Ο Βοηθός της Αντίστασης έκλεισε το κύκλο του.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 2:04 μμ |


ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.


ΜΕ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ (Αρχείο του Αντίσταση στις γειτονιές)


ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΔΩ:


http://antigeitonies1.blogspot.com/


ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ


"ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!"






ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ αιτίες και μύθοι

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009 6:05 μμ |

Ένα σχεδόν χρόνο μετά την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, που προκάλεσε διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλο το κόσμο και στη χώρα μας, μια συζήτηση για την Παλαιστίνη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου "ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ αιτίες και μύθοι" του Νασίμ Αλάτρα αποκτά άλλο νόημα από μια απλή παρουσίαση βιβλίου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

altΤην Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στις 20:00 θα γίνει στο νέο χώρο του βιβλιοπωλείου Εκτός των Τειχών (Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια) παρουσίαση του βιβλίου Παλαιστίνη, αιτίες και μύθοι (εκδόσεις ΚΨΜ, 2009) με τη συμμετοχή του συγγραφέα Νασίμ Αλάτρας. Με αφορμή το θέμα του βιβλίου θα γίνει συζήτηση, εκτός από την ιστορική διαδρομή του Παλαιστινιακού, και για τη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην περιοχή.

Ο Νασίμ Αλάτρας είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος που ζει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, αρθρογραφώντας για θέματα που άπτονται των πολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και τον ευρύτερο αραβικό κόσμο, για ελληνικά και αραβικά ΜΜΕ. Έχει επίσης μεταφράσει στα ελληνικά κείμενα της παλαιστινιακής λογοτεχνίας. Η ενεργή του συμμετοχή στις δραστηριότητες της παλαιστινιακής κοινότητας στην Ελλάδα και η παρακολούθηση των ελληνικών πολιτικών δρώμενων, του επιτρέπει να παρουσιάσει τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία μέσα από τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Στο βιβλίο του προσπαθεί να αντικρούσει τους μύθους της κυρίαρχης προπαγάνδας για το λεγόμενο κράτος του Ισραήλ και την παραμορφωτική εικόνα για το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού.


Στο Τριανόν η "Ζωή στους βράχους" της Αλίντας Δημητρίου

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 12:37 πμ |

alt

Aπό 19 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ


Η ζωή στους βράχους


Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαϊδου
Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας - Αφροδίτη Νικολαϊδου
Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου
Έτος παραγωγής 2009
Digital Beta. Έγχρωμη. Διάρκεια 98 min.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.
Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία
Στην ταινία, ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.

Σκιαγράφηση της ταινίας

Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.

Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:

altΓιατί πήγαν στο βουνό.

Τις συνθήκες διαβίωσης.

Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.

Δεν το μετάνιωσαν.

Λόγια που ακούγονται στην ταινία:

- Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.

- Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.

- Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.

- Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;

Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που έστειλαν στην εξορία:

altΧίος - Τρίκερι - Μακρόνησος

Στη Χίο και στο Τρίκερι:

Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.

Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».

Στη Μακρόνησο:

Ψυχολογικά μαρτύρια.

Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.

Ξύλο άγριο.

Λόγια που ακούγονται στην ταινία:

- Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.

- Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.

Η «ώρα της Αριστεράς» και η απαίτηση της Κοινής Δράσης

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009 9:56 μμ |

«Ήρθε η ώρα της Αριστεράς» είναι ένα συνηθισμένο  σύνθημα που ακούγεται προεκλογικά σε διάφορες εκδοχές από τα κόμματα της επίσημης-ρεφορμιστικής Αριστεράς και όχι μόνο. Έχουμε την άποψη πως τώρα, αμέσως μετά τις εκλογές, σε ένα δύσκολο και απαιτητικό τοπίο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία ήρθε η ώρα για την εν γένει Αριστερά να δείξει αν «ήρθε η ώρα της». Αν θέλει και μπορεί να  αναλάβει τις ευθύνες της και όπως αυτές προκύπτουν από την κρίση, την επίθεση , από όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προετοιμάζει ενάντια στον λαό και στη νεολαία για το αμέσως επόμενο διάστημα. Εδώ, στο πεδίο της πραγματικής καθημερινής ζωής -και για την ακρίβεια στο πεδίο της ταξικής πάλης- διαμορφώνεται και κρίνεται η σχέση που η Αριστερά οικοδομεί με την τάξη της, με την υπόθεση για την οποία (υποτίθεται ότι) υπάρχει. Σε αυτή τη σκληρή καθημερινότητα ορίζονται οι ταξικοί-πολιτικοί συσχετισμοί, μέσα σε αυτήν συγκροτείται το κίνημα. Το κίνημα που αποτελεί τη μοναδική δύναμη με την οποία η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να σταθούν απέναντι στην καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Με αυτό και μόνο μπορούν να αντισταθούν, να αντιπαλέψουν τη χειροτέρευση των όρων της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που αντιμετωπίζουν. Με αυτό και μόνο μπορούν να πετύχουν ανατροπές πλευρών της επίθεσης, να πετύχουν μερικές νίκες στα μικρά και μεγαλύτερα μέτωπα πάλης που καθημερινά προκύπτουν. Με αυτό και μέσα από αυτό μπορούν να συνενώνονται, να συγκροτούνται σε δύναμη πάλης, να οργανώνουν τις δυνάμεις τους, να αποκτούν υπόσταση, περιεχόμενο και στόχους τα σωματεία, οι σύλλογοι, οι κάθε είδους λαϊκές συγκροτήσεις. Με αυτό οι μάζες μπορούν να κάνουν πολιτική, να παίρνουν δηλαδή οι ίδιες την υπόθεσή τους στα χέρια τους. Μόνο έτσι -με τις μάζες στο δρόμο, στον αγώνα, στην πάλη ενάντια στο σύστημα, στην κυβέρνηση του και στην πολιτική του- γίνεται η πολιτική πάλη αυτό στο οποίο η Αριστερά (πρέπει να) προσβλέπει: πάλη τάξης ενάντια σε τάξη, πάλη του λαού ενάντια στο σύστημα. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομείται, να ανασυντίθεται η κομμουνιστική Αριστερά που χρειάζεται η εποχή μας.

Οι προτάσεις που κυκλοφορούν

Όλα αυτά γίνονται ιδιαίτερα επίκαιρα και επιτακτικά κατά τη γνώμη μας, καθώς τις μέρες αυτές  επιχειρείται να διαμορφωθεί μια αίσθηση ασφυκτικής κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα του συστήματος. Από τις ΗΠΑ και τον Σπέκχαρντ, ως το ΔΝΤ, την Κομισιόν, τον ΣΕΒ, το σύνολο των ΜΜΕ και μέχρι τη ...; ΝΔ και τη WWF, οι πάντες αναγορεύουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον ...; υπέρτατο άρχοντα στον οποίο οφείλει να υποκλιθεί ο λαός! Αρκεί ίσως από μόνη της αυτή η πρωτόγνωρη αντιδραστική πολιτική συγχορδία για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της επερχόμενης επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Αρκεί να δει κανείς την γκάμα των «επιχειρημάτων», των εκβιασμών και των εντυπωσιασμών που επιστρατεύονται από όλα μαζί τα κέντρα εξουσίας και τους παρατρεχάμενούς της, για να αντιληφθεί ότι επιχειρείται να διαμορφωθεί ως απόλυτος νόμος η υποταγή σε όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να προωθήσει. Και αν αναλογιστούμε το πόσο στηρίχθηκε η επιλογή ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα εξουσίας προεκλογικά, αλλά και τη φάση που διανύει ο άλλος στυλοβάτης του συστήματος σήμερα, το κόμμα της ΝΔ, θα καταλάβουμε ακόμα περισσότερο πόσο αναγκαίο είναι για το σύστημα να εξασφαλιστεί σε αυτή τη φάση ο παραγκωνισμός του λαού και της νεολαίας, η κατάπνιξη κάθε αντίστασης και αγώνα. Εξάλλου -και αυτό είναι το κυριότερο- ο λαός και η χώρα μπαίνουν τώρα σε μια πιο βαθιά και άγρια θάλασσα. Και όσον αφορά την κρίση και τις συνέπειές της και αναφορικά με τις περιπλοκές και εντάσεις των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη χώρα και στην περιοχή.

Τι αντιλαμβάνονται από όλα αυτά και πώς λογαριάζουν να σταθούν απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά; Τα «μέχρι τώρα» δεδομένα κάθε άλλο παρά αντίστοιχα αυτών των απαιτήσεων είναι. Ο ΣΥΝ εγκαταλείπει ακόμα και τον κυβερνητικό κινηματισμό χάριν της «προγραμματικής αντιπολίτευσης», η οποία δεν του «επιτρέπει» ακόμα να έχει καθαρή γνώμη για την πολιτική που θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ! Τελευταίο δείγμα γραφής, η ανοιχτή κάλυψη του Παπαδημούλη στις δηλώσεις Κύρκου ο οποίος πρόσθεσε -όπως πάντα- τη φωνή του σε όλους τους παραπάνω, ζητώντας να «στηριχθεί το ΠΑΣΟΚ». Το ΚΚΕ απαντά στις αντικειμενικές πιέσεις που η κατάσταση αυτή προκαλεί, ενισχύοντας μια παραλλαγή του κυβερνητικού κινηματισμού, τον ...; κομματικό κινηματισμό. Έξω από τον λαό, μακριά και ενάντια σε κάθε δυνατότητα διαμόρφωσης μαζικού μετώπου πάλης, περιστρέφει τις δυνάμεις του γύρω από τον εαυτό του. Όμως δεν «παραλείπει» να προφυλάσσει τα νώτα του, επιχειρώντας -η ΚΝΕ- μαζί με ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡΕΝ την παρασκηνιακή «ανασυγκρότηση» (!) της ΕΦΕΕ ...; Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού έπαψε να διεκδικεί τον χαραχτήρα «πόλου» και ποτέ δεν επεδίωξε να γίνει εργαλείο κοινής δράσης, ταλαντεύεται τώρα υπό τις εγγενείς αντιφάσεις της για το πολιτικό της στίγμα.

Τι πρέπει να κάνει σήμερα η Αριστερά;

Όποιες περιπλοκές και να επικαλεστεί κανείς, όποια υπαρκτά ή τεχνητά, αντικειμενικά ή υποκειμενικά εμπόδια να λογαριάσει, δεν μπορεί να «απαλλαχτεί» ή να ξεφύγει από την ανάγκη που βρίσκεται μπροστά μας. Την ανάγκη μέσω της Κοινής Δράσης να αναπτυχθούν αγώνες και εστίες αντίστασης στα μέτωπα που ορίζει η ταξική πάλη και η καθημερινή ζωή! Αυτός είναι σήμερα ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να «αθροιστούν δυνάμεις», αλλά για να εμπνευστεί και να εμπιστευτεί τον αγώνα και να «τραβηχτεί» σε αυτόν ευρύτερος κόσμος από τους αγωνιστές της Αριστεράς και συνολικά από τον λαό που όλοι διαπιστώνουν ότι είναι οργισμένος και με ισχυρές τις τάσεις απαξίωσης του συστήματος και των κομμάτων του. Αυτός είναι ο δρόμος για να ενισχύεται η εμπιστοσύνη του λαού και της νεολαίας στις δυνάμεις του απέναντι στο σύστημα και στους σημερινούς συσχετισμούς. Αυτός είναι ο δρόμος για να αλλάζουν τα «μέχρι τώρα» δεδομένα στην Αριστερά, γιατί είναι πολλαπλά πληρωμένη απάτη και αυταπάτη η θεωρία ότι οι ηγεσίες αυτών των δυνάμεων θα «μετατοπίσουν προς τα αριστερά» τις παρακαταθήκες της ήττας και της υποταγής με τις οποίες δρουν και υπάρχουν.  Αυτός είναι ο δρόμος και το πεδίο ζύμωσης, ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, για να μπαίνουν οι όροι για την ανασύσταση του εργατικού κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος που χρειάζεται η εποχή μας.

Υπάρχουν βέβαια ορισμένες -αυτονόητες αλλά όχι επιθυμητές για πολλούς- διευκρινίσεις για το «τι είναι» κοινή δράση. Κοινή δράση λοιπόν είναι η με όρους κινήματος συγκέντρωση δυνάμεων για την ανάπτυξη αγώνα με συγκεκριμένο στόχο. Αγώνα που για να υπάρξει προϋποθέτει συγκεκριμένο «έδαφος» και «χώρο» δράσης κόσμου είτε σε επιμέρους είτε σε συνολικότερα ζητήματα της γειτονιάς, των εργαζομένων, της νεολαίας. Άρα η κοινή δράση δεν είναι η κοινή καμπάνια προβολής «σώματος θέσεων» για το όποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο ζήτημα, γιατί απλούστατα αυτό προϋποθέτει ήδη μια ανώτερη (σε επίπεδο κόμματος, οργάνωσης, παράταξης, σχήματος) συμφωνία.

 Για παράδειγμα, κοινή δράση ήταν -όσο υπήρξε- η πάλη για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά όχι η κοινή ζύμωση για το «εργατικό σύνταγμα που θέλουμε». Κοινή δράση θα ήταν η πάλη για να μην περάσει το Ασφαλιστικό της «Πετραλιά», αλλά όχι η κοινή ζύμωση των ιδεών για «το ύψος των επιτοκίων που πρέπει να έχουν τα αποθεματικά των Ταμείων» και ούτε η προβολή των προτάσεων προς το σύστημα με το «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Κοινή δράση είναι η δημόσια συγκρότηση και προώθηση στόχων πάλης απέναντι στις αιχμές της επίθεσης για τους εκπαιδευτικούς από σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες και ανένταχτους αγωνιστές, αλλά όχι η ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ (ή στο ΠΑΜΕ) ως προϋπόθεση για να υπάρξει αυτή η πάλη. Η κοινή δράση λοιπόν αναφέρεται στο κίνημα και είναι έκφρασή του και για αυτό δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση ούτε την «οργανωτική της ένταξη» ούτε την «ολοκληρωμένη» (δηλαδή κάποια κομματική) ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα. Έχει κάθε φορά την ταυτότητα που οι συγκεκριμένες δυνάμεις και ο κόσμος που κινείται μπορεί να κατακτήσουν ως «κοινή». Η μόνη απαράβατη προϋπόθεσή της είναι ο στόχος της αντίστασης, της ανατροπής του ζητήματος που αντιμετωπίζει. Όπως επίσης η κοινή δράση δεν μπορεί να υπονομεύεται στο όνομα της συγκρότησής της «μόνο στη βάση σωματείων» ή με όποιο ανάλογο επιχείρημα μορφής. Για παράδειγμα, την κοινή δράση ενάντια στο ΑΣΕΠ του '98 συνυπέγραψαν και στήριξαν και σωματεία και άλλες συλλογικότητες και σίγουρα δεν ήταν αυτός ο λόγος που ανακόπηκε η εξέλιξή της μετά την πρώτη φάση του μεγάλου εκείνου αγώνα ...;

Ασφαλώς ο κατάλογος των «διευκρινίσεων» είναι ενδεικτικός, μια και πάντα μπορούν να υπάρξουν νέες εφευρέσεις που να αρνούνται την κοινή δράση στο όνομα της ...; υπεράσπισής της. Τι άλλο βεβαιώνει όμως αυτό εκτός από την αναγκαιότητά της, ότι δηλαδή αποτελεί απαράβατο όρο για να ανοίξει δρόμος για τον λαό και το κίνημα; Το ΚΚΕ(μ-λ) έχει επίγνωση αυτής της αναγκαιότητας. Έχει επίγνωση ότι η αγωνία του κόσμου της Αριστεράς για ενότητα σε αυτήν ουσιαστικά την αναγκαιότητα αναφέρεται. Αυτή -η ενότητα στον αγώνα- είναι η «επείγουσα» αλλά και ουσιαστική αναζήτηση ενός ολόκληρου κόσμου. Ταυτόχρονα αυτή είναι και η διαδικασία που τον αφορά πραγματικά και που τα βήματά της μπορεί να τα ελέγχει κάθε φορά με βάση τα συγκεκριμένα ζητήματα που τίθενται απέναντι στο κίνημα αλλά και στον λαό συνολικά. Γι' αυτό θα παλέψουμε πιο επίμονα και αποφασιστικά για να γίνεται πράξη η αναγκαιότητα αυτή, για να γίνουν βήματα εκεί που υπάρχει μεγάλη και πρωταρχική ανάγκη. Στο πεδίο του κινήματος. Θα αντιληφθούν και άλλες δυνάμεις ότι η άρνηση -με ή χωρίς προσχήματα- της κοινής δράσης δεν είναι ότι «ενοχλεί» το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά ότι ουσιαστικά πλήττει τον κόσμο και την υπόθεση στην οποία αναφέρονται;


Οι Αμερικάνοι εγκαθιστούν στρατιωτικές βάσεις στην Κολομβία

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009 11:57 πμ |

 του Wilson Enrνquez *

Με το πέρασμα των χρόνων παγιώνονται  σταδιακά οι πολιτικές καταστολής και πολιτικού ελέγχου που προωθούν οι Αμερικάνοι στη Λατινική Αμερική, έχοντας ως εφαλτήριο την Κολομβία. Πρώτα ήλθε το «Σχέδιο Κολομβία», αμέσως μετά η εντατικότερη προώθησή του σε εσωτερικό επίπεδο με την εφαρμογή του «Σχεδίου Δημοκρατικής Ασφάλειας», και τώρα έρχεται ο περαιτέρω έλεγχος του νοτίου ημισφαιρίου της αμερικανικής ηπείρου με την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία.

 Η πορεία προσέγγισης αυτής της χώρας με τις ΗΠΑ εμφανίζει περίπλοκα διαπλεκόμενες πλευρές, τόσο οικονομικού όσο και στρατιωτικού χαρακτήρα, καθώς είναι κοινό μυστικό  ότι η πρεμούρα της κρατικής κολομβιανής διοίκησης του Uribe να συνάψει ένα Σύμφωνο Ελευθέρων Συναλλαγών (ΣΕΣ) με τις ΗΠΑ είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη συγκεκριμένη στρατιωτική επέλαση των Αμερικάνων στην περιοχή.

 Η  εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων αποτελεί απάντηση σε σειρά πολιτικών κινημάτων σε περιφερειακή κλίμακα, που εξανάγκασαν τους Αμερικάνους να κλείσουν τη στρατιωτική βάση της Manta, όπως επίσης και στην έκδηλη αδυναμία τους να μεταφέρουν, επί του παρόντος τουλάχιστον, τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στη Βάση του Pichari, στο Κούσκο του Περού, λόγω της κοινωνικής αναταραχής που επικρατεί σε αυτή τη χώρα ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα στο περουβιάνικο κράτος και τους αγρότες και τους ιθαγενείς πληθυσμούς της βορειοανατολικής περιοχής του Περού.

Η στάση της Κολομβίας, που παραχωρεί την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων επί του εδάφους της στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, εκδηλώνεται εν μέσω μιας σειράς διπλωματικών τριβών με τις κυβερνήσεις της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ. Στο πλαίσιο αυτό, η Κολομβία κατήγγειλε τους προέδρους Τσάβες και Κορέα επειδή διαθέτουν εξοπλισμούς στις αντάρτικες δυνάμεις των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC), και επιπλέον διέκοψε τις σχέσεις της με την κυβέρνηση του Εκουαδόρ, ήδη από το 2008, λόγω της παραβίασης του εδάφους αυτής της χώρας προκειμένου να εξοντώσει το ηγετικό στέλεχος  των FARC Raϊl Reyes. Πράγματι, η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την κυβέρνηση του Εκουαδόρ υποχρέωσε την κολομβιανή κυβέρνηση στο να μην παραστεί στη συνάντηση της λεγόμενης Ένωσης των Νοτιοαμερικανικών Εθνών (UNASUL), που πραγματοποιήθηκε στο Κίτο στις 10 Αυγούστου.

 Δεδομένου ότι κατά τη συνάντηση της UNASUL θίχθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα της εγκατάστασης αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων, ο τοποτηρητής των ημιαποικιακών συμφερόντων στην Κολομβία, Αlvaro Uribe, αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει εσπευσμένα μια άτυπη περιοδεία σε επτά χώρες του Νότιας Αμερικής, προκειμένου να συναντηθεί με τους ομολόγους του,  του Περού, της Βολιβίας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης και της Βραζιλίας, μέσα σε κλίμα έντονης αντιπαράθεσης από πλευράς διαδηλωτών και αγωνιστών, ιδίως στην Αργεντινή και στη Χιλή, οι οποίοι δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον Uribe ως υπαίτιο γενοκτονίας και πράκτορα των Αμερικάνων στην περιοχή της Νότιας Αμερικής.

Φέτος τον Ιούνιο, μια επιτροπή που εκπροσωπούσε τις διοικητικές αρχές της Κολομβίας και των ΗΠΑ, απαρτιζόμενη από πράκτορες του Πενταγώνου και του αμερικάνικου Υπουργείου Εξωτερικών καθώς και από κολομβιανούς πολιτικούς και στρατιωτικούς υπαλλήλους, προχώρησε στην αναθεώρηση μιας νέας συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Κολομβίας που θα προσφέρει τη δυνατότητα μετεγκατάστασης σε κολομβιανό έδαφος των αμερικάνικων δυνάμεων που επιχειρούσαν στη στρατιωτική βάση της Manta, στο Εκουαδόρ.

Προς το σκοπό αυτό, η κολομβιανή διοίκηση υπέγραψε συμφωνία με τις ΗΠΑ, που επιτρέπει στην ιμπεριαλιστική δύναμη να χρησιμοποιεί αεροπορικές και ναυτικές βάσεις στο έδαφος της Κολομβίας. Πρόκειται για μια απολύτως κομπραδόρικη ενέργεια, που επιβεβαιώνει άλλα σχέδια εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και καταστολής τα οποία είχαν συμφωνηθεί με την αμερικανική διοίκηση, όπως το «Σχέδιο Κολομβία» και το «Σχέδιο Δημοκρατικής Ασφάλειας», το τελευταίο επίσης εφαρμοζόμενο από τον Αlvaro Uribe.

Στα τέλη του 2008, ο πρόεδρος Rafael Correa διεμήνυσε στις ΗΠΑ την απόφασή του να μην ανανεώσει τη συμφωνία που παρείχε τη δυνατότητα εγκατάστασης μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης στο έδαφος του Εκουαδόρ, και συγκεκριμένα στη Manta. Η απόφαση αυτή ελήφθη όταν διαπιστώθηκε ότι η κολομβιανή επιδρομή κατά του καταυλισμού του Raϊl Reyes στο έδαφος του Εκουαδόρ υποστηρίχθηκε από αμερικάνικο αεροσκάφος το οποίο απογειώθηκε από την εν λόγω βάση της Manta.

Κατόπιν τούτου, η Ουάσιγκτον επεξεργάστηκε το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί στην Κολομβία, επιβάλλοντας κάποιους όρους, όπως τη δικαστική ασυλία στους αμερικάνους στρατιωτικούς και εργολάβους που θα εγκαθίσταντο στην Κολομβία. Οι σχετικές διαπραγματεύσεις εξελίχθηκαν με απόλυτη μυστικότητα.

Οι όροι της συγκεκριμένης συμφωνία περιλαμβάνουν τη διεξαγωγή αμερικάνικων στρατιωτικών επιχειρήσεων στη βάση Germαn Olano στο Palanquero αλλά και αλλού, όπως στην Αεροπορική Βάση Alberto Pawells Rodrνguez, στο Malambo, όπως επίσης την παραχώρηση του Στρατιωτικού Οχυρού της Tolemaida, του Στρατιωτικού Οχυρού Larandia στο Florenci, της Αεροπορικής Βάσης Capitαn Luνs Fernando Gσmez στο Apiay, της Ναυτικής Βάσης ARC Bolνvar στην Cartagena και της Ναυτικής Βάσης Mαlaga, στη θέση Baνa Mαlaga.

Η βάση του Palanquero βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Magdalena, στο Puerto Salgar. Πρόκειται για την κυριότερη επιχειρησιακή μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας της Κολομβίας, μια στρατηγική βάση για τις επιχειρήσεις αεροσκαφών εφοδιασμένων με εξοπλισμό συλλογής πληροφοριών και με ικανότητα αερομεταφοράς στρατευμάτων και βαρέος υλικού. Περιλαμβάνει δύο υπόστεγα με χωρητικότητα 60 αεροσκαφών και δομές υποστήριξης εδάφους και συντήρησης που θα επιτρέπουν την ταυτόχρονη προσαπογείωση μέχρι τριών αεροσκαφών.

 κολομβια.jpgΗ Βάση Alberto Pawells, έδρα της Τρίτης Σμηναρχίας Μάχης, είναι εγκατεστημένη στη ζώνη του αεροδρομίου Ernesto Cortizos της πόλης Barranquilla. Αποτελεί τη συνήθη βάση επιχειρήσεων των αεροσκαφών τύπου A-37B, των ονομαζόμενων «δράκων της Καραϊβικής», που χρησιμοποιούνται σε αποστολές καταστολής εξεγέρσεων, καθώς και μιας τακτικής μοίρας άνω των 300 ελικοπτέρων. Σύμφωνα με την κολομβιανή εφημερίδα Cambio, από τη συγκεκριμένη βάση επιχειρεί τμήμα της μοίρας αεροσκαφών P-3 Oriσn, περισσότερο γνωστών ως «κατασκοπευτικά αεροσκάφη».

Άλλη μία βάση είναι αυτή του Apiay, όπου επικεντρώνονται σήμερα οι επιχειρήσεις ενός σμήνους αεροσκαφών AT-27 Tucanos και Supertucanos, και η οποία, σύμφωνα με την ίδια πηγή, θα αποτελέσει το κέντρο των επιχειρήσεων αναγνωριστικών αεροσκαφών και των Awacs (ιπτάμενων ραντάρ μεγάλης εμβέλειας), όταν τεθεί σε ισχύ η στρατιωτική αμερικανοκολομβιανή συμφωνία.

Επιπλέον, οι Αμερικάνοι θα χρησιμοποιήσουν τον όρμο της Mαlaga και τη ναυτική βάση ARC Bolνvar της Cartagena, που θα αποτελέσουν κέντρα επιχειρήσεων θαλασσίων σκαφών ανάσχεσης, σε συνδυασμό με αεροσκάφη P-3 Oriσn.

Η επίσημη εξαγγελία αυτής της συμφωνίας έγινε από τον Υπουργό Άμυνας της Κολομβίας, Freddy Padilla, κατά την έναρξη των εργασιών της Διάσκεψης για την Ασφάλεια στη Νότια Αμερική (SouthSec), που οργανώθηκε από κοινού από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας και το Νότιο Στρατηγείο των ΗΠΑ, με την υποστήριξη Αρχηγών Γενικών Επιτελείων δέκα χωρών της περιοχής.

 

Προστριβές της Κολομβίας με τη Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ

Στις 30 Ιουλίου αυτού του έτους, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, εξέφρασε με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της «Λαϊκής Εξουσίας» την αντίθεσή της στην εγκατάσταση των νέων αυτών βάσεων στη Κολομβία, καθώς και στις κατηγορίες που εξαπέλυσε ο Uribe κατά του Hugo Chαvez, ότι τρεις εκτοξευτές πυραύλων ιδιοκτησίας του στρατού της Βενεζουέλας έφθασαν στα χέρια των FARC.

Από τη μεριά του, ο Rafael Correa δήλωσε ότι το Εκουαδόρ προετοιμάζεται να αντικρούσει επιδρομές όπως αυτή που πραγματοποίησαν κολομβιανοί στρατιωτικοί την 1η του Μάρτη 2008 ενάντια σε μια βάση στήριξης των FARC, και ότι προς το σκοπό αυτό εφοδιάζεται με στρατιωτικό εξοπλισμό ρωσικής κατασκευής, μια κούρσα εξοπλισμών στην οποία επίσης μπήκαν η Βενεζουέλα και η Βολιβία ως απάντηση στην αμερικανοκολομβιανή συμφωνία.

Και από την πλευρά της, η κολομβιανή διοίκηση διαβλέπει το ενδεχόμενο να καταγγείλει τους Hugo Chαvez και Rafael Correa ενώπιον των διεθνών δικαστηρίων για την υποτιθέμενη υποστήριξή τους στο αντάρτικο των FARC.

Η ένταση μεταξύ της Κολομβίας αφενός και της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ αφετέρου κλιμακώθηκε παραπέρα όταν ο Πρόεδρος του Εκουαδόρ, Correa, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Κολομβία το 2008, ενώ οι σχέσεις Κολομβίας-Βενεζουέλας έχουν παγώσει. Πέραν τούτου, η κυβέρνηση του Chαvez ανέστειλε τις αποστολές επιχορηγούμενων καυσίμων στην κολομβιανή επικράτεια.

Από την άλλη, η εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία προκάλεσε την αντίδραση του Luiz Inαcio da Silva της Βραζιλίας και της Michelle Bachelet της Χιλής, που επεδίωξαν να ζητήσουν εξηγήσεις σχετικά με το θέμα από τον κολομβιανό τους ομόλογο.

 

Περιοδεία του Αlvaro Uribe σε επτά χώρες της Νότιας Αμερικής

κολομβια3.jpgΟ Αlvaro Uribe, καθώς δεν παρέστη στη συνεδρίαση της UNASUL στο Κίτο του Εκουαδόρ, και λόγω της έντασης που επικρατούσε στις διπλωματικές σχέσεις με αυτή τη χώρα, έλαβε την εσπευσμένη απόφαση να δώσει αυτοπροσώπως εξηγήσεις στους τοποτηρητές ημιαποικιακών συμφερόντων σε επτά νοτιοαμερικανικές χώρες: Περού, Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και Βραζιλία. Προς το σκοπό αυτό, πραγματοποίησε μια περιοδεία-αστραπή διάρκειας τριών ημερών.

Κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Περού, δέχθηκε την υποστήριξη του Alan Garcνa, ο οποίος υπογράμμισε τη δράση του Uribe και εγκωμίασε την προσφορά του ομολόγου του. Πρέπει μάλιστα να επισημάνουμε ότι ο Garcνa επιθυμούσε την εγκατάσταση αμερικάνων στρατιωτικών στη Βάση του Pichari, στο Κούσκο, ένα σχέδιο που επί του παρόντος είναι δύσκολο να υλοποιηθεί λόγω του στραπάτσου που έπαθε ο Garcνa όταν υπέστη πολιτική ήττα από το κίνημα των Ινδιάνων της Αμαζονίας στη βορειοανατολική περιοχή του Περού, η οποία οδήγησε τον Ιούλιο στην παραίτηση πολλών υπουργών του.

Οι υπόλοιποι τοποτηρητές που ο Uribe επισκέφθηκε κατά την περιοδεία του εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για την εγκατάσταση των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στην Κολομβία, θεωρώντας αυτή την εξέλιξη ως σοβαρή ανάμιξη των Αμερικάνων στην περιοχή της Νότιας Αμερικής. Και αυτό παρά τις διαφορετικές «αποχρώσεις» των προέδρων των κρατών, από τον «οπορτουνιστή» Lugo της Παραγουάης, του οποίου οι δηλώσεις ήταν απολύτως ασαφείς - η κυβέρνηση της Παραγουάης, άλλωστε, συναινεί με την ύπαρξη μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης στο Marechal Estigarribia, κοντά στο τριεθνές σημείο με τη Βραζιλία και την Αργεντινή - μέχρι τις δηλώσεις του Evo Morales, προέδρου της Βολιβίας, που εξαπέλυσε μύδρους κατά της Κολομβίας, εκφράζοντας σαφέστατα τη συγγένειά του με τις απόψεις των κυβερνήσεων του Hugo Chαvez της Βενεζουέλας και του Rafael Correa του Εκουαδόρ.

κολομβια2.jpgΟι εκδηλώσεις λαϊκής δυσαρέσκειας ήταν αυτές που αναμένονταν. Ειδικότερα στην Αργεντινή και στη Χιλή, οι διαδηλωτές καταλόγισαν στον Uribe υπαιτιότητα για γενοκτονία και τον χαρακτήρισαν πράκτορα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Νότια Αμερική.

 

 

* Εκτεταμένα αποσπάσματα άρθρου που δημοσιεύτηκε στην βραζιλιάνικη μηνιαία εφημερίδα «A NOVA DEMOCRACIA» στην έκδοση του  Αυγούστου 2009. Ολόκληρο το άρθρο στην ηλεκτρονική διεύθυνση  http://www.anovademocracia.com.br/index.php?option=com_content&task=view&id=2359&Itemid=105. Την μετάφραση από τα πορτογαλικά για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας»  έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος.

 


THE WOBBLIES - Στους κινηματογράφους

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009 8:54 πμ |

Στις 10 του Σεπτέμβρη θα κυκλοφορήσει από τη NEW STAR η ταινία Τhe Wobblies. Ήταν το πρώτο ταξικό σωματείο στις ΗΠΑ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Σε αυτό άνηκε και ο Λούις Τίκας για το οποίο είχαμε αφιέρωμα το Μάιο. Δεν έχουμε δει τη ταινία αλλά δε νομίζω ότι θα βγούμε χαμένοι αν πάμε να τη δούμε!

Η παρουσίαση από τη New Star:


wobblies poster.jpg

Επίσημη Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου

 

 

«Αλληλεγγύη! Όλοι για Έναν κι Ένας για Όλους!»


The Wobblies

 

Μια ταινία των

Stewart Bird και Deborah Shaffer

Οι Wobblies WW), οι "Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου" ήταν το πρώτο ταξικό εργατικό κίνημα στις Η.Π.Α.

που συγκέντρωσε στους κόλπους του

τα καταπιεσμένα κομμάτια της εργατικής τάξης,

ανειδίκευτους, μετανάστες, μαύρους και γυναίκες.

 

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 10/9

ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ


H.Π.Α. - 1979 - 90'- Έγχρωμο

 

«Γλαφυρό και συγκλονιστικό...»

The New York Times

 

«Μια δυνατή, όμορφη και συγκινητική σπουδή

του αγωνιστικού Αμερικανικού Εργατικού Κινήματος»

Real Paper


Σκηνοθεσία- Παραγωγή: Stewart Bird και Deborah Shaffer

Κάμερα: Sandi Sissel, Judi Irola, Peter Gessner, Bonnie Friedman

Αρχειακή Έρευνα: Pierce Rafferty

Μουσική: Don Brooks, Eric Frandsen

Τραγουδούν: Alice Gerard, Mike Seeger, Joe Glazer

 

«Αλληλεγγύη! Όλοι για Έναν κι Ένας για Όλους!» Μ' αυτό το σύνθημα, οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, άρχισαν να οργανώνουν ανειδίκευτους εργάτες σε μια μεγάλη ένωση κι άλλαξαν τον ρου της ιστορίας. Εκτός από τη διεκδίκηση και κατάκτηση του 8ώρου και των δίκαιων μισθών στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Wobblies υπήρξαν ένα από τα ελάχιστα συνδικάτα  που αγωνίστηκαν ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις εις βάρος των γυναικών με αποτέλεσμα να βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με την ωμή βία του κράτους  και με αυστηρές ποινές φυλάκισης.

Αυτή η σπουδαία ταινία εγείρει μια προκλητική ματιά στην Αμερικανική αλλά και Παγκόσμια Ιστορία, παρουσιάζοντας ένα από τα πιο ριζοσπαστικά εργατικά κινήματα.

Μέλη των Wobblies  αφηγούνται, στα βαθιά τους γεράματα, τις συγκλονιστικές τους εμπειρίες στη διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών εργασίας και μισθών για όλους    τους εργάτες κι η αντίσταση στον άκρατο καπιταλισμό και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Στην ταινία περιέχονται σπάνια ντοκουμέντα και αρχειακό υλικό

που έρχονται στη δημοσιότητα για πρώτη φορά.


 The Wobblies1.jpg

The Wobblies11.jpg

The Wobblies4.jpg

Κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009 12:05 πμ |

Ποια η κοινή βάση των αντιτιθεμένων;

 

συριζα.JPGΈκλεισε ήδη μήνα η μετεκλογική κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι μπορεί σύντομα να βρεθούν λύσεις και απαντήσεις στα προβλήματα που ανέδειξε το εκλογικό αποτέλεσμα της 7/6 για τον χώρο αυτόν. Προβλήματα που, όπως γράφαμε και στο προηγούμενο φύλλο της ΠΣ, αφορούν την ίδια την ύπαρξή του και τον ρόλο που μπορεί να αναζητήσει στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, αφού με αυτόν τον ρόλο ταυτίζεται η ύπαρξη δυνάμεων με τα πολιτικά χαρακτηριστικά του ΣΥΝ και των συμπαρομαρτούντων του.

Το ειδικό στοιχείο που οξύνει την κρίση δεν είναι άλλο από την πολιτική (εκλογική) συγκυρία, δηλαδή από το γεγονός ότι πρέπει να βρεθούν απαντήσεις πριν από τις επόμενες εκλογές τις οποίες είναι αρκετά πιθανό η ηγεσία του ΣΥΝ να τις συναντήσει σε λίγους, ακόμα και σε ελάχιστους μήνες. Με βάση αυτήν την πίεση, αλλά και τη ρευστότητα του κεντρικού πολιτικού σκηνικού και τις ειδικές παραμέτρους του που προέκυψαν από τις ευρωεκλογές, εντείνεται η σύγχυση και οξύνονται οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ηγεσίας του ΣΥΝ και προκύπτουν, με μία έννοια, απροσδόκητες διασταυρώσεις.

Για παράδειγμα, τις τελευταίες εβδομάδες -και μετά την ανάκληση της παραίτησης Αλαβάνου- εμφανίζονται να έχουν διαμορφωθεί στο εσωτερικό του ΣΥΝ δύο βασικά κέντρα. Το ένα εκπροσωπείται από τον ίδιο τον Αλαβάνο, υποστηρίζοντας την (θεωρούμενη «αριστερή») κατεύθυνση υπεράσπισης-αναβάθμισης του ΣΥΡΙΖΑ, τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο πολιτικό σχήμα κ.ο.κ. Το άλλο κέντρο, με επικεφαλής τον Α. Τσίπρα, εμφανίζεται αρνητικό απέναντι σε μια τέτοια εκδοχή και υποστηρίζει τη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν μια εκλογική μορφή του ΣΥΝ. Ακόμα και αν προσπεράσουμε το ερώτημα το πώς και γιατί προέκυψε αυτή η διάσταση μεταξύ Αλαβάνου- Τσίπρα (που διατρέχει ωστόσο και ολόκληρο το «ρεύμα»), αφού υποτίθεται πρόσφατα ξεκίνησαν και οι δύο από την ίδια αφετηρία και ο δεύτερος αποτέλεσε πολιτική επιλογή του πρώτου, η πολιτική αντίφαση είναι ιδιαίτερα έντονη. Γιατί η «αριστερής μορφής» κατεύθυνση Αλαβάνου συνοδεύεται από μια ανοιχτά δεξιά γραμμή στο περιεχόμενο που συνίσταται από τις προτάσεις συμπόρευσης με το ΠΑΣΟΚ. Ενώ από την άλλη η «μη κινηματική» κατεύθυνση του Τσίπρα, που περίπου συμπίπτει με τις απόψεις της ανανεωτικής πτέρυγας για τη χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ, συνοδεύεται από τη γραμμή του «τρίτου πόλου» με ΚΚΕ και Οικολόγους!

 

Το πραγματικό ερώτημα

«Το κεντρικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι αγώνες για την ανακούφιση των εργαζομένων και την αντιμετώπιση του νεοφιλελευθερισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα ζητά κρατική παρέμβαση για έλεγχο των τιμών, για χτύπημα των καρτέλ, για φορολόγηση του πλούτου, για αύξηση των κοινωνικών δαπανών. Ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται υπέρ της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων του ευρωκοινοβουλίου, ως προς τον έλεγχο της μη δημοκρατικά νομιμοποιημένης υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών, που είναι η Κομισιόν». Αυτά ανάμεσα στα άλλα γράφει ο Χ. Καραμάνος στην «Αριστερά!» της 3/7, κάνοντας «επίθεση» στην ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ την οποία καταγγέλλει ότι χρεώνει «αριστερισμό» στον ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που όπως λέει ο ίδιος δεν ισχύει. Τι ισχύει; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ -λέει ο Χ.Κ.- έχει «αριστερή στάση» και για να το αποδείξει παρουσιάζει τις παραπάνω θέσεις που είναι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν όμως «αριστερή στάση» είναι να ζητάμε μια κυβέρνηση που θα «φορολογήσει τον πλούτο», αν αντί-ΕΕ (μήπως και αντιιμπεριαλιστική;) στάση είναι να ζητάμε «δημοκρατική νομιμοποίηση της Κομισιόν», τότε τι ρόλο έχει ο λαός και το κίνημα; Ποια πάλη πρέπει να αναπτύξει για να υποστηρίξει αυτή την κατεύθυνση και προοπτική; Και κυρίως, αν αυτά είναι αριστερή πολιτική γραμμή, τότε τι «κακό» υπάρχει στην ανανεωτική πτέρυγα που ευθέως ζητά τη ...; φυσιολογική ολοκλήρωση της γραμμής αυτής μέσω της στήριξης του ΠΑΣΟΚ; Μήπως δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και ο Χ.Κ. που καμώνεται ότι επιτίθεται στην ανανεωτική πτέρυγα ενώ στην πραγματικότητα εκλιπαρεί από αυτήν πολιτική νομιμοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας τις «απαιτούμενες» πολιτικές διαβεβαιώσεις;

Να λοιπόν πώς ερμηνεύεται η αντίφαση των «αριστερών μορφών» με τις δεξιές κατευθύνσεις, που αναφέραμε προηγουμένως. Το σύνολο των ηγετών, τάσεων, παραγόντων του ΣΥΝ έχουν μια βασική συμφωνία πάνω σε μια ρεφορμιστική-σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση που το κίνημα το «προβλέπει» -όταν και όσο- ως δύναμη στήριξης κυβερνήσεων που θα εκλογικεύουν την επίθεση του κεφαλαίου και θα διαπραγματεύονται όρους στη ληστρική ιμπεριαλιστική επέλαση. Στον σημερινό ταξικό συσχετισμό αυτή η κατεύθυνση είναι στον αέρα και οι πολλαπλές αντιφάσεις της γρήγορα και εύκολα εξανεμίζουν την αίσθηση επιτυχιών που μπορεί πρόσκαιρα να διαμορφώνει. Έτσι ανακυκλώνει αδιέξοδα και ήττες, αναζητώντας ολοένα και πιο δεξιές προσαρμογές και στη μορφή και στο περιεχόμενο. Αυτό έβγαλαν και οι εκλογές της 7/6 και πάνω σε αυτές τις αναπροσαρμογές γίνεται η συζήτηση και οι αντιπαραθέσεις στον ΣΥΝ. Ποιες αναπροσαρμογές, σε ποια πεδία, με ποιους τρόπους. Όπως οι ίδιοι λένε, «όλα είναι ανοιχτά». Αλλά η πολιτική βάση της συμφωνίας τους -με την οποία πορεύονται χρόνια τώρα όλες οι τάσεις του ΣΥΝ- παραμένει αδιαπραγμάτευτη.

Σημαίνουν όλα αυτά πως δεν είναι οξείες οι αντιθέσεις τους; Όχι! Γιατί το πραγματικό ερώτημα που αντιμετωπίζουν δεν είναι καθόλου απλό: Άμεση και χωρίς όρους στήριξη του ΠΑΣΟΚ ή αναζήτηση διαμόρφωσης όρων για να φτάσουμε εκεί; Αυτό είναι το κεντρικό και πραγματικό ερώτημα που όλοι από κοινού αντιμετωπίζουν και προφανώς τους πυροδοτεί μνήμες, φόβους ανησυχίες. Και οι μεν και οι δε, θέλουν να μετρήσουν ποια επιλογή δεν θα τους αφήσει μετέωρους και απέξω. Δεν μπορούν να προεξοφλήσουν νίκη και αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, αλλά ούτε και να την αποκλείσουν. Η κατεύθυνση Τσίπρα δείχνει να τη θεωρεί πιο πιθανή και αναζητά οχύρωση στο -πολύ πρόσφατο- κατασκεύασμα του «τρίτου πόλου» για να φτιάξει αντιπολιτευτικό απόθεμα για να το χρησιμοποιήσει στον επόμενο γύρο. Η γραμμή του Αλαβάνου θέλει να αντιμετωπίσει τους Οικολόγους -που επέδειξαν τη μέγιστη «ευλυγισία» ποντάροντας και σε ΝΔ και σε ΠΑΣΟΚ- και κυρίως να προετοιμάσει τον ΣΥΝ πριν αυτός βρεθεί σε ένα μετεκλογικό εκβιασμό από ένα παρ' ολίγον αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα ο ίδιος θεωρεί πρόβλημα το ανοιχτό ξεφόρτωμα του ΣΥΡΙΖΑ, για τη συγκρότηση του οποίου έχει προσωπική ευθύνη. Βέβαια όλες αυτές οι εκτιμήσεις τους είναι έωλες και μπορούν να μεταβληθούν. Άρα δεν είναι καθόλου απίθανο να δούμε στο επόμενο διάστημα νέες μεταλλαγές και διασταυρώσεις.

 

Η παράμετρος που «λείπει»

Ανεξάρτητα από τις περιπέτειες που θα περάσει ο ΣΥΝ με βάση όλα αυτά, ανεξάρτητα από το αν και ποιο σωσίβιο θα χρειαστούν και τι νέες μεταμορφώσεις θα εφεύρουν όσοι επέλεξαν να συνδέσουν τις τύχες τους με αυτόν, μπορούμε ήδη να διατυπώσουμε ένα πρώτο, αλλά νομίζουμε βασικό, συμπέρασμα. Στη βάση της ήττας της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος και της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, αυτές οι δυνάμεις, αυτές οι κατευθύνσεις, θα βρίσκουν «πάντα» σχετικά εύκολα τη δυνατότητα να ανασυντάσσονται και να επανεκδίδονται με τη μια ή με την άλλη μορφή. Αρκεί να σκεφτούμε μόνο τη διαδρομή της τελευταίας εικοσαετίας που έχει κάνει ο ρεφορμισμός στη χώρα για να βεβαιωθούμε γι' αυτό.

Αν λοιπόν το ζήτημα είναι να μην ανακυκλώνεται σε αδιέξοδα ένας ολόκληρος κόσμος, αν το ζήτημα είναι να οικοδομηθούν οι αντιστάσεις, τα μέτωπα και η πολιτική προοπτική που έχει ανάγκη ο λαός και η νεολαία, τότε πρέπει να απορριφθεί η λογική να «τρέξουμε να προλάβουμε» το επόμενο κόλπο, την επόμενη μεταμφίεσή τους. Τότε πρέπει οι αγωνιστές, οι εργαζόμενοι, να κάνουν πιο μαζικά και αποφασιστικά μιαν «άλλη συζήτηση». Να προσεγγίσουν το πρόβλημα της Αριστεράς στην πραγματική του διάσταση, όπως αυτή αναδεικνύεται από την ίδια την ταξική πάλη. Εξάλλου αυτή η τελευταία και οι εκφράσεις της στο αμέσως επόμενο διάστημα μπορεί  να βάλουν και άλλες προβληματικές για την ηγεσία του ΣΥΝ παραμέτρους στην κρίση που αντιμετωπίζει.

 


Οικολόγοι Πράσινοι: Άχρωμος αποπροσανατολισμός, διάττοντες αστέρες ή εφεδρεία για κάθε χρήση;

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009 8:43 πμ |

 

οικολογοι πρασινοι.jpgΗ ευρωκάλπη κράτησε αρκετόν από τον δημοσκοπικό αέρα που διοχετεύτηκε στους Οικολόγους Πράσινους μετά το ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως τα ερωτήματα για το παρόν και κυρίως για το μέλλον του σχηματισμού αυτού παραμένουν παρά την κατάκτηση της ευρωβουλευτικής έδρας. Το κρίσιμο ζήτημα του πολιτικού τους προσανατολισμού τέθηκε και στο 6ο τακτικό συνέδριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 27-29 Ιούνη.

Αυτό που  επιδιώκουν είναι η κατάκτηση ενός προφίλ για να μπορούν, λένε, να διεμβολίζουν με εγκάρσια τομή το πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια η παρουσία και τα γλυκά λόγια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΔΡΑΣΗΣ στο συνέδριό τους καταδείχνουν πως κάτι τέτοιο το επιτυγχάνουν σημαντικά. Έτσι, με τον καθαγιασμό και των ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, σουλατσάρουν με συστημικές θέσεις ή χωρίς θέσεις από τη ΝΔ και τη ΔΡΑΣΗ μέχρι την Αριστερά, αυτοανακηρύσσονται θεματοφύλακες και προστάτες της φύσης και του περιβάλλοντος και κανείς ουσιαστικά δεν αντιπαρατίθεται στην επιζήμια για τον λαό αταξική θεώρηση που προβάλλουν. Ούτε, αντίστοιχα, στην αντίληψη που επιδιώκει την υποκατάσταση της λαϊκής πάλης για τα σοβαρά ζητήματα της λεηλασίας της φύσης που μας περιβάλλει με ακτιβιστικές δράσεις σε συνδυασμό με υπεύθυνες και αποδεκτές από το σύστημα (και με διασφαλισμένα κέρδη για το κεφάλαιο) προτάσεις και τώρα πλέον και με ευρωκοινοβουλευτικές μάχες, μια και μιλάμε για την ΕΕ της οικολογικής ευαισθησίας πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση!

Σε ό,τι μας αφορά, έχουμε τοποθετηθεί για τα προβλήματα του περιβάλλοντος τόσο με αφορμή τις πυρκαγιές του 2007 όσο και σχετικά με τη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, την ενεργεία και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και θα συνεχίσουμε να τοποθετούμαστε με ανάλογο τρόπο.

Δεν πρόκειται να χορέψουμε στους χορούς του Αλ Γκορ, ούτε τις Πελόζι, του Ομπάμα και του Μπράουν. Δεν θα ξεχάσουμε το ουράνιο που κάτι τέτοιοι κύριοι (με τον Αλ Γκορ αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, τότε) μας προίκισαν τα Βαλκάνια για τους επόμενους 5-10 αιώνες. Δεν θα ξεχάσουμε επίσης κάτι τύπους σαν τον Πράσινο Κον Μπετίτ και την «άχρωμη» υποστήριξή του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. Δεν θα ξεχάσουμε να τοποθετούμαστε για κάθε ζήτημα έχοντας υπόψη και αποκαλύπτοντας ότι ζούμε στο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα και ότι -πάντα, μα ένα παραπάνω στις μέρες μας- όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξει ρύθμιση (έστω οικολογική) στο σύστημα, όχι μόνο δεν μπορεί να λειτουργήσει με αντίληψη και με στόχο την αειφορία της φύσης, αλλά μέρα με τη μέρα γίνεται δύναμη καταστροφής. Καταστροφής του ίδιου του πλούτου της φύσης και κυρίως κάθε πλευράς της ζωής του εργαζόμενου ανθρώπου ...;

 Όποιος πραγματικά θέλει να παλέψει, έστω μοναχά ενάντια στην καταστροφή της φύσης, είναι υποχρεωμένος να παλέψει ενάντια στο σύστημα. Να συμβάλει στη διαμόρφωση όρων μαζικής πάλης και αντίστασης στην επίθεση που λεηλατεί καθημερινά και τη φύση που μας περιβάλλει. Κατά συνέπεια, είναι αδύνατον να δηλώνει πρόθυμος να τσοντάρει για τον σχηματισμό μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων με στόχο να εκβιάσει τάχα και να πιέσει το πολιτικό σύστημα να αποκτήσει οικολογική ευαισθησία.

Είναι σίγουρο ότι ο οικολογικός μανδύας είναι απαραίτητος στις μέρες μας σε κάθε ευυπόληπτο κόμμα που θέλει να αλιεύει ψήφους αποτελεσματικά. Όμως κάνεις από τους διαχειριστές του συστήματος δεν διανοείται να πάει κόντρα σε σοβαρά ζητήματα που αφορούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όσο και αν λεηλατείται, απαξιώνεται ή καταστρέφεται η φύση. Κανείς διαχειριστής του συστήματος της εξάρτησης δεν θα τολμήσει να συγκρουστεί με το καθεστώς των βάσεων των ΗΠΑ που καταστρέφουν επικίνδυνα και αποδεδειγμένα το περιβάλλον σε περιοχές της χώρας  μας και χρησιμοποιούνται για την καταστροφή ολόκληρων χωρών. Βεβαίως ζούμε στον αστερισμό του Ομπάμα του ...; διαφορετικού, έτσι να η πράσινη ανάπτυξη του Γεωργίου Παπανδρέου. Να ο Δήμας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΝΔ, να ο ΣΚΑΪ και η «Καθημερινή», να κάμποσα αιολικά πάρκα και λίγες πράσινες μπίζνες, έστω δίπλα στα εργοστάσια λιθάνθρακα και σε λίγο ίσως και δίπλα σε πυρηνικά εργοστάσια.

Εντάξει, η παραμύθα καλά κρατεί, μόνο που η κρίση τάχα οδηγεί ακόμη και τις εσχάτως οικολογικά φουριόζες ΗΠΑ του Ομπάμα σε δεύτερες σκέψεις ...; Βλέπετε, οι πράσινες μπίζνες δεν φτάνουν με τίποτα για να αναπηδήσει η γάτα της ασθμαίνουσας καπιταλιστικής οικονομίας.

Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει δεύτερο πακέτο ζεστού χρήματος απευθείας στις τσέπες τραπεζιτών και άλλων αναξιοπαθούντων καπιταλιστών στις ΗΠΑ ή όπου αλλού. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Ξέρουμε όμως ότι αυτά περί πράσινης ανάπτυξης, είτε τα λέει ο Ομπάμα είτε ο Παπανδρέου, είναι απλώς (όπως έχει αρχίσει να φαίνεται) πράσινα άλογα ...; Από εκεί και πέρα, όπως είπαμε, το καπιταλιστικό σύστημα θα γίνεται συνεχώς πιο αδηφάγο και καταστροφικό για τη φύση και για τον εργαζόμενο άνθρωπο. Οι πόλεις-τέρατα θα μεγαλώνουν συνεχώς και θα πνίγουν στην κόλαση του τσιμέντου και της πίσας τους εργαζόμενους που θα στοιβάζονται ολοένα και περισσότεροι, μια και η ύπαιθρος θα ερημώνει από τους κατοίκους της από την επέλαση του κεφαλαίου στον χώρο της γεωργίας. Τα ορυκτά καύσιμα θα δαιμονοποιούνται, μα ταυτόχρονα ο πόλεμος για τον έλεγχο των πηγών τους και των αγωγών καλά κρατεί.

Αυτός είναι, φίλοι Οικολόγοι Πράσινοι, ο καπιταλιστικός ιμπεριαλιστικός κόσμος και, αν όντως κάποιοι αγωνιάτε για την καταστροφή της φύσης, πάψτε να αποπροσανατολίζετε τον λαό σπέρνοντας αυταπάτες για τους ενόχους. Τελικά, τα ζητήματα θα κριθούν στους δρόμους του μαζικού αγώνα και όχι στους διαδρόμους του ευρωκοινοβουλίου. Τώρα βέβαια, έτσι όπως είναι τα πράγματα, ποια Αριστερά να σας κριτικάρει και γιατί;.. Για αταξικές και αποπροσανατολιστικές θέσεις, για κυβερνητισμό, για τον καθαγιασμό των κυβερνήσεων συνεργασίας;..

Όμως, ευτυχώς, ο λαός μας επιμένει να αντιστέκεται. Και αυτό που σίγουρα διεμβολίζει εγκάρσια το πολιτικό σύστημα είναι η οργή των εργαζομένων. Όμως η υπόθεση της μετατροπής της οργής σε αποτελεσματική μαζική πάλη κάθε άλλο παρά είναι υπόθεση των Οικολόγων Πράσινων.

 


Είμαστε θεατές ενός ιδιαίτερου πολιτικού παραδόξου

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009 1:30 μμ |

Η Αριστερά θα αρχίσει να επικαλείται την ενότητα όταν ευνοήσει στην πράξη την ανάγκη της κοινής δράσης


Είμαστε θεατές ενός ιδιαίτερου πολιτικού παραδόξου. Ενός παράδοξου που το ζήσαμε όλη την περίοδο πριν τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου και που δεν ευχόμαστε να  συνεχίσουμε να το ζούμε για καιρό. Και τι εννοούμε:

Ολες οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς επικαλούνται την ενότητα. Η καθεμιά με το δικό της τρόπο. Θεωρούν ότι οι συγκροτήσεις τους είναι η απάντηση για ενωμένη Αριστερά πιο μαζική, πιο αποτελεσματική και πιο χρήσιμη για τον εργαζόμενο κόσμο και τη νεολαία.

Το ΚΚΕ ξεμπερδεύει λέγοντας ότι αυτό είναι που υπηρετεί με τον πιο πιστό τρόπο την ενότητα της εργατικής τάξης. Δεν αποδέχεται και καταγγέλλει όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις, προεξέχοντος του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι δεν υπηρετούν την ενότητα της τάξης. Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ καιρό τώρα προσπαθεί να αποδείξει ότι το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ είναι ό,τι πιο ενωτικό, ό,τι πιο ελπιδοφόρο για τις λαϊκές αγωνίας εγχείρημα προέκυψε ποτέ στη χώρα. Οι μετασεισμικές δονήσεις μετά το εκλογικό αποτέλεσμα και όλο αυτό το παιχνίδι παραίτηση-μη παραίτηση δείχνουν το βάθος και την ποιότητα αυτής της ενότητας των δυνάμεων που συναπαρτίζουν το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς η ενότητα έχει την τιμητική της. Μετά τις ενότητες των ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ, που δεν κατάφεραν να συναντηθούν στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές και που τσακώνονταν στα φανερά για το ποιος θα επικρατήσει καταφέρνοντας συντριπτικό πολιτικό κάταγμα στον άλλον με ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, έχουμε τη συνένωσή τους που υπηρετεί, φυσικά, την ενότητα της Αριστεράς στα πλαίσια του σχήματος που λέγεται ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η ενότητα ισχυρίζονται οι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι κυοφορήθηκε στα κινήματα της τελευταίας περιόδου, οπότε και είναι και η πιο σύγχρονη και πιο δοκιμασμένη σε σχέση με τις άλλες ενότητες. Είχαμε και μιαν άλλη ενότητα. Αυτή των καθαρών μαρξιστών-λενινιστών, των συνεπών αριστερών δυνάμεων που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για το προχώρημα και το δυνάμωμα του κινήματος.    

Το παράδοξο έχει και συνέχεια. Ολες οι δυνάμεις της Αριστεράς, εκτός από το πλασάρισμα τους στην επικοινωνιακή πασαρέλα της ενότητας, επικαλούνται (και σωστά) το βάθος, την έκταση και τα χαρακτηριστικά της επίθεσης του συστήματος. Διαπιστώνουν ότι επιχειρείται (και σαν αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης) να αλλάξει δραματικά το τοπίο. Πως τα σχέδια για την πιο μεγάλη επίθεση στο μισθό, τη σύνταξη, το δικαίωμα στη δουλειά, την περίθαλψη, τη μόρφωση, τα δημοκρατικά δικαιώματα είναι σε εξέλιξη. Ολες οι δυνάμεις δηλώνουν πως απαιτείται να απαντηθεί αυτή η βάρβαρη επίθεση. Την ίδια στιγμή γίνονται πολυσέλιδες αναφορές για τα κινήματα που ξέσπασαν τη χρονιά που πέρασε και αναγνωρίζεται ως θετικό το ότι οι εργαζόμενοι αλλά και η νεολαία δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους, αναμετρούνται σε κάθε ευκαιρία με την βαρβαρότητα του συστήματος. Θλιβερή εξαίρεση το ΚΚΕ και οι γνωστές θέσεις του (που δεν πείθουν ούτε τα μέλη του) για το τι εξελίχθηκε την περίοδο του περασμένου Δεκέμβρη στην ελληνική κοινωνία.

Ενώ, λοιπόν, διαπιστώνονται τα στοιχειά μιας πρώτης ενότητας στα πλαίσια του λαού και στην κατεύθυνση αντίστασης στην πολιτική του συστήματος, για την Αριστερά στη χωρά αυτό δεν είναι επαρκές αν δεν αφομοιωθεί στην ενότητα της κάθε ιδιαίτερης πολιτικής συγκρότησης.

 Ολοι επικαλούνται την ένταξη στην ιδιαίτερη ενότητα τους -ο καθένας φυσικά μιλά για λογαριασμό του- για να αντισταθεί ο λαός, να αντεπιτεθεί, να κάνει ανταρσία, να αλλάξει τα πράγματα στην Αριστερά και άλλα ηχηρά που γράφονται και ακούγονται. Πού είναι τώρα το παράδοξο;

Το παράδοξο αφορά στο εξής. Ενώ όλοι δηλώνουν ενωτικοί, με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο καθείς, αυτό που ζήσαμε την περίοδο πριν τις Ευρωεκλογές και θα συνεχίσουμε να ζούμε και μετά από αυτές, είναι η πιο μεγάλη, η πιο βαθιά, η πιο απογοητευτική, η πιο παραλυτική για το κίνημα περιχαράκωση των διαφόρων πολιτικών σχηματισμών στα πλαίσια της Αριστεράς.

Ενώ οι απαιτήσεις της πάλης, ενώ η ανάγκη να μεγαλώσουν οι αντιστάσεις του λαού στο επίπεδο που απαιτεί η ποιότητα και ποσότητα της επίθεσης του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος στη χώρα είναι μονόδρομος, αυτοί που επικαλούνται την ενότητα και την πλασάρουν με τον πιο όμορφο και γλαφυρό τρόπο δεν μπορούν να συναντηθούν πουθενά.

Η πολιτική περίοδος χαρακτηρίζεται από προκλητική απουσία  κινήσεων- πρωτοβουλιών που πραγματικά θα αποδείκνυαν ότι αυτός που επικαλείται την ενότητα την εννοεί και δεν τη χρησιμοποιεί για ψηφοθηρικούς και για λόγους ιδιαίτερης ενίσχυσης του δικού του πολιτικού μορφώματος.

Η διαπίστωσή μας είναι πως ό,τι λέγεται, ό,τι επιλέγεται, ό,τι προπαγανδίζεται από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς μοναδικό στόχο έχει την αναπαραγωγή της ιδιαίτερης συγκρότησης της κάθε μιας δύναμης, με βασικούς σταθμούς καταγραφής τις προηγούμενες και επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, και όχι η αγωνία της ενότητας που θα υπηρετήσει τη λαϊκή υπόθεση, τις λαϊκές και εργατικές αντιστάσεις, την πραγματική κοινή δράση μπροστά στα πολλά και απαιτητικά μέτωπα που δημιουργεί η βάναυση επίθεση του συστήματος.   

Οι πρωτοβουλίες που παίρνονται σε περιφερειακό (και όχι βεβαία σε κεντρικό επίπεδο) είναι προϊόν της αγωνίας ενός κόσμου οργανωμένου αλλά και ανένταχτου να μετρηθεί πιο αποτελεσματικά με την επίθεση του συστήματος. Και σε αυτά τα περιφερειακά μέτωπα, στις γειτονιές, σε σωματεία, στην εκπαίδευση, οι οργανωμένες συνιστώσες παρεμβαίνουν με τέτοιο τρόπο που στην πραγματικότητα γίνεται φανερό πως κυριαρχεί ο ιδιαίτερος στόχος τους να εντάξουν αυτές τις κινήσεις στις ιδιαίτερες πολιτικές τους επιλογές.

Πολλές φορές γινόμαστε μάρτυρες μιας κατάστασης όπου η κοινή μας δράση στα περιφερειακά μέτωπα έρχεται ευθέως αντιμέτωπη με τις ιδιαίτερες αυτόκεντρες τακτικές δυνάμεων της Αριστεράς. 

Αυτή η κατάσταση είναι επικίνδυνη γιατί ενισχύει το μεγάλωμα της αναξιοπιστίας της Αριστεράς στον κόσμο που υποφέρει και θέλει να αντισταθεί με την Αριστερά στο πλευρό του και όχι πάνω από το κεφάλι του.

Ο κόσμος, και ιδιαίτερα αυτός που στον α ή β βαθμό κινητοποιείται, καταλαβαίνει ότι η ενότητα δεν είναι η ενίσχυση της κάθε ιδιαίτερης συγκρότησης. Ενότητα είναι η κοινή δράση των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα ώστε πιο αποτελεσματικά, πιο αποφασιστικά, ποιο μαζικά, πιο ελπιδοφόρα ο λαός μας να αντισταθεί στην επίθεση του συστήματος.

Ο κόσμος καταλαβαίνει. Και τιμωρεί. Τιμωρεί και το σύστημα αλλά και εκείνες τις δυνάμεις που άλλα λένε κι άλλα κάνουν. Κι όσο αποστοιχίζεται από τις πολιτικές δυνάμεις του συστήματος, άλλο τόσο αποστοιχίζεται και από τις δυνάμεις που, εκτός από την εύνοια της ιδιαίτερης συγκρότησής τους, δεν αποδεικνύουν στην πράξη ότι θέλουν τη συνεννόηση και την ευρύτερη κοινή δράση στα διάφορα μέτωπα αντίστασης, εκεί, δηλαδή, που κρίνεται η αντιπαράθεση του λαού με το σύστημα. 

Ο πολιτικός συσχετισμός δεν αλλάζει με εκλογικό αποτέλεσμα. Ισως εκεί στρεβλά θα καταγραφεί. Η διαμόρφωση του κοινωνικού, ταξικού, πολιτικού συσχετισμού προκύπτει από κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη που δίνεται ή που δε δίνεται. Οι τακτικές και οι επιλογές, λοιπόν, της κάθε αριστερής δύναμης δίνουν λογαριασμό. Και θετικό αλλά και αρνητικό στη διαμόρφωση αυτού του συσχετισμού.

Δεν είναι, λοιπόν, χωρίς κόστος ούτε θα ξεχαστούν οι τακτικές και επιλογές περιχαράκωσης των διαφόρων σχηματισμών της Αριστεράς. Παίζουν το ρόλο τους. Και είναι αρνητικός. Μόνο ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι το ζούμε στις τοπικές πρωτοβουλίες στις γειτονίες. Είδαμε πρόσφατα να σκοντάφτει, παρά τις αλλεπάλληλες συσκέψεις και συνεννοήσεις, η πρόταση μας για συγκρότηση ανοιχτής πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στους μετανάστες και μιας πρώτης ΑΜΕΣΗΣ απάντησης με τη διοργάνωση ενός συλλαλητηρίου στο κέντρο της Αθήνας .

Το σύστημα με την επίθεση του διαμορφώνει ένα ασφυκτικό πολιτικό κλίμα στις εργαζόμενες μάζες και τη νεολαία. Αυτό το κλίμα αντί να ανατραπεί γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης.

Σε αυτό το πιεστικό κλίμα περιμένουν διάφοροι να πλασάρουν τις εύκολες και «άμεσες» διεξόδους τους, αλλά και για να ψηφοθηρήσουν στις πλάτες του λαού.

Πρέπει να ανατρέψουμε αυτό το νοσηρό κλίμα. Αποφασιστικά να το καταγγέλλουμε και να επιμένουμε αταλάντευτα ότι τίποτα δεν μπορεί να προωθηθεί, καμία άποψη δεν μπορεί να αποκτήσει πραγματική βάση στήριξης χωρίς την ενεργή συμμετοχή, χωρίς τη συγκρότηση σε μια πορεία της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων σε ένα ενιαίο σώμα αντιπαράθεσης με το σύστημα και τις δυνάμεις του.

Αυτή η συγκρότηση ευνοείται με τη μαζικότερη συμμετοχή των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στα μικρά και μεγάλα μέτωπα αντίστασης με την πολιτική του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος. Η Αριστερά θα αρχίσει να επικαλείται πραγματικά την ενότητα αν η κάθε συνιστώσα της ευνοήσει στην πράξη την ανάγκη της κοινής δράσης του ευρύτερου δυνατού δυναμικού των οργανωμένων και ανένταχτων αγωνιστών στην κατεύθυνση της δημιουργίας και ενίσχυσης αυτών των μετώπων αντίστασης. Αυτή είναι η πιο προωθημένη ενότητα της εποχής μας. Αυτό έχει ανάγκη ο κόσμος που υποφέρει όλο και περισσότερο από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.                      


Στηρίξτε τον ηρωικό αγώνα των Αντιβάσι στο Λαλγκάρ της Ινδίας

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009 11:26 πμ |


Την περασμένη εβδομάδα, χιλιάδες άνδρες της Ινδικής αστυνομίας και των παραστρατιωτικών δυνάμεων εισέβαλαν στο Λαλγκάρ της Δυτικής Βεγγάλης για να τσακίσουν τον δίκαιο αγώνα των Αντιβάσι (ιθαγενών-αυτοχθόνων πληθυσμών). Όλοι οι προοδευτικοί άνθρωπο σε όλο τον κόσμο υψώνουμε τη φωνή μας για να σπάσει η επιβολή της στρατιωτικής τρομοκρατίας που έχει εξαπολυθεί ενάντια στο λαό.

Το Νοέμβρη του 2008, οι Αντιβάσι του Λαλγκάρ ξεσηκώθηκαν ενάντια στις δεκαετίες κατάχρησης εξουσίας από την αστυνομία και τους «νέους γαιοκτήμονες» τα ντόπια στελέχη του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικού), γνωστού σαν CPM. Είναι το ίδιο «κομμουνιστικό» κόμμα που προσπάθησε να αρπάξει τη γη των αγροτών στο Ναντιγκράμ και στο Σινγκούρ για να συναντήσει αλλά και να ξεσκεπαστεί από τον αποφασιστικό αγώνα των Αντιβάσι.
Τα τελευταία χρόνια, εκατοντάδες Αντιβάσι στην περιοχή του Λαλγκάρ έχουν φυλακιστεί στημένες κατηγορίες ότι δήθεν έχουν σχέσεις με τους Μαοϊκούς αντάρτες.
Δημιούργησαν την Λαϊκή Επιτροπή κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας (ΛΕΑΒ), της οποίας η επιρροή εξαπλώθηκε σε εκατοντάδες χωριά στην περιοχή του Λαλγκάρ. Τους τελευταίους μήνες οι Μαοϊκοί αγωνιστές που δρουν στην περιοχή για χρόνια, ξεκίνησαν διάφορα αναπτυξιακά έργα για το πόσιμο νερό, την άρδευση, τους δρόμους και κέντρα υγείας που αφορούσαν 200.000 ανθρώπους.
Στις αρχές του Ιούνη ένα μέλος του CPM πυροβόλησε σε μια διαδήλωση της Λαϊκής Επιτροπής κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας και τότε χιλιάδες Αντιβάσι πυρπόλησαν γραφεία του CPM και αστυνομικά τμήματα, τα σύμβολα της ανεξέλεγκτης εξουσίας και καταπίεσης. Καθώς το κίνημα εξαπλωνόταν σε νέες περιοχές, η κυβέρνηση του Αριστερού Μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης υπό την ηγεσία του CPM ζήτησε από την κεντρική κυβέρνηση να στείλει τις ένοπλες δυνάμεις της για να «ξαναπάρουν» την περιοχή.
Καθώς οι αρκετές χιλιάδες άνδρες των αστυνομικών δυνάμεων της Δυτικής Βεγγάλης και των κεντρικών παραστρατιωτικών δυνάμεων προχωρούσαν προς το Λαλγκάρ βρήκαν τους δρόμους σκαμμένους, δέντρα πεσμένα και μαζικές διαδηλώσεις των Αντιβάσι που προσπαθούσαν να εμποδίσουν την προώθηση τους. Έγιναν εκρήξεις βομβών και ενέδρες από τις Μαοϊκές δυνάμεις. Τους πήρε δυόμισι μέρες για να φτάσουν στο αστυνομικό τμήμα του Λαλγκάρ.
Όταν έφτασαν οι αστυνομικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις στο Λαλγκάρ προσπάθησαν να δώσουν ένα μάθημα στους Αντιβάσι. Τα μέλη του CPM, ντυμένοι αστυνομικοί κατέδωσαν τα σπίτια των μελών της Επιτροπής, η αστυνομία όρμισε μέσα στα σπίτια τους και τραβούσε τους χωρικούς έξω για να τους ξυλοκοπήσει. Δεν εξαιρέθηκαν ούτε και τα παιδιά, έσπασαν το πόδι ενός επτάχρονου παιδιού. Εκατοντάδες γυναίκες ξεγυμνώθηκαν και εξευτελίστηκαν και μια γυναίκα βιάστηκε με την λαβή ενός όπλου από έναν αστυνομικό. Οι παραστρατιωτικοί ανάγκασαν τους ντόπιους νεολαίους να μετατραπούν σε «ανθρώπινες ασπίδες» και να ψάχνουν για κρυμμένες βόμβες και εκρηκτικά. Αντιμέτωποι με αυτή την βαρβαρότητα, δεκάδες χιλιάδες Αντιβάσι αναγκάστηκαν να φύγουν από τα χωριά τους. Εκατοντάδες σπίτια πυρπολήθηκαν και αρκετές χιλιάδες οικογένειες συνωστίστηκαν έξω από τα χωριά τους. Πάνω από 20.000 άνθρωποι βρίσκονται σήμερα σε πρόχειρους καταυλισμούς που τους φροντίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Ακόμη και στη διάρκεια αυτής της στρατιωτικής επιχείρησης, οι Μαοϊκοί που δρουν στην περιοχή συνέχισαν να οργανώνουν μαζικές συγκεντρώσεις των χωρικών, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τις κρατικές δυνάμεις. Σύμφωνα με την εφημερίδα της Βεγγάλης, Sanbad Pratidin, στις 27/6, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παρείχαν τεχνική βοήθεια που επέτρεπε στον δορυφόρο που πρόσφατα εκτοξεύθηκε από την Ινδία να εντοπίζει τις μονάδες των Μαοϊκών ανταρτών στα πυκνά δάση. Η κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης περιορίστηκε στο ρόλο του εξωτερικού παρατηρητή. Μια ομάδα διανοουμένων από την Καλκούτα, συμπεριλαμβανομένου και του κινηματογραφιστή Απάρνα Σεν που επισκέφθηκε στο Λαλγκάρ και κάλεσε σε εκεχειρία, συνελήφθη και διώκεται μα την κατηγορία της ανατροπής. Μια βδομάδα αργότερα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό) κηρύχτηκε παράνομο σε όλη την Ινδία και ο Gour Chakravarthy, ο επίσημος εκπρόσωπος του ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκού) συνελήφθη στην Καλκούτα ενώ έδινε συνέντευξη μέσα σε ένα τηλεοπτικό κανάλι.
Οι Αντιβάσι του Λαλγκάρ χρειάζονται την στήριξη των προοδευτικών ανθρώπων αλλά και όσων είναι υπέρ της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο. Η βαρβαρότητα του κράτους της Δυτικής Βεγγάλης και την Ινδικής κυβέρνησης πρέπει να αποκαλυφθούν.
Η Διεθνής Ένωση Λαϊκής Πάλης (ILPS), (μια παγκόσμια συμμαχία δημοκρατικών, αντιιμπεριαλιστικών μαζικών οργανώσεων) στηρίζει τον ηρωικό και δίκαιο αγώνα του λαού του Τζναγκάλ Μαχάλ - Λαλγκάρ και καταδικάζει τις αντιδραστικές και αντιλαϊκές άρχουσες τάξεις στην Ινδία που σε συντονισμό με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν βαλθεί με λύσσα να χρησιμοποιήσουν την ωμή βία για να τσακίσουν τη λαϊκή αντίσταση.
Καλούμε όλα τα μέλη της ILPS, αλλά και όλους τους προοδευτικούς, δημοκράτες και αντιιμπεριαλιστές παντού να εκφράσουν άμεσα την αλληλεγγύη τους στον αγωνιζόμενο λαό του Λαλγκάρ. Δηλώσεις αλληλεγγύης, ανοιχτές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στις πρεσβείες και τα προξενεία της Ινδίας σε όλο τον κόσμο μπορούν να ασκήσουν πίεση στο κράτος να αποσύρει τις δυνάμεις κατοχής, και να δείξουν στον αγωνιζόμενο λαό του Λαλγκάρ ότι έχουν φίλους πολύ πέρα από την Δυτική Βεγγάλη.

Κάτω η φασιστική επίθεση του CPM, του κράτους της Δυτικής Βεγγάλης και του Κεντρικού Ινδικού κράτους ενάντια στο λαό της Ινδίας!

Κάτω ο ιμπεριαλισμός, σιωνισμός και όλη η αντίδραση!

Στηρίξτε τον ηρωικό αγώνα των Αντιβάσι στο Λαλγκάρ της Ινδίας!


Γενική Γραμματεία

Διεθνής Ένωση Λαϊκής Πάλης (ILPS)

29/6/2009