Ο Βοηθός της Αντίστασης έκλεισε το κύκλο του.
Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 2:04 μμ |
ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.
ΜΕ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ (Αρχείο του Αντίσταση στις γειτονιές)
ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΔΩ:
http://antigeitonies1.blogspot.com/
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ
Τα ασφαλιστικά δικαιώματα στο στόχαστρο
Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008 6:16 μμ |
Την παρουσίαση έκανε ο Δημήτρης Μάνος, επιμελητής της συνολικής εργασίας. Στη σύντομη τοποθέτησή του επεσήμανε ότι το βιβλίο αυτό αποτελεί, δυστυχώς ή ευτυχώς, μια πρώτη αναφορά στο ζήτημα κατά την περυσινή περίοδο (2001) των μεγάλων κινητοποιήσεων. Από τότε τονιζότανε οι ρωγμές του μετώπου αντίστασης εξ αιτίας διαφόρων "εποικοδομητικών" προτάσεων. Παίρνοντας σαν παράδειγμα πρόσφατες εκδόσεις που επιχειρείται η ανάπτυξη εναλλακτικής πρότασης στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης, έθεσε το ερώτημα κατά πόσο υπάρχει πράγματι εναλλακτική πρόταση. Στην ουσία αυτό που προτείνεται είναι ο αυτο-ακρωτηριασμός των αιτημάτων και των θέσεων του εργατικού κινήματος, αφού τα ασφαλιστικά συστήματα βαδίζουν προς την κατάρρευση.
Σύμφωνα με την ανάλυση του βιβλίου υπάρχουν κάποιοι θεμελιώδεις άξονες. Πρώτον, η κοινωνική ασφάλιση είναι μια κοινωνική και πολιτική κατάκτηση. Δεν πρόκειται ούτε για τεχνολογική εξέλιξη ούτε για προσπάθεια του καπιταλισμού με γνώμονα την αυτο-ρύθμιση. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα έχουμε ολόκληρη σειρά αγώνων από το 1922 οι οποίοι καταλήγουν μέσα από σκληρή προσπάθεια στη θεσμοθέτηση της κοινωνικής ασφάλισης.
Δεύτερον, θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός στον τρόπο κριτικής του ασφαλιστικού. Τη στιγμή που το ασφαλιστικό γίνεται αιχμή της αντιλαϊκής επίθεσης, είναι αστεία κάθε επιχειρηματολογία στο κατά πόσο υπάρχουν πόροι για την ασφάλιση ή τα 37 χρόνια είναι κατάκτηση. Αφού αρκεί το απλό ερώτημα για το αν αυξήθηκε ή όχι ο κοινωνικός πλούτος από το 1930 και μετά. Τα στοιχεία πάντως αυτό καταδεικνύουν.
Αρκετό μπέρδεμα έχει δημιουργηθεί με τους διάφορους πυλώνες, οι οποίοι ουσιαστικά είναι ένας, δηλαδή η επίθεση στον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης. Ανεξάρτητα από τους ρυθμούς της επίθεσης, μέσα από την κεφαλαιοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος θα έχουμε άλλη μια ενίσχυση του κεφαλαίου και άλλο ένα τρόπο για παραγωγή υπεραξίας. Οι κεφαλαιοκράτες δεν ενδιαφέρονται για το συνολικό πακέτο του ασφαλιστικού αλλά μόνο για τα κομμάτια εκείνα που θα έχουν ανταποδοτικότητα. Τα ψίχουλα τύπου σύνταξης του ΟΓΑ τα αφήνουν για το συλλογικό καπιταλιστή. Ο εξαρτημένος χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας δεν επιτρέπει περιθώρια όπως σε χώρες σαν τη Γερμανία όπου μέσα από την κρατική στήριξη οι εργαζόμενοι να μπορούν στην πορεία να επενδύουν τμήμα της σύνταξής τους σε αμοιβαία κεφάλαια. Ούτε κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα.
Κλείνοντας οι στόχοι της επίθεσης θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε τρία σημεία. Πρώτον στην εξατομίκευση και την εξουδετέρωση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, π.χ. το βρετανικό μοντέλο όπου κανείς να μην έχει τον ίδιο υπολογισμό της σύνταξης. Δεύτερον, μεγαλύτερη αρπαγή υπεραξίας μέσω της κεφαλαιοποίησης, δίνοντας πακέτα της ασφάλισης και της περίθαλψης στον ιδιωτικό τομέα. Ο διαχωρισμός της περίθαλψης από την ασφάλιση αποτελεί βασικό στόχο των μέτρων Ρέππα. Τρίτον, ο μηδενισμός, αν είναι δυνατόν, όλων των υποχρεώσεων του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους μέσω της μείωσης των εισφορών.
Στη συνέχεια θίχτηκε η άποψη της αυτοδιαχείρισης των ταμείων από τους εργαζόμενους. Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα σε ποια κοινωνία ζούμε και ποιος σε τελική ανάλυση είναι ο διαχειριστής. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από τους διάφορους συνεταιρισμούς και που έχουν καταλήξει ή ακόμη περισσότερο το τι συμβαίνει σε άλλε χώρες της Ευρώπης που έχει εφαρμοστεί από πολύ παλιότερα. Ή ακόμα πιο απτά, περιπτώσεις αποθεματικών ταμείων που εξανεμίστηκαν στην πρόσφατη χρηματιστηριακή κρίση.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται από τη μεριά των συμφερόντων της εργατικής τάξης είναι τι να κάνουμε. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του βιβλίου, η προτασεολογία οδηγεί σε πλήρες αδιέξοδο. Αντίθετα θα πρέπει να χτυπηθεί η λογική της συνυπευθυνότητας, λογική που υπάρχει και σε χώρους της ριζοσπαστικής Αριστεράς και να προωθηθεί η γραμμή της ρήξης και της απαίτησης των δικαιωμάτων μας. Μια γραμμή που πιστεύουμε ότι είναι η μόνη εφικτή και ρεαλιστική. Κι αυτό είναι έργο της εργατικής τάξης που θα βρει τα μέσα και τους τρόπους αντιμετώπισης. Αυτό που έχει χαρακτηρίσει τελικά τη σημερινή κατάσταση δεν είναι το είδος των "εναλλακτικών" προτάσεων, αλλά η αντίσταση στην αντιασφαλιστική επίθεση.
