ΗΡΩΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ!
Ανελέητες οι σφαγές του ισραηλινού στρατού στη Γάζα. Εκατοντάδες παλαιστίνιοι άμαχοι νεκροί -ανάμεσά τους βρέφη και παιδιά- χιλιάδες τραυματίες που ψυχορραγούν στα άδεια από στοιχειώδες φαρμακευτικό υλικό νοσοκομεία, εκατοντάδες χιλιάδες οι απόλυτα εξαθλιωμένοι χωρίς τα στοιχειώδη για τη ζωή. Εφιαλτικές οι εικόνες των πτωμάτων που σαπίζουν στους δρόμους των πόλεων της Γάζας, των βομβαρδισμένων σχολείων με θύματα μικρά παιδιά, των βρεφών και των ανήλικων που για ώρες κλείνονται στον κόσμο της σιωπής όταν οι βόμβες ανατινάζονται δίπλα τους ή όταν αντικρύζουν ακρωτηριασμένα τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το επταήμερο σφυροκόπημα της Γάζας από αεροπορία και πυροβολικό προετοίμασε τη χερσαία εισβολή του στρατού των σιωνιστών στην πολύπαθη περιοχή.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, σκληρές μάχες μαίνονται ανάμεσα στον ισραηλινό στρατό και τους παλαιστίνιους μαχητές μέσα σε πόλεις και στρατόπεδα προσφύγων στη Γάζα, ενώ συνεχίζεται αμείωτος ο βομβαρδισμός τους απ' την ισραηλινή αεροπορία. Το Ισραήλ με την εισβολή στη Γάζα και τη μεταφορά των πολεμικών συγκρούσεων μέσα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές πολλαπλασιάζει καθημερινά τον αριθμό των θυμάτων, προκαλεί τεράστιας κλίμακας ανθρωπιστική καταστροφή, με ανυπολόγιστες τις συνέπειες για τη ζωή, το παρόν και το μέλλον των παλαιστινιακών μαζών.
Σ' αυτή τη νέα θηριωδία του, τη χειρότερη από τον πόλεμο του 1967, το Ισραήλ βρίσκει υποστήριξη άμεσα ή έμμεση, φανερή ή καλυμμένη, απ' όλες τις δυνάμεις της αντίδρασης. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, διά στόματος Μπους, συναινεί απερίφραστα στη σφαγή των Ισραηλινών. Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τον άμαχο παλαιστινιακό λαό, εφαρμόζουν πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε θύτη και θύμα. (Η διαφοροποίηση της Γαλλίας με την καταδίκη της εισβολής απ' τον Σαρκοζί, πέρα από επικοινωνιακούς λόγους, υπαγόρευεται και απ' την πρόθεση των ιδιαίτερων συμφερόντων του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή). Η Ρωσία, μετά από την πολυήμερη σιωπή της, κινείται στην ίδια περίπου γραμμή με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.
Τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα ρίχνουν το ανάθεμα της ευθύνης στη Χαμάς! Ανάμεσα σε όλους αυτούς, η ελληνική κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση εξομοιώνουν ουσιαστικά θύτες και θύματα, ενώ προσπαθούν να κρατήσουν τα προσχήματα με την αποστολή φαρμακευτικού υλικού, που είναι αβέβαιο αν και πότε θα φτάσει σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.
Πού στοχεύει, όμως, αυτό το θηριώδες ματοκύλισμα των Παλαιστινίων από τη σιωνιστική στρατιωτική μηχανή; Αν η μοναδική πηγή «ενημέρωσης» και «πληροφόρησης» ήταν τα σύγχρονα διεθνή μέσα παραμόρφωσης της κοινής γνώμης, τα γνωστά παπαγαλάκια του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, θα έπρεπε να αμφιβάλουμε και για την ορθότητα διατύπωσης του παραπάνω ερωτήματος. Γιατί όλα αυτά τα γνωστά παπαγαλάκια του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να περάσουν την άποψη ότι το Ισραήλ αναγκάστηκε να απαντήσει με αυτόν τον -έστω κάπως δυσάναλογο- τρόπο επειδή δέχτηκε επίθεση με ρουκέτες από τη Χαμάς, ότι το σιωνιστικό κράτος βρίσκεται σε θέση αμυνόμενου! Ο Γκέμπελς θα 'μενε άφωνος από την εκπληκτική προπαγάνδα των σύγχρονων μιμητών του.
Παρά τα όσα έντεχνα προβλήθηκαν, δεν ήταν και η Χαμάς αυτή που επιτέθηκε πρώτη με ρουκέτες αμέσως μετά τη λήξη της εκεχειρίας. Η εκτόξευση ρουκετών ήρθε σαν απάντηση στον ανηλεή βομβαρδισμό της Γάζας από το Ισραήλ και στο θάνατο έξι στρατιωτών της Χαμάς. Σε καμιά λογική δεν χωρά το ψευτοεπιχείρημα πως η απειλή που αντιπροσωπεύουν οι ρουκέτες της Χαμάς -μηδαμινή, όπως έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια- δικαιολογεί ένα τέτοιο λουτρό αίματος. Σε τελική ανάλυση, χρειάζεται μεγάλο θράσος να επικαλείται το Ισραήλ λόγους ασφάλειας των πολιτών του, όταν 60 χρόνια τώρα κατέχει παράνομα τα παλαιστινιακά εδάφη και ματοκυλά τον παλαιστινιακό λαό με μια εγκληματική- φασιστική πολιτική.
Ας επανέλθουμε, ωστόσο, στο πραγματικό ερώτημα. Στόχος του Ισραήλ με τη βάρβαρη επίθεσή του είναι η εξουδετέρωση της Χαμάς, η αποδυνάμωσή της ως παράγοντα που επηρεάζει σημαντικά τις εξελίξεις στην περιοχή. Για τους Παλαιστίνιους κυρίως στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Οχθη, η Χαμάς αντιπροσωπεύει τη δύναμη αντίστασης στο σιωνισμό, δύναμη που με τη ριζοσπαστικότητα και τη μαχητικότητά της μπορεί να σηκώσει πάνω της το ζήτημα της δικαίωσης του παλαιστινιακού λαού με τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Αντίληψη που εδραιώνεται περισσότερο αν ληφθεί υπόψη η προδοτική πολιτική της Παλαιστινιακής Αρχής, με δεδομένη μάλιστα τη γενικότερη ενδυνάμωση διάφορων ισλαμικών, πολιτικών σχηματισμών σε όλη την ευρύτερη περιοχή.
Αλλωστε, μετά τις πρώτες εντελώς ανυπόστατες δικαιολογίες για την εξαπόλυση της επίθεσης, αρκετοί ισραηλινοί αξιωματούχοι και ανάμεσά τους ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και ο υπουργός Αμυνας δήλωναν ανοιχτά ότι στόχος των επιχειρήσεων είναι η ανατροπή του καθεστώτος της Χαμάς και η συντριβή της.
Με την αποδυνάμωση της Χαμάς το Ισραήλ επιδιώκει να τσακίσει τη θέληση του παλαιστινιακού λαού για αντίσταση και για τη διεκδίκηση της λευτεριάς του, να στείλει το μήνυμα ότι το ίδιο καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού, να δηλώσει ότι το ανώτερο που αποδέχεται στο πλαίσιο της «ειρηνευτικής διαδικασίας», όταν και αν ξαναρχίσει, είναι ένα παλαιστινιακό κράτος-μαριονέτα χωρίς στρατό και εδαφική συνέχεια, ένα δήθεν κράτος απόλυτα εξαρτημένο από το Ισραήλ και τους ιμπεριαλιστές. Σε αυτές του τις επιδιώξεις, η Χαμάς έμπαινε σφήνα και γι' αυτό επιδιώκει τη συντριβή της και να επιβάλει τη φασιστικού τύπου συλλογική τιμωρία που την υποστηρίζουν. Γι' αυτό το Ισραήλ δεν δίσταζε μήνες τώρα να αποκλείσει εντελώς τη Γάζα, διακόπτοντας την παροχή τροφίμων, νερού, φαρμάκων, ρεύματος, καθιστώντας τη μια μεγάλη φυλακή εξαθλίωσης για τους κατοίκους της. Γι' αυτό δεν διστάζει τώρα να προκαλέσει ένα τέτοιο λουτρό αίματος.
Η εξουδετέρωση της Χαμάς, ως συμπυκνωμένης έκφρασης -στις δυσμενείς συνθήκες- της αγωνιστικής διάθεσης του παλαιστινιακού λαού, αποτελεί κοινό στόχο όλων των αντιδραστικών παραγόντων που με τον έναν ή άλλο τρόπο παρεμβαίνουν στο παλαιστινιακό ζήτημα και προωθεί ο καθένας τους τις ιδιαίτερες επιδιώξεις του, με κοινό παρονομαστή το θάψιμο και τον ευνουχισμό του τόσο επίκαιρου εθνικοαπελευθερωτικού περιεχομένου και χαρακτήρα του. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, στων οποίων την «τρομοκρατική» λίστα περιλαμβάνεται και η Χαμάς, επιδιώκουν ανοιχτά και ξεκάθαρα την εξόντωσή της. Στηρίζουν πάγια το πρωτοπαλίκαρό τους στην περιοχή, το φασιστικό-στρατιωτικοποιημένο κράτος του Ισραήλ. Επιδιώκουν να ελέγχουν απόλυτα σε συνεννόηση με το Ισραήλ την όποια «ειρηνευτική διαδικασία», χωρίς να ανέχονται σε αυτήν καμιά περιβολή που παραπέμπει σε κίνημα, πολύ περισσότερο με ισλαμικά χαρακτηριστικά.
Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, όντας σε μεγάλο βαθμό έξω από το παιχνίδι, προσπαθούν να βρουν τρόπους διείσδυσης στα κενά που αφήνει η αμερικανική πολιτική. Κύριο κανάλι πλασαρίσματος και δημιουργίας ερεισμάτων είναι η χρηματοδότηση της Παλαιστινιακής Αρχής, ενώ πρόσφατη είναι η προσπάθεια αναβάθμισης των σχέσεών τους με το Ισραήλ μέσω ποικίλων οικονομικών και όχι μόνο συμφωνιών. Η μη απόλυτη ταύτισή τους με τον αμερικάνικο παράγοντα δεν βασίζεται ούτε στις ανύπαρκτες φιλειρηνικές τους διαθέσεις ούτε στη δήθεν ανιδιοτελή τους συνεισφορά για την επίλυση του Παλαιστινιακού, αλλά στα διαφορετικά συμφέροντά τους στην περιοχή.
Η εξουδετέρωση της Χαμάς συμφέρει και τον Αμπάς (ή τον όποιο επίδοξο ανάλογης κοπής διάδοχό του) που βλέπει, αν επιτευχθεί ο στόχος, να αναβαθμίζεται ο δικός του ρόλος ως επίσημου συνομιλητή με τους σιωνιστές και τους ιμπεριαλιστές στην επιχείρηση ενταφιασμού της παλαιστινιακής υπόθεσης, που εύσχημα ονομάζεται «ειρηνευτική διαδικασία».
Συμφέρει, τέλος, και τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα (Αίγυπτος, Σ. Αραβία, Ιορδανία) καθώς η ύπαρξη της Χαμάς τονίζει ακόμα περισσότερο τη δική τους αμερικανοδουλία και αποτελεί παράδειγμα για οργανώσεις ισλαμικού χαρακτήρα που δραστηριοποιούνται και ενισχύονται στις χώρες τους.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Αραβικός Σύνδεσμος απέφυγε να συνεδριάσει για πέντε ολόκληρες μέρες μετά την έναρξη της σφαγής, ενώ η Αίγυπτος αρνήθηκε να ανοίξει τα σύνορα με τη Γάζα, στη Ράφα, για να βρουν καταφύγιο οι πολιορκημένοι Παλαιστίνιοι.
Πάρα πολύ δύσκολες και δραματικές είναι οι στιγμές για τους Παλαιστίνιους. Πέρα από την ισραηλινή στρατιωτική μηχανή που ξερνά τον όλεθρο και την καταστροφή, έχουν να αντιμετωπίσουν όλο τον εσμό της αντίδρασης που κατασυκοφαντεί και υπονομεύει τον αγώνα τους. Ολους εκείνους τους ανοιχτούς εχθρούς και -το χειρότερο- τους ψεύτικους φίλους που είτε τάσσονται ανοιχτά υπέρ της ισραηλινής σφαγής είτε διπλωματικά ισομοιράζουν τις ευθύνες ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα. Τέτοιο χαρακτήρα έχει και η πρόταση εκεχειρίας του Σαρκοζί, λες και το ζήτημα είναι η κατάπαυση του πυρός και από τις δυο πλευρές και όχι το σταμάτημα της ισραηλινής θηριωδίας.
Κι όμως, οι παλαιστινιακές μάζες ειδικά στη Γάζα, έχοντας απέναντί τους όλους αυτούς και παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν να αντιστέκονται, να αγωνίζονται, να επιμένουν. Ηρωικός ο αγώνας, ηρωική η αντίστασή τους! Στο πλάι και όλοι οι λαοί του κόσμου εκφράζουν τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους, απαιτούν μαχητικά το σταμάτημα της ισραηλινής σφαγής, την αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από τη Γάζα, την άρση του αποκλεισμού, οι λαοί βροντοφωνάζουν: «Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι».
