αντιπαράθεση που έχει αρχίσει από τις αρχές ακόμα του 20ού αιώνα ολοκληρώνεται με τη διάδοση των κινηματογράφων και την ανάπτυξη του λαϊκού σινεμά. Την ίδια στιγμή η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία τροφοδοτεί την εγχώρια αγορά. Ανάμεσα στα δυο θεάματα ξεκινά ένας ακήρυχτος πόλεμος, με εμφανή τα αποτελέσματα σε βάρος του Καραγκιόζη. Ο μεγάλος καραγκιοζοπαίκτης Βασίλαρος θα γράψει στα απομνημονεύματά του «ούθε να πάω περαστικοί κινηματογράφοι, μας λυσσάξανε». Τη δύσκολη για το θέατρο σκιών αυτή περίοδο, η παρουσία και η συμβολή του Ευγένιου Σπαθάρη στη συντήρηση και διάδοση του Καραγκιόζη είναι καταλυτική. Ηδη είναι γνωστός στο πανελλήνιο και η φωνή του μέσα από τα «σαρανταπεντάρια», με παραστάσεις του το 1962, καθιερώνεται και γίνεται αναγνωρίσιμη σαν η φωνή του Καραγκιόζη. Ακούραστα και μ' ολοένα μεγαλύτερη συχνότητα παρουσιάζει τη δουλειά του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δίνοντας το μέτρο της αξίας του σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος.
Σταθμός με μεγάλο λαϊκό έρεισμα είναι οι παραστάσεις του στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, που θα συνεχιστούν με κάποια διαλείμματα για περισσότερο από μια εικοσαετία, με διοργανωτές τη ΔΕΘ και για μια περίοδο την Εθνική Τράπεζα. Ο ίδιος πολύ αργότερα θα θυμάται εκείνα τα χρόνια, τους πιτσιρικάδες που έμπαιναν από τα κάγκελα κάθε βράδυ ή παρακαλούσαν, «θείε, βάλε με μέσα», τους επισκέπτες της Εκθεσης, μόνο και μόνο για να θρονιαστούν ανυπόμονα και εκστατικά «κατάχαμα», μπροστά από τον μπερντέ του Ευγένιου.
Από τότε χιλιάδες παραστάσεις, συνεντεύξεις σε ράδιο και τηλεόραση, εργαστήρια, δίσκοι, CD, εκθέσεις εικαστικών, θέατρο, κινηματογράφος. Αεικίνητος και «πανταχού παρών» οργώνει κυριολεκτικά με μια βαλίτσα φιγούρες τις στράτες της πατρίδας μας, κάνοντας τον Καραγκιόζη του εκφραστή των «μύριων όσων» συναισθημάτων του λαού μας, μετουσιώνοντας την πίκρα, την οργή και τα πάθια του σε μια κοινωνική κριτική και αυτοκριτική που «κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Και είναι αλήθεια ότι το τραγικό χιούμορ του Καραγκιόζη αναμφίβολα σφραγίζει την οδυνηρή μα και συνάμα αγωνιστική, ταξική αυτογνωσία του λαού μας.
Χατζ.: Καλημέρα Καραγκιόζη μου.
Καρ.: Μμμμμμμ!!!
Χατζ.: Πες βρε μια καλημέρα. Του Θεού είναι η καλημέρα.
Καρ.: Και η αδεκαρία και ανεργία τίνος είναι, ρε μαλαγάνα;
Είναι δύσκολο να σταθεί κανείς αναλυτικά στο πλούσιο έργο του Ευγένιου Σπαθάρη, κάτι που πρέπει οι μελλοντικοί ερευνητές να το αναλάβουν σαν ανάγκη, προσφορά, τιμή και χρέος.
Ο Ε. Σπαθάρης του θεατρικού πάλκου
Το 1951 συνεργάζεται με τη Ραλλού Μάνου, τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα στο χορόδραμα «Καταραμένο φίδι». Η παράσταση παίζεται και στην Αίγυπτο. Είναι η πρώτη έξοδος του Ευγένιου από τη χώρα. Το 1953, μεγάλη περιοδεία σε Αμερική, Καναδά και Κούβα με τη διεύθυνση της Ντόρας Στράτου, με αποκορύφωμα την εμφάνιση στο Κάρνεγκι Χολ σε συνεργασία με το Δημήτρη Μητρόπουλο. Το 1954 συνεργάζεται με τη Σοφία Βέμπο.
Στη θεατρική περίοδο 1965-66 το ΚΘΒΕ ανεβάζει το «Ταξίδι» του Γ. Θέμελη σε σκηνοθεσία, σκηνικά και κουστούμια δικά του, στο ρόλο του Καραγκιόζη ο Νικήτας Τσακίρογλου (πρεμιέρα 19 Ιουνίου 1966). Η παράσταση θ' αφήσει εποχή κι έκτοτε μνημονεύεται σαν ένα από τα κορυφαία καλλιτεχνικά γεγονότα της Θεσσαλονίκης. Το χειμώνα του 1969-70 παίζεται η κωμωδία του Γιώργου Γιαννακόπουλου «Ο Καραγκιόζης Δικτάτωρ» σε σκηνοθεσία, σκηνογραφία πάλι του Σπαθάρη, στο ρόλο του Καραγκιόζη ο Κούλης Στολίγκας.
Το 1972 είναι μια κορυφαία στιγμή για το ελληνικό θέατρο όσο και για τον Ευγένιο. Ανεβαίνει «Το μεγάλο μας τσίρκο» με τις συμβουλές και έναν φανταστικό θεατρικό διάκοσμο του Σπαθάρη. Η παράσταση απαγορεύεται από τη χούντα σαν αντιστασιακή εκδήλωση. Στο ρόλο του Καραγκιόζη ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Το 1973 συνεργάζεται με το Θέατρο Τέχνης του Κ. Κουν στο «Καραγκιόζης παρ' ολίγο Βεζύρης», στο ρόλο του Καραγκιόζη ο Γιώργος Λαζάνης. Χρόνια μετά το 1995 ο Εταιρικός Θίασος ΣΕΗ «Θέατρο της γελοιότητας» θα παρουσιάσει το καλοκαίρι του 1995 το ίδιο έργο του Γ. Σκούρτη με σύμβουλο παράστασης τον Ε. Σπαθάρη. Στο ρόλο του Καραγκιόζη ο Τάκης Χρυσικάκος.
Το 1999 το ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου ανεβάζει σε σκηνοθεσία δικιά του το έργο «Σκιών καμώματα», με τον Τάκη Βαμβακίδη στο ρόλο του Καραγκιόζη. Το έργο θα περιοδεύσει σ' όλη την Ελλάδα. Το 2001 ερμηνεύει σαν ηθοποιός τον Πλούτο του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο με το Θέατρο Τέχνης. Το 2002 συνεργάζεται με τον Πολιτιστικό Οργανισμό Λεμεσού και πρωταγωνιστεί στο έργο του «Σπαθάρης ο Ελληνας». Τέλος, την ίδια χρονιά συνεχίζει τη συνεργασία του με τον Τάκη Βαμβακίδη στο νέο του έργο «Ε ρε ευρω ...;γλέντια».
Το εικαστικό έργο του
1948! Ο Ε. Σπαθάρης τολμά την πρώτη του έκθεση με φιγούρες και αφίσες στο σπίτι του Ναυάρχου Καβαδία. Η έκθεση την επόμενη φορά θα μεταφερθεί στον Αγγλοελληνικό σύνδεσμο. 1949-50 παίρνει μέρος στις εκθέσεις ζωγραφικής στο Ζάππειο και βραβεύεται. Από τότε στην Ελλάδα και το εξωτερικό, πληθώρα επιτυχών εκθέσεων. Ετσι ενδεικτικά θα αναφέρω μόνο την εικαστική παρουσία του στη Θεσσαλονίκη.
Οι Θεσσαλονικείς θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν το εικαστικό έργο του Ε. Σπαθάρη το φθινόπωρο του 1975 στην αίθουσα τέχνης «Ενημέρωση» όπου παρουσιάζονται πίνακες, αφίσες και φιγούρες του που αποσπούν το θαυμασμό των επισκεπτών για τη λαϊκότητα κι απλότητα της γραμμής, τη ζωντάνια των χρωμάτων και τη θεματολογία. Ξεχωρίζουν οι πίνακες «Κουταλιανός» και «Θέατρο σκιών». Τον Ιανουάριο του 1992 το ΚΘΒΕ διοργανώνει στο «Βασιλικό Θέατρο», στις εκδηλώσεις για τα 30 χρόνια του, έκθεση έργων του Σπαθάρη και δέκα παραστάσεις στον ίδιο χώρο. Το 2004, ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης Metamorfosis. Η πόλη μας αντιπροσωπεύεται με τα έργα "Καστανάς στην αψίδα", "Ο κουταλάς", "Λευκός πύργος". Το 2002 συμμετέχει σε ομαδική στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Τέλος, η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης φιλοξενεί έργα του, που μπορεί κανείς να τα θαυμάσει στην έκδοση του ΙΑΝΟΥ "Ελληνες λαϊκοί κα ναϊφ ζωγράφοι".
Πολυπράγμων, σεμνός και απλός
Στο μεταξύ οι παραστάσεις του Ε. Σπαθάρη ψυχαγωγούν το κοινό της Ελλάδας και συχνά απασχολούν τον καθημερινό και περιοδικό Τύπο της. Συνεντεύξεις, ράδιο, τηλεόραση (από τους πρωτεργάτες και στα δύο), κινηματογράφος (συμμετείχε με τις φιγούρες του ή συνέβαλε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και διαφημίσεις, μα προπάντων παραστάσεις. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς! Το "Θανάση Διάκο" στη Λέσχη Γραμμάτων και Τεχνών ή το "Μέγα Αλέξανδρο" στο Λυσσέ της Θεσσαλονίκης. Τις τόσες συμμετοχές του στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ. Τους "Βάτραχους" του Αριστοφάνη το 1980 ή τον "Ερωτόκριτο" στα Ανώγεια με συνεργάτες τον Λουδοβίκο των Ανωγείων και τον Ψαραντώνη.
0μως εμείς θα σταθούμε μαζί με τους "τζαμπατζήδες" πιτσιρίκους στη ΔΕΘ μπροστά στη μαγεία των σκιών του Ευγένιου και ακόμα θα νοσταλγήσουμε εκείνο το καλοκαιριάτικο βράδυ στις 5 Αυγούστου του 1980 στις Διεθνείς Ημέρες Ανοιχτού Θεάτρου, στο θέατρο ΑΒΕΡΩΦ στην Αθήνα, στο έργο "Αθανάσιος Διάκος κι ο Καραγκιόζης καντηλανάφτης". Τραγούδαγε η Δόμνα Σαμίου συνοδεία λαϊκής ορχήστρας, αποκορύφωμα όμως ήταν η αποθέωση στο τέλος, με τον Ευγένιο να περνά μπροστά στη σκηνή και να παίζει μεταμφιεσμένος προσωπικά τον Καραγκιόζη καντηλανάφτη.
Πράγματι πολυπράγμων στην τέχνη του ο Σπαθάρης. Διαβάζουμε στη "Θεσσαλονίκη" της 31ης Ιανουαρίου 1992 στο άρθρο "Τα όνειρα του Καραγκιόζη": «Κάνω πολλές επεμβάσεις γιατί θέλω να δει ο κόσμος αξιόλογα πράγματα (...) Εχω ανεβάσει εδώ στη Θεσσαλονίκη τον "Καραγκιόζη Δικτάτορα" επί δικτατορίας μάλιστα. Συνεργάστηκα με τον Σαββόπουλο, την Καρέζη και τον Καζάκο. Θέλω να συνδυάζω το έμψυχο με το άψυχο. Οπως έκανα εδώ στο Βασιλικό».
Αυτός ήτανε ο Καραγκιόζης του Ε. Σπαθάρη! Μια αγωνιώδης υπαρξιακή φωνή, μια πανανθρώπινη έκκληση διαμαρτυρίας, μα προπάντων μια αιώνια πίστη στον άνθρωπο και τα πεπρωμένα του. Σήμερα, στην εποχή της λιτότητας, της ακρίβειας, της ανεργίας και των επεμβάσεων όπου γης, το τραγικό "πεινάωωωωω" του Καραγκιόζη του είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε, όσο επίκαιρο κι απειλητικό είναι το ξέσπασμα του μπαλωμένου και ξιπόλητου ήρωά μας "όξω απ' την παράγκα, ρε!"
Στην πορεία του χρόνου θα συνειδητοποιήσουμε περισσότερο την απώλεια του Ευγένιου Σπαθάρη. Νοσταλγώντας το λευκό σεντονάκι του και τη λάμπα την τρελή, στα δύσκολα χρόνια που έρχονται, θα καταλάβουμε πόσο πολύτιμα μας ήτανε. Πόσο μεστά, σεμνά και απλά, όσο σεμνός και απλός ήταν ο ίδιος.
Γιάννης Χατζής
Καραγκιοζοπαίκτης
Δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία 620, 23/5/2009
Ο σύγχρονος ρόλος των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα Δ' Μέρος
Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009 9:05 μμ |
Εκτός από τις αμερικανικές βάσεις σε Σούδα και Ακτιο, στη χώρα μας βρίσκονται και μια σειρά άλλα ΝΑΤΟϊκά στρατιωτικά επιχειρησιακά κέντρα και στρατηγεία όπως το Πολυεθνικό Στρατηγείο Εκστρατείας (NDC-GR) του ΝΑΤΟ, το Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Θαλάσσιων Μεταφορών στη Θεσσαλονίκη, το ΝΑΤΟϊκό κέντρο στη Λάρισα. Ενα στρατιωτικό, δηλαδή ΝΑΤΟϊκό, δίκτυο που δένει τη χώρα και το λαό μας στους επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των Αμερικανών.
Η ναυτική και αεροπορική υπερ-βάση της Σούδας
«Μπορεί ν' αποχωρήσουμε από πολλά σημεία του κόσμου,
όμως από την Κρήτη δεν πρόκειται να φύγουμε ούτε με πόλεμο»
Χένρι Κίσινγκερ
Στη ναυτική και αεροπορική υπερβάση των ΗΠΑ στη Σούδα έχουν μεταφερθεί όλες οι δραστηριότητες των άλλων βάσεων που έκλεισαν (Νέα Μάκρη, Ελληνικό κ.λπ.) τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Επίσημα είναι η μόνη βάση που διέπεται από τη συμφωνία για την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας και έχει χαρακτήρα αμερικανικού εδάφους. Διαθέτει μονάδες στο Ακρωτήρι, στο Μαράθι, τις Γούρνες, στο Ηράκλειο, στο Χάνι και τα Μάλια. Στη Σούδα έχει εγκατασταθεί επίσης και το Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικών Επιχειρήσεων Αποτροπής (NMIOTC) και αποτελεί τμήμα των νέων δομών που αποφάσισε να δημιουργήσει το ΝΑΤΟ στη βάση των «νέων απειλών».
Σε αφιέρωμα του «ΙΟΥ» («Ελευθεροτυπία» 12/4/2003) με τίτλο «Η αμερικανική αποικία στη Σούδα» αναφέρεται σχετικά: «Ενας ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας μας διηγείται -με απόλυτη φυσικότητα- το πώς ανεβοκατεβαίνουν χιλιάδες φορές κάθε μήνα τα πάσης φύσεως μαχητικά και μεταγωγικά των ΗΠΑ με τη διαδικασία του "Emergency", χωρίς δηλαδή να δίνουν λογαριασμό σε καμιά ελληνική αρχή. Πολλοί Χανιώτες μαρτυρούν για το πλήθος των βαρέων πυρομαχικών που φορτώνονται και ξεφορτώνονται σχεδόν καθημερινά στις αεροπορικές και ναυτικές βάσεις, σαν να επρόκειτο για εμπόριο εσπεριδοειδών, μακριά από τα... αδιάκριτα βλέμματα των ελληνικών αρχών. Αλλοι μας δείχνουν σε ποια ξενοδοχεία των Χανίων αναπαύονται εκατοντάδες πιλότοι των B-52, των Stelth και των Α-10, λίγο πριν και λίγο μετά τους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Αν ρωτήσει κανείς στις ρεσεψιόν, στα γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων και αλλού, θα διαπιστώσει ότι οι χιλιάδες εξοδούχοι, αδειούχοι ή διερχόμενοι αμερικανονατοϊκοί στρατιωτικοί κυκλοφορούν χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα, δίχως άδειες των ελληνικών συνοριακών αρχών...
...Ανθρωποι της νομαρχίας Χανίων, αλλά και του ΓΕΝ, γνωρίζουν ότι γίνεται διακίνηση και ενδεχομένως εναπόθεση τοξικών αποβλήτων... Ο ίδιος ο νομάρχης Γ. Κατσανεβάκης προσπαθεί κατά καιρούς, μάταια όμως, να στείλει επιστημονικό συνεργείο να ελέγξει τις αμερικάνικες και τις νατοϊκές εγκαταστάσεις, ενώ οι καρκίνοι και οι παθήσεις του θυρεοειδούς, ιδίως στις περιοχές κοντά στο πεδίο βολής, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Να συμπληρώσουμε εμείς πως η βάση αποτελεί εκτός των άλλων «βάση εξόρμησης» των νταήδων του αμερικανικού στρατού, οι οποίοι έχουν επανειλημμένα βιαιοπραγήσει εναντίον πολιτών στα Χανιά, εκμεταλλευόμενοι το καθεστώς πλήρους ασυδοσίας (ετεροδικία) που τους έχουν προσφέρει οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Η ιστορία της βάσης της Σούδας
Η βάση της Σούδας έπαιζε σπουδαίο ρόλο ακόμα και όταν λειτουργούσαν οι υπόλοιπες αμερικανικές βάσεις κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Ετσι, χρησιμοποιήθηκε για τον ανεφοδιασμό αμερικανικών πολεμικών πλοίων κατά τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους (τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967 και τον πόλεμο του «Γιομ Κιπούρ» του 1973).
Σε όλη τη διάρκεια της αμερικανικής και ΝΑΤΟϊκής παρέμβασης που οδήγησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας η Σούδα λειτουργούσε υποστηρικτικά της προετοιμασίας αλλά και της διεξαγωγής των πολεμικών επιχειρήσεων. Αλλά σημαντικό ρόλο έπαιξε τόσο στον πρώτο όσο και στον δεύτερο ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ. Ο δημοσιογράφος Kώστας Mαρδάς στο βιβλίο του «Bάσεις, αίμα και πετρέλαιο» (εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη) παραθέτει την αποκαλυπτική δήλωση του αμερικανού προέδρου Tζορτζ Mπους (του πρεσβύτερου), ο οποίος μπροστά στον τότε πρωθυπουργό Mητσοτάκη είπε σε εκδήλωση υποδοχής στο ναύσταθμο της Σούδας, στις 19 Iουλίου του 1991: «Aπό τις 2 Aυγούστου του 1990 η Σούδα συντήρησε 97 πλοία, φόρτωσε και ξεφόρτωσε 13.000 τόνους, εξυπηρέτησε 31.000 πτήσεις και τροφοδότησε αεροσκάφη με 4.500 λίβρες υγρών καυσίμων. Λειτούργησε 24 ώρες το 24ωρο με εξουθενωτικούς ρυθμούς 300% - 400% πιο γρήγορα από τους κανονικούς. Kάθε μέρα η βάση καλούνταν να διατηρεί τον ανεφοδιασμό των γραμμών και κάθε μέρα έπραττε το καθήκον της κατά τρόπο ανάλογο!».
Κατά τον δεύτερο πόλεμο, όσον αφορά τις αεροπορικές επιχειρήσεις, δεν είναι τυχαίο ότι για το κρίσιμο διάστημα της επίθεσης του 2003 (Μάρτιος-Απρίλιος) 5.270 αεροσκάφη, αμερικανικά και συμμαχικά, προσγειώθηκαν ή πέρασαν από τη Σούδα. Στην πλειοψηφία τους ήταν μεταφορικά αεροσκάφη, ενώ η βάση αποτέλεσε ορμητήριο για καθημερινή απογείωση 22-28 κατασκοπευτικών και ηλεκτρονικού πολέμου αεροσκαφών, ιπτάμενων τάνκερ και ραντάρ. Στο ναυτικό επίπεδο, περίπου 200 πλοία (αεροπλανοφόρα, φρεγάτες, υποβρύχια) έδεσαν στη Σούδα. Σημειώνεται ότι στο πλαίσιο της προετοιμασίας των ΗΠΑ για την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» εγκαινιάστηκε η προβλήτα Κ14 με τη φιλοξενία 16 υποβρυχίων. Για πρώτη φορά λειτούργησε επιχειρησιακό σκέλος για τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια των ΗΠΑ στη Σούδα, όπως επίσης και ένα δίκτυο κεραιών επικοινωνιών.
Αντίστοιχα στον πόλεμο και την εισβολή στο Αφγανιστάν η Σούδα χρησιμοποιείται για δεκάδες ανεφοδιασμούς πλοίων, ανεφοδιασμό και πτήσεις εκατοντάδων αεροσκαφών. Στη διάρκεια της πρόσφατης εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο η Σούδα λειτούργησε σαν ομπρέλα προστασίας του Ισραήλ, ενώ από αυτήν έφευγαν πλοία του ΝΑΤΟ για τη Μαύρη Θάλασσα κατά τη διάρκεια του πολέμου Ρωσίας-Γεωργίας στον Καύκασο.
Το κρητικό αεροπλανοφόρο
Η αεροναυτική βάση της Σούδας αποτελεί το βασικότερο στήριγμα του 6ου στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο, γι' αυτό και η Κρήτη έχει χαρακτηριστεί «αεροπλανοφόρο». Η βάση συνδέεται επιχειρησιακά με την αμερικανική βάση Βισμπάντεν στη Γερμανία, που αποστέλλει σε ζωντανό χρόνο (on line) πληροφορίες στο αμερικανικό Πεντάγωνο, και με την αεροπορική αμερικανική βάση στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας. Σε συνδυασμό με τα εγκατεστημένα ραντάρ στη Ζηρό της Κρήτης, όλα τα προηγούμενα αποτελούν έναν ενιαίο ιστό ναυτικής, αεροπορικής και τηλεπικοινωνιακής υποστήριξης των αμερικανοΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών σε ολόκληρη την περιοχή.
Από τον Ιούνιο του 2003 στις Βρυξέλλες κατά τη σύνοδο των υπουργών του ΝΑΤΟ είχε ληφθεί απόφαση για την ίδρυση Κέντρου Εκπαίδευσης και Επιχειρήσεων Ναυτικής Αποτροπής με την ονομασία (Maritime Interdiction Operations Training Center - M.I.O.T.C.) στη Σούδα καθώς και τη λειτουργία Κέντρου Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων - (C.A.O.C.) που προβλεπόταν να λειτουργήσει στη Λάρισα από το 2008.
Η εγκατάσταση του εν λόγω κέντρου στη Σούδα συνδυάζεται ακόμα και με τα παρακάτω πλεονεκτήματα για τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ:
-Εγγύτητα στην ενδεχόμενη περιοχή επιχειρησιακού ενδιαφέροντος του ναυτικού σκέλους της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ (Μέση Ανατολή, Β. Αφρική, Υποσαχάρια Αφρική, Μαύρη Θάλασσα).
-Δυνατότητα εκμετάλλευσης των ευκολιών του Πεδίου Βολής Κρήτης και της υποδομής διοικητικής μέριμνας του Ναυστάθμου Κρήτης.
-Αυξημένες δυνατότητες διαθεσιμότητας αεροπορικών μέσων λόγω γειτνίασης του αεροδρομίου της Πολεμικής Αεροπορίας.
-Γειτνίαση με τις εγκαθιδρυμένες περιοχές περιπολίας της επιχείρησης Active Endeavour μέσω της οποίας οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ ελέγχουν την κίνηση πλοίων σε όλη τη Μεσόγειο.
Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι το κέντρο από πλευράς διοίκησης δεν υπάγεται στη «σύνθετη διοίκηση» του ΝΑΤΟ στη Νάπολη ούτε στο Ευρωπαϊκό Στρατηγείο αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή δομή του ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με γραπτές ανακοινώσεις του ίδιου του ΝΑΤΟ, θα υπάγεται εξ ολοκλήρου η διοίκησή του στη Συμμαχική Διοίκηση Μετατροπής (A.C.T.) στο στρατηγείο στο Norfolk στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ! Αυτό μπορεί να αποτελεί τυπικά ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο Ατλαντικού, στην ουσία όμως αυτονομείται από το ΝΑΤΟ, αφού ανώτατος διοικητής του είναι ο Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Αμυνας των ΗΠΑ.
Η βάση στο Ακτιο - ένα σημαντικό «μάτι» των ΗΠΑ στην περιοχή
Η αμερικανική βάση στο Ακτιο είναι προκεχωρημένη βάση εξόρμησης των ιπτάμενων ραντάρ ΑΒΑΚΣ. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν σε όλη τη διάρκεια της επεμβατικής πολιτικής των Αμερικανονατοϊκών στην περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Διοχέτευαν συνεχείς πληροφορίες για την κατάσταση όλων των εμπλεκομένων στους απανωτούς πολέμους που οδήγησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Επαιξαν κατασκοπευτικό ρόλο και στην «τελευταία» (μέχρι στιγμής) φάση διάλυσής της, κατά τη διάρκεια δηλαδή των «ανθρωπιστικών βομβαρδισμών» κατά του σέρβικου λαού με πρόσχημα την «αυτοδιάθεση» των Κοσοβάρων Αλβανών και την αποτροπή της «εθνοκάθαρσής» τους από τη Σερβία.
Αντί επιλόγου: πρόλογος για μια συζήτηση και δράση που πρέπει να ξεδιπλωθεί
Αποτελεί σαφέστατα μια ολόκληρη συζήτηση η προσέγγιση της αναγκαιότητας της πάλης ενάντια στις αμερικανικές βάσεις που είναι σπαρμένες στα Βαλκάνια και στη χώρα μας. Στο «τέλος» αυτού του αφιερώματος θα θέλαμε ωστόσο να κάνουμε μερικές βασικές επισημάνσεις.
Η πάλη ενάντια στις βάσεις και για το διώξιμό τους από την περιοχή αποτελεί κομμάτι της αντιπολεμικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαού μας και των βαλκανικών λαών. Είναι κρίσιμο λοιπόν να αναδειχθούν οι άμεσες και έμμεσες συνέπειες της ύπαρξής τους όχι μόνο για τους βαλκανικούς λαούς αλλά για όλους τους λαούς της ευρύτερης περιοχής. Η αναφορά μας πιο ιδιαίτερα στην Ελλάδα γίνεται μιας και σ' αυτό το πεδίο μπορούν οι εργαζόμενοι και οι νέοι της χώρας μας πιο εύκολα να ελέγξουν την ορθότητα ή όχι όλων των απόψεων που υπάρχουν για το επίμαχο ζήτημα.
Παρά τη μεγάλη ιστορία και δράση που έχει η αντιβασική πάλη στη χώρα μας, ειδικά από το 1990 και έπειτα, το ζήτημα αυτό, όπως άλλωστε και το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, «αντιμετωπίζεται» από μια σειρά δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΝΑΡ και όχι μόνο) από μια δήθεν καθαρή και ντούρα «αντικαπιταλιστική» σκοπιά, με θεωρητικό και πρακτικό αποτέλεσμα να υποτιμάται και να λοιδορείται η σημασία της. Να χρεώνεται η αντιιμπεριαλιστική πάλη σε μια πολιτική εύρεσης κοινής συνισταμένης με την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό (ή τμήματά του).
Φυσικά δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν η καρικατούρα του «αντιιμπεριαλισμού» που έχει κατασκευάσει το ΚΚΕ ούτε και το γεγονός πως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιδίδεται σε αντιΝΑΤΟϊκή ρητορική από θέσεις υποστήριξης του «ευρωπαϊκού εγχειρήματος», δηλαδή από θέσεις στήριξης του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού που ακούει στο όνομα Ευρωπαϊκή Ενωση.
Ειδικά όσον αφορά το ΚΚΕ, η στάση του -δήθεν ντούρα αντιιμπεριαλιστική- είναι η άλλη όψη του μικροαστικού ρεφορμισμού που θεωρεί πως δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τους ισχυρούς. Απλώς, αντί να καταλήξει στο να μην αγγίζει το θέμα, όπως κάνουν παλιοί και νεότεροι «αντικαπιταλιστές», προτιμά -για λόγους φυσιογνωμίας και όχι μόνο- να το μετατρέπει σε έναν ακίνδυνο για το σύστημα βερμπαλισμό και ισχυρό στοιχείο πολιτικής «νομιμοποίησής» του στο λαό και τη νεολαία. Να «αναγνωρίσουμε» βέβαια στο ΚΚΕ πως και αυτό τα τελευταία χρόνια έχει κάνει φιλότιμες προσπάθειες να μιλήσει (έστω και με ανακολουθίες) με «σύγχρονο τρόπο», όπως θα έλεγαν κάποιοι, αναφερόμενο στην «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» και απορρίπτοντας τη θέση για την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας μας, αντικαθιστώντας την με τη θεωρία της αλληλεξάρτησης.
Αυτή η κατάσταση δείχνει πως ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά δεν έχει (ή δεν θέλει ή και τα δύο) καταλάβει και δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από την ένοπλη πάλη του λαού μας για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση στη δεκαετία 1940-1950. Από το ρόλο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης στη διαμόρφωση του μετεμφυλιακού κράτους και στην εγκαθίδρυση της χούντας. Δεν έχουν διδαχθεί τίποτε και από την πιο πρόσφατη μεταπολιτευτική περίοδο, ούτε θέλουν να βγάλουν συμπεράσματα για το ρόλο και τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η πολιτική για το λαό και τη χώρα. Δεν έχουν κατανοήσει (ή δεν θέλουν να κατανοήσουν) πως η ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας μας (και συνακόλουθα, σαν τμήμα της, οι στρατιωτικές βάσεις των ιμπεριαλιστών) είναι οργανικά δεμένη με το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης των εργαζομένων. Πως η ιμπεριαλιστική εξάρτηση δεν είναι ένα ρούχο που φοριέται από την αστική τάξη της χώρας μας και το οποίο άνετα μπορεί να το αλλάξει. Αλλά πως αποτελεί όρο και προϋπόθεση της κυριαρχίας της και της επιβολής της απέναντι στην εργατική τάξη, τη νεολαία και το λαό. Πως αποτελεί συνάμα πηγή τεράστιων κινδύνων για το λαό, κινδύνων που απορρέουν από το γεγονός πως η χώρα μας εντάσσεται σε επιθετικούς σχεδιασμούς αλλά και γίνεται πεδίο προβολής αντιθετικών επιδιώξεων από τους ιμπεριαλιστές. Πως άρα, και με αυτήν την έννοια, εάν παλευτεί μέσα στο λαό, αυτό το ζήτημα δεν αποτελεί προνομιακό πεδίο για διαταξικές συνεννοήσεις, συμβιβασμούς και υποταγή στην άρχουσα τάξη της χώρας μας. Εξάλλου, όποιος έχει στον προσανατολισμό του τέτοιες συνεννοήσεις, ακόμα και αν δεν υπάρχει ζήτημα, το εφευρίσκει ...;
Αλλά, αντίθετα, η αντιιμπεριαλιστική πάλη αποτελεί προνομιακό πεδίο συγκρότησης της εργατικής τάξης σαν ηγεμονεύουσας δύναμης στο λαό, σε αντιπαράθεση και πλήρη διαχωρισμό με το αντιλαϊκό εκμεταλλευτικό καθεστώς. Ακριβώς γι' αυτό, πολύ φοβούμαστε ότι αυτή η πολιτική και αντιιστορική «τύφλωση» των διάφορων «αντικαπιταλιστών», που καλύπτεται πίσω από τη στάση συνθηκολόγησης της επίσημης Αριστεράς, είναι παραγόμενο της ήττας και της υποταγής στους δεδομένους συσχετισμούς. Οτι πίσω από τις «καθαρές» τοποθετήσεις κρύβεται η εκτίμηση της αδυναμίας να τα βάλουμε με το καθεστώς της εξάρτησης. Αλλά και μια απέλπιδα προσπάθεια, μικροαστική στη βάση και στο χαρακτήρα της, να υπερπηδηθούν οι ιστορικές «ανορθογραφίες», να «καθαριστεί» η ιστορία από ό,τι μπερδεύει τα καθαρά, κλειστά σχήματα που έχουν κάποιοι στο μυαλό τους, αντιστρέφοντας-παρωδώντας ακόμα και την πραγματικότητα διαμέσου των αερολογιών περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας.
Αν αυτό το μικρό και με ελλείψεις αφιέρωμα συμβάλλει στο ξαναπιάσιμο του νήματος της αντιβασικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης, θα έχει επιτελέσει το ρόλο του. Ετσι κι αλλιώς, τα πιο πολλά βρίσκονται μπροστά μας: οι κίνδυνοι και οι δυνατότητες.
Πηγές του αφιερώματος
- Έντυπος ελληνικός τύπος, εφημερίδες «Ελευθεροτυπία», «Βήμα», «Ριζοσπάστης».
- Οι ιστοσελίδες: http://el.wikipedia.org/, http://www.defensenet.org/, http://www.setimes.com/, http://www.globalsecurity.org/, καθώς και οι επίσημες ιστοσελίδες της αμερικανικής κυβέρνησης, του ΝΑΤΟ και του αμερικανικού στρατού.
- Αρκετές από τις πληροφορίες και τα ντοκουμέντα του Γ' Μέρους αντλήθηκαν από το άρθρο του Στέφανου Κρητικού στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη» της 19 Οκτώβρη του 2003 «Αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα: ένα μαύρο καθεστώς πενήντα χρόνων».
